Είναι η Πόλη των Σκιών το αστυνομικό που χρειαζόμασταν;

Η Πόλη των Σκιών ξεκινά με μια ιδέα που σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά: Ένα αστυνομικό που δεν ψάχνει απλώς τον δολοφόνο, αλλά κοιτά προς το ίδιο το σύστημα που γεννά το έγκλημα. Μια σειρά που υπαινίσσεται ότι οι «κακοί» δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά κατασκευάζονται –κοινωνικά, οικονομικά, θεσμικά. Κι αυτό, ειδικά σε ένα είδος που συχνά βολεύεται σε απλές απαντήσεις, είναι πάντα καλοδεχούμενο.

Η αφήγηση χτίζεται με σφιχτό ρυθμό και χωρίς να κάνει κοιλιές. Τα επεισόδια κυλάνε εύκολα, βοηθά και το ότι είναι μόλις έξι σε αριθμό, και οι ερμηνείες κάνουν αυτό που πρέπει: στηρίζουν την ιστορία χωρίς περιττές υπερβολές. Υπάρχει μια αίσθηση επαγγελματισμού σε όλα, από το σενάριο μέχρι το μοντάζ, που σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις κάτι προσεγμένο, όχι απλώς άλλη μία «σκοτεινή σειρά για binge watching».

Στο επίκεντρο της ιστορίας μας βρίσκονται ο Isak Férriz ως αντιήρωας επιθεωρητής Milo Malart, ένας ντετέκτιβ με τραύματα και προσωπικό παρελθόν που επιστρέφει από την αναστολή για να λύσει μια περίπλοκη υπόθεση, και η Verónica Echegui ως Rebeca Garrido, η λογική και δομημένη πλευρά της αστυνομικής έρευνας. Μαζί δημιουργούν ένα ενδιαφέρον –αν και σαφώς όχι αναπάντεχο– δίδυμο. Δίπλα τους, η Ana Wagener ως αυστηρή αλλά αποφασιστική δικαστής Susana Cabrera προσθέτει βαρύτητα στη διαδικασία, ενώ ο Manolo Solo δίνει μια πιο θολή και σκοτεινή νότα ως δημοσιογράφος Mauricio Navarro, που μπλέκεται βαθιά στο πλέγμα της έρευνας και των μηνυμάτων του serial killer.

Αυτές οι ερμηνείες είναι από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της σειράς. Κανείς δεν χρειάζεται να γίνει καρτουνίστικος «κακός» ή υπερβολικά ιδιοφυής: Οι χαρακτήρες έχουν βάρος, αμφισημία και στιγμές που σε κάνουν να καταλαβαίνεις ακόμη και τις πιο σκοτεινές αποφάσεις τους.

Εκεί που η Πόλη των Σκιών δείχνει να θέλει να πάει ένα βήμα παραπέρα –αλλά τελικά κοντοστέκεται– είναι στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους «κακούς» της. Η σειρά φλερτάρει ξεκάθαρα με την ιδέα ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι προϊόντα ενός άδικου ή δυσλειτουργικού συστήματος, όμως δεν τολμά να ταχθεί ανοιχτά μαζί τους. Δεν τους υπερασπίζεται όπως έκανε, ας πούμε, το La Casa de Papel. Μένει λίγο στη μέση, φοβούμενη ίσως να μην αποξενώσει το πιο «παραδοσιακό» κοινό του αστυνομικού.

Κι αυτό είναι κρίμα, γιατί εκεί ακριβώς θα μπορούσε να κερδίσει κάτι παραπάνω από τον τίτλο μιας απλώς καλής σειράς. Η ιδέα υπάρχει, οι βάσεις έχουν μπει, αλλά η τόλμη λείπει στο τελικό βήμα. Το αποτέλεσμα είναι ένα αφήγημα που υπονοεί πολλά, αλλά λέει λιγότερα απ’ όσα θα μπορούσε.

Στα μεγάλα συν της σειράς μπαίνουν χωρίς δεύτερη σκέψη τα πλάνα της Βαρκελώνης. Όχι απλώς καρτ-ποστάλ, αλλά μια πόλη κινηματογραφημένη με τρόπο που αναδεικνύει τις αντιθέσεις της: φως και σκοτάδι, τουριστική λάμψη και αστικές ρωγμές. Για όσους την αγαπούν –ή για όσους θέλουν να την ξαναδούν με πιο noir μάτι– η σειρά λειτουργεί και ως ένας ωραίος οπτικός περίπατος.

Τελικά, η Πόλη των Σκιών δεν είναι το αστυνομικό που θα αλλάξει το είδος. Είναι όμως μια τίμια, καλοφτιαγμένη σειρά με ωραία ιδέα, καλές ερμηνείες και ρυθμό που δεν σε κουράζει. Θα θέλαμε να τολμήσει περισσότερο, να πάρει ξεκάθαρη θέση και να αγαπήσει λίγο πιο πολύ τους «κακούς» της. Δεν το κάνει. Αλλά ακόμα κι έτσι, βλέπεται ευχάριστα –και αφήνει την αίσθηση ότι κάτι λίγο έλειψε για να γίνει πραγματικά αξέχαστη.