Ελίζα: Ίσως η καλύτερη φετινή παιδική παράσταση ανεβαίνει στο Πόρτα

Το παιδικό θέατρο έχει μια βασική διαφορά με το θέατρο ενηλίκων: Οι θεατές του είναι λιγότερο συνειδητοποιημένοι και έχουν άλλους ρυθμούς παρακολούθησης και απορρόφησης όσων διαδραματίζονται στη σκηνή.

Αυτό πρακτικά θα πει ότι δεν αρκεί κάποιος να έχει καλές προθέσεις και να στήσει μια παράσταση έχοντας στο μυαλό του ούτε τα ιδεατά παιδιά-θεατές, ούτε τους τυχόν κουλτρουρογονείς φίλους του. Ο δρόμος των μέτριων παιδικών παραστάσεων είναι στρωμένος με καλές προθέσεις: «Φαντασία», «υψηλά νοήματα», «στοιχεία υψηλής τέχνης», «εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων» και άλλα τέτοια που μοιάζουν να εξασφαλίζουν την υψηλή ποιότητα της παράστασης και την αναβάθμιση του μικρού θεατή προς το ιδανικό του υψηλώς καλλιεργημένου θεατρόφιλου.

Κάθε χρόνο η αθηναϊκή σκηνή του παιδικού θεάτρου- είτε πρόκειται για τα πιο μεγάλα και πλούσια θέατρα είτε για ημιερασιτεχνικές προσπάθειες- βρίθει παραστάσεων με παρόμοιες φιλοδοξίες. Οι περισσότερες από αυτές τις παραστάσεις αποτυγχάνουν στον σκοπό τους διώχνοντας μακρύτερα από το θέατρο τους μικρούς θεατές που οι περισσότεροι γονείς με κόπο ξεκόλλησαν από τις οθόνες. Το σκληρό «βαρέθηκα…» έρχεται αμείλικτο από τα παιδικά χείλη, που δεν γνωρίζουν από προσποιήσεις.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος έχει αποδείξει ότι ξέρει να κάνει (και) πολύ καλό παιδικό θέατρο. Το αποδεικνύει ξανά φέτος με την «Ελίζα» που ανεβαίνει στο θέατρο Πόρτα- μια σκηνή με παράδοση στις ποιοτικές και επιτυχημένες παιδικές παραστάσεις. Ο Μοσχόπουλος χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το ομώνυμο έργο της Ξένιας Καλογεροπούλου, διασκευάζοντάς το. Το εμπλουτίζει με σημερινές πινελιές που του δίνουν νέες σκηνοθετικές δυνατότητες, κρατώντας ωστόσο σταθερά παρόντα στην παράσταση τα νοήματα της αγάπης, του ρομαντισμού, της συντροφικότητας και της φιλίας, πάνω στα οποία η πολύπειρη και αγαπημένη δημιουργός έστησε την ιστορία της στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Η αστροναυτικο-ρομποτική ιστορία της Ελίζας και του αγαπημένου της Πάτρικ εξελίσσεται σε ένα διαγαλαξιακό σύμπαν όπου η ιπποσύνη και η αστροναυτική συναντιούνται αναπάντεχα σε ένα σκηνικό φαντασίας που ξεκινά να δημιουργείται από τις σελίδες ενός βιβλίου το οποίο δεσπόζει στο κέντρο της σκηνής- για να μην ξεχνιόμαστε.

Αν το σκηνικό προϊδεάζει το κοινό για κάποιο παραμύθι και το οδηγεί στον κόσμο της φαντασίας, η αφηγηματική δύναμη της παράστασης και το διαλυτικό της χιούμορ θυμίζει ότι οι αξίες δεν εξαρτώνται από το που είμαστε, τι φοράμε από το αν κρατάμε φωτόσπαθα. Όπως συνήθως συμβαίνει στις παιδικές παραστάσεις του Θωμά Μοσχόπουλου, το χιούμορ είναι πανταχού παρόν, σαν υλικό που διαβρώνει τις ενήλικες βεβαιότητες των συνοδών αλλά και σαν πρώτη ύλη διασκέδασης και γέλιου. Οι σωστές δόσεις του αστεϊσμού και η καλοδουλεμένη τοποθέτηση και εκφορά του επιτρέπουν σε μικρούς και μεγάλους να γελούν με τα ίδια αστεία χωρίς να κάνουν σκόντα.

«Μπαμπά αυτό το θέατρο είχε πλάκα» έλεγε φεύγοντας η μικρή Δάφνη και ο μπαμπάς της ήξερε ήδη ότι την επόμενη φορά το πιτσιρίκι θα ακολουθήσει τη θεατρική του πρόταση με ακόμη μεγαλύτερη χαρά.

Η εξαιρετική όπως πάντα μουσική του Κορνήλιου Σελαμσή, σταθερού συνεργάτη του θεάτρου Πόρτα στις παιδικές παραστάσεις, συμβάλει - όπως και η εξαιρετική ομάδα ηθοποιών – στο να είναι η Ελίζα η καλύτερη ίσως παιδική παράσταση της χρονιάς.   

(φωτογραφία: Πάτροκλος Σκαφίδας)