Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Δεν μπορούμε να την πετάξουμε, μπορούμε να την αλλάξουμε

Δεν μπορούμε να την πετάξουμε, μπορούμε να την αλλάξουμε

Ένας καλός φίλος περνούσε προ ημερών με τον 11χρονο γιο του από τα Εξάρχεια όταν αποφάσισε να του μιλήσει για την οδό «Αλέξη Γρηγορόπουλου» και το πώς κατέληξε αυτός ο δρόμος να έχει δύο ονόματα. Το ένα το επίσημο («Τζαβέλλα»), και το άλλο που αποδόθηκε από όσους διαμαρτυρήθηκαν έντονα κατά της αστυνομικής βίας.

Συζητούσαμε με τον φίλο πώς αποφάσισε να παρουσιάσει στο παιδί του το γεγονός και καταλήξαμε ότι- όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα όταν πρέπει να εξηγήσεις κάτι σε ένα παιδί- αναγκάζεσαι να το ξανασκεφτείς και μάλιστα να το παρουσιάσεις όσο γίνεται πιο «καθαρό», πιο απαλλαγμένο από την δική σου έτοιμη άποψη, ώστε να μάθει το παιδί να διαμορφώνει τη δική του.

Έτσι, δεν του μίλησε για «μπάτσους» που «δολοφονούν», παρότι οι πολιτικές του πεποιθήσεις κάπου εκεί θα τον οδηγούσαν. Του μίλησε για κάποιους αστυνομικούς που δεν έμαθαν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και που δεν έφταιξαν και αυτοί. Έφταιξε το κράτος που δεν είχε (και εν πολλοίς δεν έχει) σοβαρές διαδικασίες ελέγχου της ψυχολογικής κατάστασης των αστυνομικών οργάνων· που δεν ελέγχει όσο πρέπει το σε ποιους δίνει όπλο και την άδεια να το χρησιμοποιούν· φταίει τελικά και η κουλτούρα αντιπαράθεσης που έχει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας με την αστυνομία, λόγω και του σκοτεινού παρελθόντος της τελευταίας στις δεκαετίες του αντικομμουνισμού και όχι μόνο.

Δεν γίνεται όμως, κατέληξε ο φίλος- πατέρας συζητώντας μαζί μου, και συμφωνώ μαζί του, να μεγαλώνουμε παιδιά τα οποία θα διδάσκουμε ότι η αστυνομία ως θεσμός είναι αναφανδόν κάτι το αρνητικό και εναντίον του πολίτη. Μπορεί στην πράξη να είναι πλήρως δυσλειτουργική, αλλά δεν παύει να είναι θεσμός που πρέπει να τον κάνουμε να λειτουργεί και όχι να τον εξορίσουμε χωρίς να έχουμε κάτι να βάλουμε στη θέση του- τουλάχιστον μέχρι την έλευση της ριζικής κοινωνικής αλλαγής.

Συντηρητική θέση; Ίσως.

Πιστεύω όμως ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με σταθερές και όχι να τα καλούμε να κάνουν τις δικές μας επαναστάσεις και ανατροπές. Στο κάτω κάτω ας μεγαλώσουν πρώτα και ας διαπιστώσουν τι τους αρέσει και τι θέση θα πάρουν έναντι πραγμάτων που αφορούν το σύνολο και πιθανόν να λειτουργούν (και τότε) προβληματικά μη παίζοντας τον κοινωνικό τους ρόλο: η αστυνομία, το κράτος πρόνοιας, η εκκλησία, και λοιπά.

Αν τα παιδιά πιστέψουν στην ιδεατή τους μορφή, αυτή ίσως και να γίνει πράξη. Έτσι, θα μπορούμε να περιμένουμε την αλλαγή που λέγαμε, σε έναν καλύτερο κόσμο.

"Το ταλέντο δεν υπάρχει. Ταλέντο είναι να έχεις τη λαχτάρα να κάνεις κάτι."

Jacques Brel

  • 1943 - Πρώτη εκτέλεση στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Νεκρός πέφτει από τα πυρά ο έφεδρος υπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού Λεβί από τα Ιωάννινα «επειδή αποπειράθηκε να δραπετεύσει την ημέρα της σύλληψής του»

© 2002-2019 MEDIA2DAY