Κρίση (δεν) με πιάνει κρίση

Συμφωνώ ως προς το ότι πάντα σε περίοδο λιτότητας είμαστε, αλλά δε μπορεί να μην βλέπεις και εσύ ότι τα πράγματα τους τελευταίους μήνες έχουν πραγματικά χειροτερέψει: Σκέψου πόσοι γνωστοί και φίλοι έχουν χάσει την δουλειά τους; Μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες στην Ελλάδα πάγωσε όλες τις συμβάσεις και απέλυσε τόσο κόσμο, επίσημα στατιστικά λένε πως η ανεργία στους νέους που πρωτοεισέρχονται στην αγορά εργασίας έχει φτάσει το 37% (δεν θυμάμαι άλλη φορά τόσο υψηλό ποσοστό). Για να μην αναφέρω το ότι φέτος έχουν ξεχάσει όλοι (όσοι δεν είναι μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων τουλάχιστον) τις αυξήσεις, τις προαγωγές και τα μπόνους μέχρι… νεωτέρας! Προφανώς η κρίση λειτούργησε και ως «δικαιολογία» για τους εργοδότες (ειδικά αυτούς που δεν πλήττονται άμεσα) να τρομάξουν τον εργαζόμενο. Αλλά λειτούργησε. Έγινε πράξη. Άρα κρίση -ακόμα κι αν δεν υπήρχε σε τέτοιο βαθμό- δημιουργήθηκε.

Και παρ’όλα αυτά οι τιμές στα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης παραμένουν από τις υψηλότερες στην Ευρώπη. Τι όνειρα μπορεί να κάνει κανείς υπό αυτές τις συνθήκες;