Θυμάμαι τότε που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου... Για την ακρίβεια δε θυμάμαι τίποτε. Μόνο τους μεγαλύτερους να μιλούν για παραπέτασμα, σοβιετική παρακμή, γκορμπατσόφ, αντίπαλον δέος, καπιταλισμό, χόνεκερ, στάζι...
Οι πρόσφατες εξαγγελίες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν έκαναν κάτι διαφορετικόαπό το να επαναλάβουν τις εξαγγελίες για τη θητεία που ακούμε επί σειρά ετών. Για την κατάργηση της θητείας όμως- για την οποία οι συνθήκες φαίνεται να ωριμάζουν- κουβέντα δεν ακούστηκε.
Λέτε να πάθει η Ντόρα ό,τι και ο Βενιζέλος; Από την πολλή σιγουριά και ανωτερότητα έγινε στο τέλος αντιπαθήςκαι η πτώση του τελικά χειροκροτήθηκε. Γιατί το κοινό αρέσκεται να βλέπει τους ισχυρούς να αποκαθηλώνονται. Ενίοτε και με λίγη παρότρυνση.
Είμαι σίγουρος ότι σε κάποιες μακρινές εξωτικές κουλτούρες το λούσιμο με αυγά θεωρείται ένα είδος ζεστού καλωσορίσματος κι αν κάποιος επέλεγε να παρουσιάσει το βιβλίο του σε κεντρική καλύβα του χωριού θα έφευγε λούτσα απ' το κεφάλι μέχρι τα πόδια κι ένα χαμόγελο που θα διαπερνούσε τ' αυτιά του.
Σκέφτηκα όλες τις πολιτικές εξαγγελίες που κάποτε έκαναν κάποιους πολίτες να αισιοδοξούν για το ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στην εθνική μας νοοτροπία. Μετά σκέφτηκα την απογοήτευση όλων αυτών και κατέληξα ότι μού είναι πιο εύκολο να μοιραστώ το δεύτερο συναίσθημα παρά το πρώτο.
