Στον Πειραιά το φώς του ήλιου επιτείνει την προ διακοπών αίσθηση...
Έχεις ανοίξει και το cabrio και σε τιμωρεί και ο θεός για το θράσος. Ο κόσμος φωνάζει και κάποιος ταλαίπωρος δημοσιογράφος αναφέρεται στην καθυστέρηση της ”Δημητρούλας”, τα προβλήματα της ”Ρομίλντα” και την αδυναμία της ”Μιλένας”. Κοιτάς και την σύντροφό σου και ήδη έχει εντρυφήσει σε glossy έντυπα του απόλυτου τίποτα.
Η καταπακτή στα κατακόκκινα High Speed ανοίγει, και σιγά σιγά βρίσκεται στην κοιλία του σκάφους που γράφει Vodafone απέξω. Νωχελικά κινείσαι προς την 1η θέση για να δεχτείς την αγκαλιά του κλιματισμού. Εκείνη ακόμα νυστάζει και ναζιάρικα ζητά καφέ. Υποτάσσεσαι στα κελεύσματα και τον χρυσοπληρώνεις. Εκείνη συνεχίζει να μελετά τα έντυπα του γυαλιστερού ανύπαρκτου και εσύ αναρωτιέσαι ”where is fun?”.
Διακριτικά βγάζεις την τσάντα με το laptop. Το θαυμάζεις. Το ανοίγεις εξίσου διακριτικά παρατηρώντας το απόλυτο γαλάζιο. Ευκαιρία να μεταφέρεις εκείνα τα contacts από το τηλέφωνο σου στον υπολογιστή. Εκείνη ακόμα μελετά, αλλά το βλέμμα της είναι έτοιμο να αποδείξει ότι και το καλύτερο λιοντάρι δαγκώνει.
Κάνεις τον ανήξερο, και συνεχίζεις. Τοποθετείς την κάρτα 3G της Vodafone και αρχίζεις να συνδέεσαι. Τι ιδανικό να μπορείς να σερφάρεις ενώ βρίσκεσαι στο απέραντο γαλάζιο. Σε κάποια σημεία το σήμα ισχνό αλλά δεν θα τα βάλουμε με την φύση. Άλλωστε ακόμα και σε μέρη μέσα στην πόλη η τρέλα των τοπικών σερίφηδων μας στερεί από το σήμα που χρειαζόμαστε. Τάχα για το καλό μας.
Στα πρώτα λεπτά, το βλέμμα της, έχει αποκαταστήσει το νυσταγμένο με το τρομακτικό. Την κοιτάς με το ύφος χαζού εφήβου που μόλις έχει ξεχάσει την ακμή που κρύβει το σκοτάδι του πάρτυ, αλλά δεν τσιμπάει. ”Για πόση ώρα θα ασχολείσαι με τον υπολογιστή σου;” Δεν απαντάς αμυντικά. Ξεροκαταπίνεις και αντεπιτίθεσαι.
”Γλυκιά μου, θυμάσαι την γνωστή διαφήμιση;” Σε κοιτά, έχοντας στο μυαλό της μόνο τις εικόνες από τα λαμέ μοντέλα της μπουρζουαζίας και απαντά ”Όχι”.
Με το πιο γλυκό σου ύφος, τις δείχνεις την οθόνη του laptop– στην οποία έχεις μεταβεί σε γνωστή ιστοσελίδα με κουτσομπολιά του παγκοσμιοποιημένου τίποτα- και της λές ”Fun is here!”. Τελικά οι διακοπές αρχίζουν και τελειώνουν, κυρίως, στους ελιγμούς συνέργειες χρημάτων και μυαλού.
