Sleaford Mods: Η οργή δεν τελειώνει, απλώς αλλάζει πρόσωπο

Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος που έκανε την οργή επάγγελμα αρχίζει να αναρωτιέται γιατί είναι τόσο θυμωμένος; Ο Jason Williamson των Sleaford Mods έχει αρκετά να πει για αυτό. Και δεν μασάει τα λόγια του.

Με αφορμή το The Demise of Planet X, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2026, ο Williamson μίλησε σε μια σειρά από συνεντεύξεις σε ξένα μέσα για τη μουσική, την πολιτική, τις προσωπικές του ανασφάλειες και έναν κόσμο που μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του.

Λίγες ημέρες λοιπόν πριν από την εμφάνιση του βρετανικού ντουέτου στο Floyd, στις 7 Νοεμβρίου, συγκεντρώσαμε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις του, από συνεντεύξεις στα Treble, Kaput Mag, Undertone και Idler.

Ένας πλανήτης που έχει ήδη καταστραφεί

Για τον Williamson, το τέλος του κόσμου δεν είναι κάτι που περιμένουμε να συμβεί. Είναι μια διαδικασία που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το The Demise of Planet X περιγράφει έναν πλανήτη εγκλωβισμένο σε έναν ατελείωτο κύκλο πολέμων, ασθενειών, κοινωνικών συγκρούσεων και κακών ειδήσεων.

Μιλώντας στο Kaput Mag, εξηγεί ότι ο τίτλος παραπέμπει στην καταστροφή ενός πλανήτη που είναι ήδη νεκρός. Οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη, οι άνθρωποι απομακρύνονται μεταξύ τους και η καινούργια πραγματικότητα δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την προηγούμενη.

Στο Treble προχωρά ακόμη περισσότερο. Η εγχώρια πολιτική έχει πλέον γίνει παγκόσμια υπόθεση. Πόλεμοι, social media, οικονομικές ανισότητες και πολιτικές αποφάσεις διαπλέκονται, εξαφανίζοντας τα όρια ανάμεσα στο τοπικό και το παγκόσμιο.

Είναι μια αλλαγή και για την ίδια τη μπάντα. Εκεί που παλιότερα οι στίχοι τους επικεντρώνονταν στη μίζερη καθημερινότητα της βρετανικής εργατικής τάξης, τώρα το βλέμμα τους στρέφεται σε μια ευρύτερη πραγματικότητα.

Από δουλειές του ποδαριού στη μουσική επιτυχία

Η οργή των Sleaford Mods δεν γεννήθηκε σε κάποιο στούντιο. Ο Williamson πέρασε χρόνια κάνοντας περιστασιακές δουλειές, αλλάζοντας σπίτια, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες και παλεύοντας με το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και την κατάθλιψη. Σε συνέντευξή του στο Idler το 2019 θυμάται μια περίοδο κατά την οποία ένιωθε αποτυχημένος, γεμάτος θυμό και πικρία. Είχε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας των 30, χωρίς να έχει καταφέρει να ζήσει από τη μουσική.

Το 2007, σχεδόν τυχαία, ανακάλυψε τη φόρμουλα που θα γινόταν οι Sleaford Mods, ένας άνθρωπος που ξεσπά πάνω σε λιτούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς. Αρχικά, αυτή η διέξοδος δεν βελτίωσε την ψυχική του κατάσταση. Του έδωσε όμως έναν δημιουργικό λόγο να συνεχίσει. Η εμπειρία του ως συμβούλου κοινωνικών επιδομάτων υπήρξε επίσης καθοριστική. Είχε δει από κοντά ανθρώπους που δυσκολεύονταν να επιβιώσουν, ενώ η λιτότητα της κυβέρνησης Κάμερον θα γινόταν αργότερα ένα από τα βασικά θέματα της μουσικής του.

«Ήμουν ζηλιάρης»: Η κόντρα με τους IDLES και η αυτοκριτική

Ίσως η πιο απρόσμενη πλευρά του σημερινού Williamson είναι η διάθεσή του να αναγνωρίσει τα λάθη του. Για χρόνια υπήρξε ιδιαίτερα επιθετικός απέναντι σε άλλους μουσικούς, με χαρακτηριστικότερη την κόντρα του με τους IDLES και τον τραγουδιστή τους, Joe Talbot.

Στο Undertone, τον Οκτώβριο του 2026, παραδέχεται ότι πίσω από κάποιες από αυτές τις επιθέσεις κρυβόταν η ζήλια. Δεν τον ενοχλούσαν απλώς συγκεκριμένα συγκροτήματα. Είχε αρχίσει να ασχολείται μαζί τους εμμονικά. Με τους IDLES η συμφιλίωση ήταν απλούστερη από όσο φαντάζεσαι. Έστειλε ένα email, αναγνωρίζοντας ότι είχε υπάρξει άδικος, ιδιαίτερα με τον Talbot.

Η ψυχοθεραπεία φαίνεται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο. Στο Kaput Mag εξηγεί ότι το τραγούδι The Good Life συνδέεται με παιδικές εμπειρίες και το αίσθημα πως δεν του έδιναν σημασία. Η επιθετικότητά του απέναντι σε άλλους καλλιτέχνες ήταν, εν μέρει, προέκταση αυτών των ανασφαλειών.

Φυσικά, δεν έχει πάψει να ασκεί κριτική. Έχει όμως αρχίσει να αναγνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στην αρνητική γνώμη και στην προσωπική εμμονή.

Η γοητεία των «άλφα αρσενικών»

Στο Bad Santa, ο Williamson στρέφει τα πυρά του προς τα πρότυπα αρρενωπότητας που κυριαρχούν στα social media. Αναφέρεται στους Andrew Tate, Jordan Peterson και Joe Rogan, επισημαίνοντας ότι οι νέοι άνδρες που αισθάνονται απομονωμένοι ή παραμελημένοι είναι ιδιαίτερα δεκτικοί σε πρόσωπα που υπόσχονται αυτοπεποίθηση, δύναμη και κοινωνική αναγνώριση.

Το πρόβλημα, κατά τον Williamson, είναι ότι τέτοια πρότυπα συχνά συνδυάζουν την επίφαση γνώσης με τον μισογυνισμό και την ανάγκη κυριαρχίας. Η εθνικιστική ρητορική μπορεί να λειτουργήσει παρόμοια, προσφέροντας μια αίσθηση του ανήκειν σε ανθρώπους που νιώθουν ότι η κοινωνία τούς έχει εγκαταλείψει.

Τεχνητή νοημοσύνη, καταναλωτισμός και νέοι ήχοι

Ο Williamson δεν αντιμετωπίζει την τεχνητή νοημοσύνη σαν το απόλυτο κακό. Στο Undertone παραδέχεται ότι τη χρησιμοποιεί, χωρίς ωστόσο να έχει πειστεί για την αξία της στη μουσική δημιουργία.

Πολύ περισσότερο τον απασχολεί η σχέση μας με την κατανάλωση.

Στο Unwrap, το τελευταίο τραγούδι του νέου άλμπουμ, σατιρίζει την αντίφαση ανάμεσα στη διαρκή συζήτηση για τα μεγάλα προβλήματα του κόσμου και στην αδυναμία μας να κάνουμε κάτι ουσιαστικό. Αναλύουμε πολέμους και κοινωνικές αδικίες, αλλά τελικά επιστρέφουμε στην αγορά ενός ακόμη προϊόντος από το διαδίκτυο.

Την ίδια στιγμή, οι Sleaford Mods εξελίσσονται μουσικά. Ο νέος δίσκος ηχογραφήθηκε σε τρία στούντιο, στο Nottingham, το Λονδίνο και το Bristol, με τον Andrew Fearn να μετατρέπει πρόχειρες ιδέες σε πιο σύνθετες ενορχηστρώσεις.

Οι επιρροές από τη ska και τους Specials συνυπάρχουν με συνεργασίες όπως αυτές με την Aldous Harding, τη Sue Tompkins και την Gwendoline Christie.

Όσο για την πιο απρόσμενη μουσική εμμονή του Williamson τελευταία; Το death metal και το black metal. Δεν ξέρει αν μπορούν να ταιριάξουν στον ήχο των Sleaford Mods, αλλά δεν αποκλείει τίποτα.

Υπάρχει τελικά ελπίδα;

Παρά την απαισιοδοξία των στίχων του, ο Williamson δεν θεωρεί ότι όλα είναι μάταια.

Στις συνεντεύξεις του μιλά για την οικογένεια, την αγάπη, την προσωπική δύναμη και την ικανότητα να αναγνωρίζεις πότε κάνεις λάθος. Πράγματα που κάποτε ίσως αντιμετώπιζε με κυνισμό, αλλά σήμερα θεωρεί ουσιαστικά. Η μουσική παραμένει το μέρος όπου μπορεί να διοχετεύει τον θυμό του. Έξω από αυτήν, όμως, αναζητά κάτι διαφορετικό.

Οι Sleaford Mods εμφανίζονται το Σάββατο 7 Νοεμβρίου στο Floyd Live Music Venue, Πειραιώς 117.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com