Ιοβόλος

Η υπόθεση Καπελέρη αποκάλυψε ανάγλυφα ότι τα προβλήματα του ελληνικού κράτους θα εξακολουθήσουν να ταλαιπωρούν ότι μόνο τους θιασώτες του "οργανωμένου κράτους", αλλά όλους μας. 

Τελευταία εργάσιμη του χρόνου, ο Ιοβόλος δεν γκρινιάζει. Το θεωρεί γρουσουζιά. Σας στέλνει την αγάπη του, δυο γλυκά φιλιά και ένα υπέροχα ξεκαρδιστικό βιντεάκι με τον Σαρκοζί μπάτλερ και τη Μέρκελ οικοδέσποινα στην ετοιμόρροπη βίλλα της Ευρώπης. Περισσότερη γκρίνια... του χρόνου.

Γιατρέ, έχω παραισθήσεις. Μόλις άκουσα κάποιον να φωνάζει «Άξιος» στον Εφραίμ. Και μετά το είδα και στο Facebook.

O Ιοβόλος προσπαθεί να κρατήσει χαρακτήρα και να σεβαστεί (όσο μπορεί) τον θάνατο ενός ηγέτη, ενός ανθρώπου. Αλλά και αυτοί οι γ(*&@@% Βορειοκορεάτες είναι απίστευτοι!

Ακούει κανείς τους σοσιαλιστικούς θρήνους για τον βορειοκορεάτη δικτάτορα; Έρχονται από τη μεριά του ΚΚΕ που πιστό στο νέο (;) του σταλινικό δόγμα, κουνάει την ουρά του σε ό,τι μοιάζει ακραιφνώς σοσιαλιστικό. Φροντίζοντας βεβαίως να αδιαφορεί για ό,τι άλλο, όπως π.χ. η ανθρωπιστική πλευρά.       

Μια δικαστική πλάνη έριψε τον Ιοβόλο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Προτού αθωωθεί πρόλαβε να πάρει για μία καόμη φορά γεύση από όλο αυτό το υπέροχο πανηγύρι που λέγεται "ελληνικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης".    

Όλο και περισσότερο ο Ιοβόλος νιώθει ότι τα πλοκάμια της γραφειοκρατείας παρεισφρύουν στην καθημερινότητά του. Και το χειρότερο; Έχει συνείδηση πως αυτή τη μάχη δεν μπορεί να την κερδίσει!   

Ενώ η κορυφή της ιταλικής κυβέρνησης εξαγγέλει την περίοδο λιτότητας στην οποία αναγκαστικά θα υποβληθεί η Ιταλία, η υπουργός Πρόνοιας ξεσπά σε δάκρυα. Κλαίει για τους δόλιους τους Ιταλούς ή για την πολιτική της καριέρα;  

Η δύση βάζει το Ιράν στο... ρουθούνι της για να έχει άλλοθι μπορέσει να το σφαλιαρώσει. Εγώ τουλάχιστον αυτό αντιλαμβάνομαι. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνομαι είναι το πως είναι δυνατόν 1 στα 4 11χρονα να δηλώνει στρεσαρισμένο από το σχολείο και τις υποχρεώσεις του και το σύστημα σπουδών να συνεχίζει να το φορτώνει με "εργατοώρες'.

Η μοναχοκόρη του Στάλιν πέθανε σε γηροκομείο στις ΗΠΑ. Ο Ιοβόλος κοιτάζει μια οικογενειακή φωτογραφία του πατερούλη (χωρίς εισαγωγικά) με την κόρη του, και συλλογίζεται το πως η καθημερινότητα δεν γράφει ιστορία και πως γίνεται το ίδιο σημαντική με τις λαμπρές και καμιά φορά φανφαρόνικες μεγάλες στιγμές του παρελθόντος.