ΑΠΟΨΕΙΣ

Πριν λίγα χρόνια βρέθηκα με δυο φίλους στο Μέγαρο για να παρακολουθήσουμε ένα αφιέρωμα στο έργο του Ντίνου Χριστιανόπουλου με καλεσμένο τον ίδιο. Η συνταγή ήταν η γνωστή: πρόλογοι, απαγγελίες κλπ χωρίς όμως ένα βασικό συστατικό. Έλειπαν εντελώς οι φιλοφρονήσεις, αφού ο ποιητής δεν ήταν διατεθειμένος να εμπλακεί σ' αυτό το καθιερωμένο σε τέτοιες περιστάσεις θέατρο.

Μπορεί κάποιος να νιώθει ότι οι εποχές των μεγάλων κοινωνικών αγώνων έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Μπορεί να νιώθει ότι τα μεγάλα ιδανικά για τα οποία αξίζει να θυσιαστεί κανείς έχουν πλέον χαθεί. Για αυτόν- τον απελπισμένο- υπάρχει η δήλωση του Προέδρου του Ολυμπιακού. 

Είπε κανείς ότι τα πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι καλύτερα από τα δικά μας; Άντε καλέ. Αφού εμείς έχουμε δωρεάν Παιδεία.

...Αλλά γι' αυτό είναι εδώ ο επί γης εκπρόσωπός του, Σεραφείμ: Για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, και να θυμίσει στην Αλέκα Παπαρήγα να καταψηφίσει τα αισχρά νομοσχέδια που νομιμοποιούν τα ναρκωτικά και τα "κουσούρια". Και δοθήσεις της ευκαιρίας, να την πληροφορήσει ότι υπάρχει θεός.

Τα ψωμιά του ελεύθερου downloading φαίνεται να τελειώνουν (λυγμ!). Εντός ολίγου είτε θα βρεθεί τρόπος να ενταχθούν και οι πειρατές στη μπίζνα των πνευματικών δικαιωμάτων ή θα μείνουμε με αντιδράσεις τύπου "Το κόμμα των πειρατών", "H φράξια του downloader" ή το "Κίνημα του τσάμπα byte".   

Πρέπει το ελληνικό κράτος να αλλάξει, και ο Έλληνας πολίτης να το αγαπήσει. Μπα; Εγώ λέω ότι δεν "πρέπει" τίποτα.

Ο αγώνας για τη χειρότερη βιογραφική ταινία που είδαμε φέτος είχε μέχρι στιγμής τρεις δυνατούς αντιπάλους: το “A Dangerous Method” του Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ, γύρω απ' τη θυελλώδη σχέση του Σίγκμουντ Φρόιντ με τον Καρλ Γιουνγκ και τις απαρχές της ψυχανάλυσης, το “The Iron Lady” της Φιλίντα Λόιντ, γύρω απ' τα έργα και τις ημέρες της μακροβιότερης βρετανίδας πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ και το “J. Edgar” του Κλιντ Ίστγουντ, γύρω απ' την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του διαβόητου διευθυντή του FBI Τζέι Έντγκαρ Χούβερ.

Η αποποινικοποίηση, το ολλανδικό σύστημα και ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από αυτά που (θα έπρεπε να) την απασχολούν.