Κάθε Τρίτη με τον Μόρι: Λαϊκό θέατρο πρώτης γραμμής

Η επιτυχία και η δημοφιλία των παραστάσεων του Γρηγόρη Βαλτινού, συνήθως στο θέατρο Ιλίσια, δεν είναι κάποιο μυστικό. Ο έμπειρος ερμηνευτής και δημιουργός έχει το δικό του πιστό και πολυπληθές κοινό που γεμίζει ασφυκτικά κάθε χρόνο το μεγάλο θέατρο και ευθύνεται για τα sold out των ανεβασμάτων του.  

Δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ παράστασή του, παρότι εκτιμώ τη δουλειά και το ήθος του από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Το Κάθε Τρίτη με τον Μόρι, στο οποίο παίζει με τον Γιάννη Σαρακατσάνη, ξεκίνησε την περσινή σεζόν, σημείωσε μεγάλη επιτυχία και συνεχίζεται και φέτος. Είναι μια παράσταση για την οποία όσα ακούστηκαν ήταν θετικά, ακόμη και από ανθρώπους που δεν είναι το τυπικό κοινό του Γρηγόρη Βαλτινού – και νομίζω δικαίως.  

Δεν είναι πολλές κάθε χρόνο οι παραστάσεις που μπορούν να πουν ότι έχουν κάποιο μήνυμα για το κοινό και ταυτόχρονα ότι αυτό το μήνυμα καταφέρνουν να το μεταδώσουν χωρίς να το φτηναίνουν. Το Κάθε Τρίτη με τον Μόρι είναι η ιστορία των συναντήσεων ενός ηλικιωμένου πανεπιστημιακού δασκάλου, ο οποίος πεθαίνει από μια εκφυλιστική ασθένεια, και ενός πρώην φοιτητή του. Το έργο των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom βασίζεται στο best seller «Tuesdays with Morrie», και παρακολουθεί τους τελευταίους μήνες του χαρισματικού καθηγητή κοινωνιολογίας Μόρι Σβαρτς. Μετά από χρόνια οι δύο άντρες συναντιούνται και ο μαθητής έχει τώρα να λάβει μαθήματα ζωής και όχι επιστήμης.

Ο άλλοτε φοιτητής Μιτς έχει πλέον απορροφηθεί από την επαγγελματική επιτυχία και φαίνεται ότι κάνει σκόντο στα πράγματα που έχουν πραγματική σημασία στη ζωή. Ο ζεστός και ανθρώπινος πρώην καθηγητής του που χάνει σταδιακά τη μάχη με τη ζωή μοιάζει ο ιδανικός συνομιλητής για κάποιον που ζει έχοντας βάλει το συναίσθημα στην κατάψυξη.     

Ο Γρηγόρης Βαλτινός στον ρόλο του Μόρι είναι συμπαγής και λιτός, αποφεύγοντας τις εύκολες υποκριτικές λύσεις που θα εκβίαζαν το συναίσθημα. Η ερμηνεία του είναι βραδυφλεγής και ομαλή χαρίζοντας κομψότητα στην κορύφωση του δράματος χωρίς ποτέ να απομακρύνει τον ρόλο από το κοινό. Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία μιας κατά τα άλλα γραμμικής παράστασης που δεν απαιτεί κατ΄ανάγκην εκπαιδευμένους θεατές ούτε τους βάζει δύσκολα. Από την πλευρά του ο Γιάννης Σαρακατσάνης δίνει μια δυναμική ερμηνεία, πρακτικά κάνοντας μια ιδανική «δεύτερη φωνή» στον Μόρι/Γρηγόρη Βαλτινό και συνεισφέροντας - κάπως αθόρυβα αλλά πολύ ουσιαστικά - στην αρτιότητα της παράστασης.

Η σκηνοθεσία του Βαλτινού είναι προσεκτική και αφήνει τους χαρακτήρες να κυριαρχήσουν στην παράσταση. Οι ρυθμοί της παράστασης είναι γρήγοροι. Έχει σκοπό να αποφύγει την «κοιλιά» και το καταφέρνει αφήνοντας ωστόσο ταυτόχρονα το περιθώριο στους θεατές να επιβιβαστούν στο συναίσθημα του έργου και όχι απλώς να καταναλώσουν την πλοκή του. Οι μικρές πάσες στο κοινό και οι μικροσκοπικές κωμικές σφήνες που θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για εύκολη «τηλεοπτικού τύπου» επαφή δεν βλάπτουν το χτίσιμο της δραματικότητας, ενώ κάνουν τους ήρωες πιο γήινους.

Το Κάθε Τρίτη με τον Μόρι θα ανταμείψει τον θεατή που βλέπει λίγες σχετικά παραστάσεις, αλλά δεν θα αφήσει ασυγκίνητο τον έμπειρο θεατή, τον οποίο θα εμπλέξει με την αμεσότητα που θα του απηύθυνε μια καλή οσκαρική ταινία. Ο συνδυασμός απλής θεατρικής φόρμας και ουσιαστικών μηνυμάτων του κειμένου καθιστά την παράσταση ιδανική και για εφήβους - αν πάρετε έναν μαζί σας θα έχετε κάνει ένα βηματάκι προς το να γίνει θεατρόφιλος.

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Βαλτινός
Μετάφραση: Ζαφείρης Χαϊτίδης
Απόδοση: Νικορέστης Χανιωτάκης / Γρηγόρης Βαλτινός
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Τρέιλερ παράστασης: Βασίλης Καγκελάρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Σεμέλη Δημητρακοπούλου