Eurobasket: Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα

του Λουκά Τσουκνίδα

Οι Σέρβοι προσπαθούν εδώ και κάποια χρόνια να επανέλθουν στην κορυφή του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου μπάσκετ αλλά δεν τα καταφέρνουν και οι εκφράσεις περί μεγάλης των Πλάβι σχολής, λέγονται πια μόνο ειρωνικά, αμέσως μετά το «τενγκρ!» που κάνει η μπάλα στην άκρη της στεφάνης. Ένας ήχος γνώριμος και σε μας, αφού στα παιχνίδια της πρώτης φάσης αντί για «βαρέλι», βλέπαμε το καλάθι… δαχτυλήθρα. Πάλι καλά που δεν έχουμε καμιά «σχολή» και μας διακρίνει κι η κλασική ελληνική σεμνότητα, που αποθαρρύνει τους απανταχού είρωνες. Εμείς τουλάχιστον συνεχίζουμε. Οι άσπονδοι φίλοι μας δεν πρόλαβαν ούτε τα πρωτοβρόχια.

Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν κάποιοι που αρνούνται να δουν τα πράγματα όπως φαίνονται και να κάνουν μερικές εκτιμήσεις –τουλάχιστον- για το πώς είναι. Η ομάδα πελαγοδρομεί χωρίς ταυτότητα, παρουσιάζοντας ελάχιστες ομοιότητες με το σύνολο της Ιαπωνίας, όλες σχετικές με τ’ αρνητικά της στοιχεία. Όταν ο Φίλιππας Συρίγος τόλμησε να κάνει κριτική μετά τα φιλικά του Στρασβούργου και την τριαντάρα απ’ τους Σέρβους, χαρακτηρίστηκε εγκάθετος της ομοσπονδίας κι έγινε περσόνα νον-γκράτα μεταξύ των παικτών. Από τότε, ακούμε μόνο για υπερομάδες, παίκτες όνειρο, αχτύπητους αυτοματισμούς, αιφνιδιασμούς φωτιά, καλά παιδιά, όμορφες παρέες, τούρτες, Ταραντίνο κλπ. Γελάμε χαιρέκακα με τα στραβοπατήματα των αντιπάλων μας και θεωρούμε ότι είμαστε κάποιου είδους εκλεκτοί, ξεχνώντας που μας οδήγησαν τα πούρα του ημιτελικού με την Αμερική. Και μετά από τρεις κακές εμφανίσεις που μας κόστισαν μόνο μία ήττα τι λέμε;

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας… Δε νομίζω. Φταίει ο καθένας χωριστά για τη διαχείριση της προετοιμασίας του –σωματικής και ψυχολογικής- και όλοι μαζί για τη δημιουργία αυτού του εσωστρεφούς κύκλου που λέγεται «τα καλά παιδιά», όχι του Σκορτσέζε, αλλά της εθνικής ομάδος. Τα όρια μεταξύ του καλού κλίματος σε μια ομάδα με εκείνα της δημιουργίας τσιφλικιού είναι πολύ δυσδιάκριτα και ο προπονητής είναι εκείνος που πρέπει να κρατά τις ισορροπίες.

Η αυτοανάδειξη κάποιων σε εργατοπατέρες στη διάρκεια της προετοιμασίας δείχνει μια συλλογική συνείδηση που επικροτείται ομόφωνα αλλά δείχνει και έλλειψη προτεραιοτήτων, στο κατώφλι μιας μεγάλης διοργάνωσης. Αποτέλεσμα είναι η ομάδα να μην έχει κανένα βαθμό αυτοσυγκέντρωσης και να βρίσκεται στην ουσία, αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να ήρθε στην Ισπανία αδιάβαστη. Η δικαιολογία της απουσίας του Φώτση είναι το λιγότερο γελοία, αφού συνοδεύεται με εύκολες κορώνες για την περιβόητη πληρότητά μας. Ο πρώτος γύρος ήταν πανηγύρι μπροστά στο ρυθμό που ακολουθεί και ο Γιαννάκης έχει πολύ δουλειά μέχρι το παιχνίδι με τους Ισπανούς.

Ο επόμενος όμιλος έχει δυο πολύ δύσκολα παιχνίδια κι ένα εύκολο αφού η Πορτογαλία είναι ήδη τρισευτυχισμένη με την ανέλπιστη πρόκρισή της και δύσκολα θα πάει πιο ψηλά. Η Ισπανία όμως και η Κροατία, δεν έχουν όρεξη γι’ αστεία και θα χρειαστούμε δυο σπουδαίες εμφανίσεις για να τους νικήσουμε. Εμφανίσεις όμως, που δεν έχουμε δείξει ότι φέτος μπορούμε να πραγματοποιήσουμε.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης φαίνεται κουρασμένος από μια δύσκολη χρονιά όπου κάλυπτε τους πάντες και τα πάντα στον Παναθηναϊκό και δεν μπορεί να παίζει και για τους ψηλούς μας. Οι υπόλοιποι της περιφέρειας δε μοιάζουν να ξέρουν τι ακριβώς κάνουν ενώ οι ψηλοί, με μπροστάρη τον Λάζαρο Παπαδόπουλο αφήνουν περισσότερους πόντους και ριμπάουντ απ’ όσα οι ίδιοι πετυχαίνουν. Τρεις παίκτες δεν έχουν παίξει σχεδόν καθόλου. Πελεκάνος, Βασιλόπουλος και Μπουρούσης, ίσως χρειαστεί να πάρουν ένα ρόλο ώστε να μη σκουριάσουν. Όχι τίποτε άλλο, μα ο παραγκωνισμός τους αφήνει και υπόνοιες ότι δεν κολλάνε στην παρέα.

Στον άλλο όμιλο διασταυρωνόμαστε με τη Λιθουανία, που μοιάζει έτοιμη για τελικό, τη Σλοβενία, που έχει βρει τον εαυτό της χωρίς τις βεντέτες, τη Γερμανία του ορεξάτου φέτος Νοβίτζκι, τη σοβαρή Γαλλία, την ανισόρροπη Ιταλία και την ασταθή Τουρκία. Δε φοβόμαστε κανένα, αλλά αν βρεθούμε να παίζουμε με τον πρώτο του ομίλου θα σημαίνει ότι δεν άλλαξε τίποτε, οπότε…

Δεν είναι θέμα πλέον καλής τύχης. Λίγα μπορούν ν’ αλλάξουν στη μέση ενός ευρωμπάσκετ και εμείς δε φημιζόμαστε για την προσαρμοστικότητά μας. Όμως οι παίκτες μας δεν είναι σε καμία περίπτωση κακοί κι αν βρουν λίγη από την περσινή χημεία μπορεί και ν’ ανακάμψουν. Όπως και να ‘χει η διοργάνωση αποδεικνύεται πιο αμφίρροπη από το αναμενόμενο και ίσως οι εκπλήξεις συνεχιστούν. Ως μπασκετικός πρώτα και μετά οπαδός, ευελπιστώ σε ανόθευτες αθλητικές συγκινήσεις.