Μια συγκλονιστική επιστολή για τη βία, την απώλεια και την καλοσύνη που επιμένει, ακόμη κι όταν όλα γύρω της σκοτεινιάζουν, έγραψε η σύζυγος της δολοφονημένης Ρενέ Γκουντ.
γράφει:
Η παρακάτω επιστολή δόθηκε στη δημοσιότητα από τη σύζυγο της Ρενέ Γκουντ, η οποία πυροβολήθηκε επανειλημμένα σχεδόν εξ επαφής από τον Τζόναθαν Ρος, μέλος της ομοσπονδιακής υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ (ICE), με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της. Το κείμενο, που έκανε τον γύρο του κόσμου, δεν είναι μόνο ένας αποχαιρετισμός, αλλά μια πολιτική και βαθιά ανθρώπινη πράξη μνήμης: μια υπενθύμιση ότι η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία, αλλά στάση ζωής.
«Πρώτα, θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε όλους τους ανθρώπους που έχουν επικοινωνήσει από όλη τη χώρα και όλο τον κόσμο για να υποστηρίξουν την οικογένειά μας.
Αυτή η καλοσύνη των ξένων είναι ο πιο ταιριαστός φόρος τιμής γιατί αν συναντούσατε ποτέ τη σύζυγό μου, Renee Nicole Macklin Good, ξέρετε ότι πάνω από όλα, ήταν ευγενική. Στην πραγματικότητα, η καλοσύνη εκπέμπεται από μέσα της.
Η Ρενέ έλαμπε. Κυριολεκτικά έλαμπε. Θέλω να πω, δεν φορούσε γκλίτερ αλλά ορκίζομαι ότι είχε λάμψεις από τους πόρους της. Συνέχεια. Μπορεί να νομίζεις ότι ήταν απλά η αγάπη μου που μιλούσε αλλά η οικογένειά της είπε το ίδιο πράγμα. Η Ρενέ ήταν φτιαγμένη από ήλιο.
Η Ρενέ έζησε με μια υπέρτατη πεποίθηση: υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τη βρούμε εκεί που κατοικεί και να τον καλλιεργήσουμε εκεί που χρειάζεται να αναπτυχθεί. Η Ρενέ ήταν μια Χριστιανή που ήξερε ότι όλες οι θρησκείες διδάσκουν την ίδια ουσιαστική αλήθεια: είμαστε εδώ για να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον και να κρατάμε ο ένας τον άλλον ασφαλή.
Όπως έχουν κάνει οι άνθρωποι σε όλη τη χώρα και το χρόνο, μετακομίσαμε για να δημιουργήσουμε μια καλύτερη ζωή για τους εαυτούς μας. Επιλέξαμε τη Μινεσότα για να φτιάξουμε το σπίτι μας. Σε όλο το εκτεταμένο ταξίδι μας εδώ, κρατηθήκαμε χέρι χέρι στο αυτοκίνητο ενώ ο γιος μας ζωγράφιζε τα παράθυρα για να περάσει η ώρα και τα μίλια.
Αυτό που βρήκαμε όταν φτάσαμε εδώ ήταν μια ζωντανή και φιλόξενη κοινότητα, κάναμε φίλους και μοιράσαμε χαρά. Και ενώ οποιοδήποτε μέρος που ήμασταν μαζί ήταν το σπίτι, υπήρχε μια έντονη κοινή αίσθηση ότι εδώ στη Μινεάπολη ότι προσέχαμε ο ένας τον άλλον. Εδώ, είχα βρει επιτέλους ειρήνη και ασφαλές λιμάνι. Αυτό μου το πήραν για πάντα.
Μεγαλώναμε τον γιο μας για να πιστεύει ότι ανεξάρτητα από το από που έρχεσαι ή πώς μοιάζεις, όλοι μας αξίζουμε συμπόνια και καλοσύνη. Η Ρενέ ζούσε αυτή την πίστη κάθε μέρα. Είναι αγνή αγάπη. Είναι σκέτη χαρά. Είναι καθαρή λιακάδα.
Την Τετάρτη 7 Ιανουαρίου σταματήσαμε για να στηρίξουμε τους γείτονές μας. Είχαμε σφυρίχτρες. Είχαν όπλα.
Η Ρενέ αφήνει πίσω της τρία εξαιρετικά παιδιά, το μικρότερο είναι μόλις έξι ετών και ήδη έχασε τον πατέρα του. Τώρα έμεινα να μεγαλώσω τον γιο μας και να συνεχίσω να τον διδάσκω, όπως πίστευε η Ρενέ, ότι υπάρχουν άνθρωποι που χτίζουν έναν καλύτερο κόσμο γι' αυτόν. Ότι οι άνθρωποι που το έκαναν αυτό είχαν φόβο και θυμό στις καρδιές τους, και πρέπει να τους δείξουμε έναν καλύτερο τρόπο.
Σας ευχαριστούμε για την ιδιωτικότητα που δίνετε στην οικογένειά μας καθώς θρηνούμε. Σας ευχαριστούμε που διασφαλίζετε ότι η κληρονομιά της Ρενέ είναι καλοσύνη και αγάπη. Τιμούμε τη μνήμη της ζώντας τις αξίες της: απορρίπτοντας το μίσος και επιλέγοντας τη συμπόνια, απομακρυνόμαστε από τον φόβο και επιδιώκοντας την ειρήνη, αρνούμαστε τον διχασμό και γνωρίζοντας ότι πρέπει να ενωθούμε για να χτίσουμε έναν κόσμο όπου όλοι επιστρέφουμε σπίτι».
