Διάβασα με λαιμαργία την είδηση για τη συνάντηση Παπανδρέου- Ιερώνυμου, ψάχνοντας να βρω κάποια αναφορά στον θρυλούμενο διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Εψαξα να βρω κάποια μπηχτή στις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου που θα καταδείκνυαν την δυσαρέσκεια του ιερωμένου, ελπίζοντας ότι πίσω από αυτήν θα κρύβεται η εκπεφρασθείσα πρόθεση του Πρωθυπουργού για διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας.
Από την ιστορία των τρομοκρατικών επιθέσεων δε μπορούσα ποτέ να καταλάβω αυτό:Πόσο τυφλά μπορεί να ενταχθεί ένας άνθρωπος σε ένα συλλογικό σκοπό, ώστε να μη νιώθει το βάρος της δολοφονίας ενός άλλου;
Μιας και σήμερα είδα μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, ας ξοδέψω λίγο απ' το χρόνο μου να αραδιάσω λίγες απ' τις σκέψεις που πέρασαν απ' το μυαλό μου, να γκρινιάξω για τις λεπτομέρειες, αφού η πλοκή δεν κατάφερε ν' αποσπάσει την προσοχή μου απ' αυτές.
Ενα λογικό και χρήσιμο εργαλείο επαγγελματικής κατάρτισης, τα προγράμματα Stage, κατέληξε στα χέρια της ελληνικής νοοτροπίας αρχικά μέσο πολιτικών εξυπηρετήσεων, μετά εκβιασμού και τελικά "ιφιγένεια" για να φυσά στα σίγουρα άνεμος αποφασιστικότητας στα κυβερνητικά πανιά.
Άκουσα πρόσφατα μια φήμη που κυκλοφορεί σε επαρχιακή πρωτεύουσα, για κάποιον αφρικανό παίκτη που πέρασε κάποτε απ' την τοπική ποδοσφαιρική ομάδα. Ενώ ήταν, λέει, ντούρος στην αρχή, με τον καιρό άρχισε να μη βγάζει σωστά τις προπονήσεις.
Κάτι εξηντάρηδες πέταξαν πέτρες σε περιπολία αστυνομικών στα Εξάρχεια και συνελλήφθησαν. Λογικό; Όχι, είπε ο αρμόδιος υπουργός, Μ. Χρυσοχοΐδης. Δεν είναι λογικό και για αυτό πρέπει να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι. Προφανώς και οι άνθρωποι δεν έκαναν αυτό για το οποίο συνελλήφθησαν. Οι διαδικασίες όμως;Κουρελόχαρτα,που λέει και η Ντόρα;
