Πέθανε ο Στέφανος Ληναίος

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέφανος Ληναίος έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών σε ηλικία 98 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μακρά και πολυσχιδή διαδρομή στον χώρο του θεάτρου και του πολιτισμού. Γεννημένος το 1928 στη Μεσσήνη, σπούδασε υποκριτική τόσο στην Αθήνα όσο και στο Λονδίνο, ενώ συγκαταλέγεται στους πρώτους εκφωνητές ειδήσεων του ΕΙΡ. Το 1951 αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών και το 1969 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art – RADA) στο Λονδίνο.

Η θεατρική του πορεία ξεκίνησε το 1954 και γρήγορα τον έφερε στο επίκεντρο σημαντικών καλλιτεχνικών ζυμώσεων. Συμμετείχε ενεργά σε θεατρικές πρωτοβουλίες και σωματεία, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της πρωτοποριακής κίνησης «Δωδέκατη Αυλαία» και του πρώτου εταιρικού θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, «Άρμα Θεάτρου» (1959-1964). Μέσα σε λίγο περισσότερο από μία δεκαετία (1954-1967), συνεργάστηκε με πάνω από 20 θιάσους, λαμβάνοντας μέρος σε περίπου 100 θεατρικά έργα. Παράλληλα, συμμετείχε σε κινηματογραφικές παραγωγές, ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικά προγράμματα, συγκροτώντας μια εντυπωσιακά πλούσια παρουσία στα μέσα της εποχής.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό, επιλέγοντας το Λονδίνο ως τόπο δράσης και αντίστασης. Εκεί εντάχθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα, εργαζόμενος παράλληλα σε διεθνή μέσα ενημέρωσης. Μαζί με τη σύζυγό του, Έλλη Φωτίου, παρουσίαζαν θεατρικές παραστάσεις με σαφή πολιτικό προσανατολισμό, ασκώντας κριτική στο καθεστώς της Χούντας.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ίδρυσε από κοινού με τη σύζυγό του το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» (Θέατρο ΑΛΦΑ), το οποίο φιλοξένησε δεκάδες παραστάσεις και ανέδειξε σημαντικά έργα. Ανάμεσα στις μεγάλες επιτυχίες του συγκαταλέγονται παραστάσεις όπως «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», «Καληνύχτα, Μαργαρίτα», «Οι κλειδοκράτορες» και «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», που άφησαν έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό θεατρικό τοπίο.

Τον Δεκέμβριο του 2004 τιμήθηκε από το Θεατρικό Μουσείο με το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης», ως αναγνώριση της συνολικής του προσφοράς στο νεοελληνικό θέατρο.

Στον κινηματογράφο η παρουσία του ήταν πιο επιλεκτική, αλλά όχι λιγότερο ουσιαστική, καθώς συμμετείχε σε χαρακτηριστικές ταινίες της εποχής, όπως «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Το κλωτσοσκούφι» (1960), «Ποια είναι η Μαργαρίτα;» (1961), «Μιας πεντάρας νιάτα» (1967) και «Η κόμισσα της φάμπρικας» (1969). Η τελευταία του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη πραγματοποιήθηκε το 2017, στην ταινία «Καζαντζάκης».

Παράλληλα με την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, ασχολήθηκε και με τη συγγραφή, υπογράφοντας διηγήματα όπως το «Μερικοί θάνατοι», αλλά και μελέτες γύρω από το θέατρο και τα μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων τα «Σύγχρονο θέατρο» και «TV μέσο Παιδείας». Το τελευταίο, μάλιστα, συνέβαλε στη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της ΕΡΤ.

Η δράση του επεκτάθηκε και στον πολιτικό χώρο. Το 1966-1967 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών, θέση από την οποία απομακρύνθηκε από τη δικτατορία λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Αργότερα, υπήρξε σύμβουλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου (από το 1975) και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου (από το 1977).

Στη συνέχεια εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων για την περίοδο 1986-1990 και βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1989-1990, ενώ υπηρέτησε και ως γραμματέας του Τομέα Πολιτισμού του κόμματος (1991-1994). Ωστόσο, η πολιτική του πορεία δεν είχε μεγάλη διάρκεια, καθώς ο ίδιος πίστευε πως η τέχνη αποτελεί πιο ουσιαστικό μέσο έκφρασης και αλήθειας από την πολιτική.

Όλες οι Ταινίες

Όλες οι Αίθουσες