Είδαμε Metallica στο ΟΑΚΑ, χορέψαμε συρτάκι και δεν χωρέσαμε πουθενά

Πάνε 16 χρόνια από τότε που η πιο εμπορική μέταλ μπάντα του πλανήτη εμφανίστηκε στο Terra Vibe Park στη Μαλακάσα, στο RockWave. Τα λες και πολλά, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για μια από τις πλέον δημοφιλείς μπάντες στη χώρα μας, μαζί με τους Maiden, άντε και τους Manowar.

Ε, λοιπόν, το προηγούμενο Σάββατο η αναμονή τελείωσε. Το ΟΑΚΑ ήταν sold out, όπως θα περίμενε κανείς, και η βραδιά είχε όλα τα φόντα για να είναι επική. Και ήταν.

Μπροστά σε περίπου 80.000 θεατές, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας M72, οι τέσσερις θρύλοι της metal απέδειξαν ότι η σχέση τους με το κοινό δεν βασίζεται μόνο στη νοσταλγία, αλλά σε μια δυναμική που λίγες μπάντες μπορούν να φέρουν εις πέρας, μετά από τρεις δεκαετίες και βάλε ενεργής μουσικής ύπαρξης.

Οι Metallica σε κάθε τους ζωντανή εμφάνιση μοιάζουν αγέραστοι. Είναι 100% επαγγελματίες και δίνουν στο κοινό, νέο και παλιό, ακριβώς αυτό που ζητά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το ζέσταμα με Knocked Loose και Gojira

Το ξεκίνημα έγινε ιδανικά, με τους Knocked Loose να ζεσταίνουν την ήδη ζεστή ατμόσφαιρα, με τον ήχο να παίζει κάποια περίεργα παιχνίδια μέχρι να ρυθμιστεί, αλλά το κοινό να μη μασάει και να επιδίδεται σε τιμιότατα mosh pit.

Στις 19.00 νταν, σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι Γάλλοι Gojira απέδειξαν για ακόμα μια φορά, μετά την περσινή τους εμφάνιση στο Release, γιατί είναι οι νέοι Metallica ή, τέλος πάντων, το μεγαλύτερο μέταλ όνομα της τελευταίας δεκαετίας, για να προλάβουμε όσους μας πουν ιερόσυλους.

Σαν έτοιμοι από καιρό, με αξιοζήλευτη επαφή με το κοινό, παρέδωσαν μαθήματα τεχνικής, με τα αδέρφια Duplantier να εμφανίζονται ακούραστα στη σκηνή, οργώνοντάς τη απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ο ήχος κι εδώ μέτριος, στην αρχή τουλάχιστον, έμοιαζε μπουκωμένος από τις κερκίδες όπου καθόμασταν. Ίσως στην αρένα να ήταν πιο καθαρός, ποιος ξέρει. Σε κάθε περίπτωση, μιας και αναφερθήκαμε στον παράγοντα «κερκίδα», να πούμε πως, μετά από συζητήσεις με όσους βρέθηκαν στην αρένα, η οπτική επαφή με τις μπάντες, λόγω της κυκλικής σκηνής που έχουν οι Metallica στα tour τους τελευταία, ήταν αρκετά καλύτερη σε όσους έκλεισαν θέσεις καθήμενων.

Μια ώρα Gojira λοιπόν, και μακάρι να έπαιζαν παραπάνω οι Γάλλοι, μια και δεν χορταίνεις να τους ακούς.

Η μεγάλη είσοδος των Metallica

Λίγο μετά τις 20.30, η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Ο ήλιος είχε πέσει και οι γιγαντοοθόνες φωτίστηκαν με την αρχαιοελληνική αφίσα της συναυλίας, με τον Δία να αράζει στον θρόνο του και το όνομα της μπάντας να τον πλαισιώνει.

Η γνώριμη ιεροτελεστία με τα It’s A Long Way to the Top των AC/DC και Ecstasy of Gold του Ennio Morricone ξεκινά, ο κόσμος αρχίζει να ουρλιάζει και η μπάντα κάνει την είσοδό της στη σκηνή για να παίξει το Creeping Death. Ανατριχίλα, πανδαιμόνιο, σεισμός στο ΟΑΚΑ. Η θέα από τις κερκίδες εντυπωσιακή, τα φώτα, ο ήχος, όλα άψογα.

Συνέχεια με For Whom the Bell Tolls (ανατριχίλα), Moth Into Flame (μέτρια προσθήκη, πάμε παρακάτω), King Nothing (δεν ήταν κακό), The Unforgiven (άντε καλά, αρέσεις στον κόσμο, τι να κάνεις;), Fuel (υπέροχο κομμάτι, φοβερές και οι φωτιές), Fade to Black (δεν το περιμέναμε να μπει, μπράβο), Wherever I May Roam (κοπάνημα και αυχένας αντίο), Nothing Else Matters (κουραστική μπαλάντα, ‘σχωράτε μας), Sad but True (τίμιο, αν και δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί επιμένουν να το παίζουν), One (ΕΠΟΣ!) και Seek & Destroy για να θυμηθούμε τα παλιά, όταν είχαμε ακόμη μαλλιά.

Κάπου έπαιξαν και το Lux Aeterna από το νέο άλμπουμ, επίσης χλιαρή/μέτρια προσθήκη στο setlist, αλλά λίγη σημασία είχε.

Ζορμπάς, Τρύπες και χαμός στο ΟΑΚΑ

Αναμφίβολα, πάντως, η πιο ιδιαίτερη στιγμή του live ήταν όταν το ντουέτο των Robert Trujillo και Kirk Hammett, αφού χάιδεψε τα αυτάκια μας λέγοντας πόσο γ***ει ο ελληνικός πολιτισμός, έπαιξε τον Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη και καπάκι το Δεν Χωράς Πουθενά από τις Τρύπες του Γιάννη Αγγελάκα, με το κοινό να τρελαίνεται.

Ναι, κάποιοι θα πουν ότι πρόκειται για μαρκετίστικο κολπάκι, γραφικό και mainstream, αλλά και πάλι, τι σημασία έχει; Γούσταρε ένα στάδιο; Τραγούδαγε όλο το ΟΑΚΑ Αγγελάκα; Είναι οι Τρύπες η μεγαλύτερη ελληνική ροκ μπάντα και ο Μίκης πολιτιστική μας κληρονομιά; Είναι, πάμε παρακάτω.

Τι έμεινε να ακούσουμε; Μα φυσικά τις δύο ναυαρχίδες της μπάντας. Master of Puppets και Enter Sandman έκλεισαν ιδανικά τη μεγαλύτερη μέταλ συναυλία του 2026, και όχι μόνο, στην Ελλάδα.

Και λίγη γκρίνια για το τέλος

Να γκρινιάξουμε και λίγο; Εντάξει, τα εισιτήρια αναμενόμενα τσιμπημένα: μεγάλες αμοιβές, πληθωρισμός, γενικότερη ακρίβεια, καπιταλισμός και όλα αυτά τα γνωστά. Οι μπίρες από κουτάκι γιατί 7€ ρε παιδιά; Ας είναι μεγαλύτερη η ποσότητα ή κάποια πιο εκλεκτή μάρκα, τέλος πάντων.

Φωτογραφίες Cristina Alossi