ΑΠΟΨΕΙΣΠΥΡ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΟΝ

Διά πάσα νόσο και πάσα αναπηρία

Διά πάσα νόσο και πάσα αναπηρία

γράφει ο Θοδωρής Διάκος

Λένε ότι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της απεξάρτησης είναι το να έχεις αρκετό αυτοέλεγχο ώστε να μην αντικαταστήσεις τον έναν εθισμό με κάποιον καινούριο. Πολλοί πρώην χρήστες ξεκινούν το κάπνισμα για να ανταπεξέλθουν, πολλοί πρώην αλκοολικοί στρέφονται στο φαγητό. Είναι φυσιολογική αντίδραση· οι άνθρωποι μισούν τις αλλαγές, ειδικά όταν τους αφορούν. Και νομίζω ότι το ίδιο μπορούμε να πούμε στο επίπεδο ολόκληρης της κοινωνίας, με τις εκάστοτε εμμονές της. Είναι δύσκολο να προσπαθείς να αφήσεις την μία χωρίς να πιάσεις την άλλη.

Και πάλι, η προσπάθεια και μόνο να αφήνουμε ως κοινωνία τις εμμονές μας πίσω, τα ταμπού, εκείνες τις λέξεις που τις έλεγες μόνο ψιθυριστά για να μην είσαι Ο Μαλάκας, μόνο καλό μπορεί να φέρει. Σίγουρα, θα πέσουμε κάτω και θα φάμε τα μούτρα μας μέχρι να φτάσουμε σε έναν καλύτερο τόπο, κι αυτό ανθρώπινο είναι. Το μόνο πράγμα που θα ‘πρεπε να έχει σημασία είναι ότι μια λέξη όπως το “Ανάπηρος” προσπαθούμε επιτέλους να την τινάξουμε καλά, να πετάξουμε την ντροπή από πάνω της.

Ε, και δεν το καταφέρνεις αυτό με το να την κρύβεις. Ούτε με το να την παραλληλίζεις με την λέξη Άνθρωπος, που είναι και όμορφη, και τραβάει και το μάτι και είναι και η μεγαλύτερη ομπρέλα που θα υπάρξει ποτέ και μας ενώνει όλους. Επειδή – τροφή για σκέψη τώρα – μήπως ο Άνθρωπος τελικά δεν είναι και τόσο καλή ομπρέλα;

Ειλικρινά, σιχαίνομαι τον ακτιβισμό που έχει ως μοναδικό σκοπό να πείσει τους “κακούς” ότι μια καταπιεσμένη ομάδα είναι άνθρωποι. Είναι άνθρωποι, μην τους πειράζετε. Είναι άνθρωποι, σταματήστε να τους κάνετε ξου. Πρώτον, ένας τέτοιος ακτιβισμός φέρεται στους “κακούς” σαν να είναι πεντάχρονα, και τίποτα δεν θα κάνει πυρ και μανία έναν ήδη εκνευρισμένο άνθρωπο πιο γρήγορα απ’ το να του κουνάς το δάχτυλο. Δεύτερον, το ξέραμε ότι είναι άνθρωποι. Και οι κακοί το ξέρανε, και οι πέτρες το ξέρανε, και οι νεκροί το ξέρανε. Έχουμε φτάσει λίγο μακριά όσον αφορά ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης για να ξεκινάμε πάλι από την αλφαβήτα.

Έπειτα, πες ότι όλα αυτά μπορεί κάποιος να τα παραβλέψει. Ότι δεν είμαστε τίποτα εμμονικοί σημειολόγοι, ότι αναγνωρίζουμε μια καλή πρόθεση και μένουμε εκεί. Τι καλό βγαίνει από αυτή την αφίσα; Είναι κενό, είναι όλο κενό, και για αλάτι στην πληγή σου κοτσάρει και την λέξη “καροτσάκι”. Που, χέσε με, πολιτική ορθότητα για πάντα, το λένε αμαξίδιο. Καροτσάκια είναι αυτά που μεταφέρεις τα ψώνια και τα μωρά. Και οι ανάπηροι άνθρωποι δεν είναι ούτε ψώνια, ούτε μωρά, άσχετα αν μπορούν να εξυπηρετήσουν τον εαυτό τους.

Μια καμπάνια που έχει περισσότερο ως σκοπό να βγάλει κάτι έξυπνο και μαρκετίστικο δεν είναι εξ ορισμού μια καμπάνια που θα βοηθήσει τα ΑμεΑ στην Ελλάδα. Είναι το ίδιο πράγμα με το να δημοσιεύσεις ένα βίντεο που κάποιος ανάπηρος, κάπου στον κόσμο, ξεπέρασε κάθε προσδοκία και τώρα ζωγραφίζει με τα πόδια, ή κερδίζει χρυσά μετάλλια. Οκέι, τέλειο. Μπράβο του. Με τους υπόλοιπους, που τους έχουμε για Καιάδα, τι γίνεται;

Το να σταματήσει να μας προκαλεί ντροπή η λέξη ανάπηρος είναι μια κίνηση που πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί, με το κεφάλι ψηλά, δίπλα στους ανάπηρους. Ίσως και αφήνοντάς τους να μιλήσουν, μερικές φορές, αντί να πετάμε στον κόσμο ένα εξυπνακίστικο αφισάκι που δεν έχει τίποτα να πει. Το να γυρνάμε και να λέμε με περιττό συναίσθημα στον κάθε αρτιμελή ότι οι ανάπηροι είναι ακριβώς σαν κι εσένα και επίσης είσαι μαλάκας που δεν ξέρεις ότι η λέξη ανάπηρος και η λέξη άνθρωπος έχουν τα ίδια γράμματα… αυτό είναι ακόμα ένας τρόπος να βάλεις τους ανάπηρους στο στόχαστρο. Απλά και μόνο για να αποδείξεις την ευαισθησία σου.

"Τίποτα δεν κάνει έναν άνθρωπο τόσο ξεπερασμένο όσο το να επικρίνει τη νεότερη γενιά."

Adlai Stevenson, 1900-1965, Αμερικανός πολιτικός

  • 1656 - Η Αγγλία και η Γαλλία υπογράφουν ειρηνευτική συμφωνία.
    1789 - Ιδρύεται το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
    1919 - Η ημερήσια εφημερίδα «Καθημερινή» εκδίδεται στην Αθήνα.

© 2002-2019 MEDIA2DAY