11 χρόνια χωρίς τον καλό μας άνθρωπο
Θα είναι στην μνήμη μας ο αγαπημένος πράκτορας, ο κορυφαίος γκαφατζής, ο καλός μας άνθρωπος. Σαν σήμερα, ο Θανάσης Βέγγος μπαίνει στο πάνθεον των κορυφαίων κωμικών.
Σαν σήμερα, στις 3 Μαΐου του 2010 ο Θανάσης Βέγγος έχασε την μάχη με την ζωή, και όλη η Ελλάδα θρήνησε έναν υπέροχο άνθρωπο και ηθοποιό.
Ο Θανάσης Βέγγος μας χάρισε μισό αιώνα αξέχαστων κινηματογραφικών εικόνων, ασυγκράτητων γέλιων και έξυπνης σάτιρας. Μάλιστα, μετέφερε το ταλέντο του στην τηλεόραση του 2000 και της έμαθε λίγο από την απλότητα της υποκριτικής του και το μεγαλείο της προσωπικότητάς του.
Από το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη την δεκαετία του ’50, μέχρι την χρυσή εποχή των άθλων του, για τους οποίους ποτέ δεν καταδέχθηκε να χρησιμοποιήσει κασκαντέρ, και ως τα σοφά του λόγια στο «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη, το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση της χώρας μας δεν θα ήταν ίδια αν δεν τα είχε τιμήσει αυτός ο λατρεμένος ηθοποιός.
Γεννημένος στο Παλαιό Φάληρο στις 29 Μαΐου του 1927, ο Θανάσης Βέγγος ήταν γιος του ήρωα της αντίστασης Βασίλη Βέγγου, ο οποίος μετά τον πόλεμο, είδε την εταιρία του να τον απολύει εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεών του.
Τότε, ως παιδί ακόμα, ξεκίνησε να δουλεύει στο μεροκάματο. Την περίοδο 1948-50, εξορίστηκε στην Μακρόνησο, όπου και γνώρισε τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Κάπως έτσι, αρχίζει η μεγάλη ενότητα της ζωής του, το σινεμά.
Η πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη έγινε σε ηλικία 27 ετών, στην αστυνομική ταινία του 1954 «Μαγική Πόλις» του Νίκου Κούνδουρου, πλάι στους Γιώργο Φούντα, Μάνο Κατράκη και Μίμη Φωτόπουλο, η οποία ταξίδεψε στο Φεστιβάλ της Βενετίας.
Στη συνέχεια, και πάλι με τον Νίκο Κούνδουρο, συμμετέχει στον θρυλικό «Δράκο», ενώ την ίδια χρονιά εμφανίζεται σε τρεις ακόμη ταινίες, τους «Κυριακάτικους Ήρωες», το «Κορίτσι με τα Μαύρα» και το «Κορίτσι με τα Παραμύθια».
Μια από τις πρώτες ταινίες όμως στις οποίες το άστρο του αρχίζει να λάμπει, είναι ο «Ηλίας του 16ου», του 1959, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, και με συμπρωταγωνιστές τους Κώστα Χατζηχρήστο και Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Αργότερα, θα εμφανιστεί στις περισσότερες μεγάλες επιτυχίες του κινηματογράφου της εποχής, μεταξύ των οποίων τα «Ποτέ την Κυριακή», «Μανταλένα» και «Ζητείται Ψεύτης». Παράλληλα, γυρίζει την μία μετά την άλλη σπαρταριστές κωμωδίες όπως τα «Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα», «Ντερβισόπαιδα», «Οι Εννιακόσιοι της Μαρίνας», «Διαβόλου Κάλτσα» και «Μην Είδατε τον Παναή».
Η κωμωδία που θα τον «στιγμάτιζε» για όλη του τη ζωή γυρίστηκε το 1967, και είχε τίτλο «Βοήθεια, ο Βέγγος Φαλακρός (ή Φανερός) Πράκτωρ 000» του 1967, και η συνέχειά της, «Επιχείρηση Γης Μαδιάμ», το 1969, ενώ κατά τη γνώμη μας ίδιας δυναμικής ήταν και το απίστευτα αστείο «Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης» του 1963.
Άλλες μεγάλες στιγμές της «χρυσής δεκαετίας» του μεγάλου κωμικού ήταν τα «Ποιος Θανάσης», «Ένα Ασύλληπτο Κορόιδο», «Θανάση Πάρε τ’ Όπλο σου» και «Τι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση;», ενώ μια από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του ήρθε αρκετά αργότερα, το 1998 στο «Όλα είναι δρόμος».
Ήταν ο σημαντικότερος κωμικός ηθοποιός του ελληνικού σινεμά, και δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής σε αυτήν τη δήλωση. Η απουσία του είναι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, αισθητή, το κενό μεγάλο.
Θα έχουμε όμως για παρηγοριά τις εκατοντάδες ταινίες που μας χάρισε, κωμικές και μη αφήνοντας ανεξίτηλο το ιδιαίτερο στίγμα του στην εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή.
