Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Τι καπνό φουμάρουμε;

Τι καπνό φουμάρουμε;

Η (νέα) απαγόρευση του καπνίσματος με έφερε σε ένα δίλημμα. Από τη μια οι απαγορεύσεις με βρίσκουν συλλήβδην εναντίον. Επί της αρχής; θεωρώ ότι οι επιβαλλόμενες απαγορεύσεις είναι η απόδειξη ότι μια κοινωνία αδυνατεί να διαχειριστεί αυτά που της συμβαίνουν. Οι ίδιες οι απαγορεύσεις ρευστοποιούν λίγη από την κρατική εξουσία, η οποία έτσι μειώνεται. Αυτά από τεχνοκρατική άποψη, γιατί έχω και άλλη αντίθεση στις απαγορεύσεις- ειδικά εκείνες που περιλαμβάνουν επέμβαση της αστυνομίας-  που είναι πολιτική.   

Όμως χωρεί εδώ άραγε θέμα πολιτικής ή το θέμα είναι αποκλειστικά πολιτισμικό; Και φτάνω έτσι στον άλλο πόλο του διλήμματος. Σε μια κοινωνία που διαρκώς προχωρά- και καλά κάνει- και γίνεται όλο και πιο ευαίσθητη απέναντι στους αδύναμους και σε όσους καταπιέζονται και σιωπούν, στερούμενοι μέρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους πώς μπορούμε να αγνοούμε όσους έχουν επιλέξει να μην καπνίζουν; Πώς είναι δυνατόν να μην ενδιαφερόμαστε για το τι ζημιά υφίσταται ο παθητικός καπνιστής και- κυρίως- για το δικαίωμά του να μην τσακώνεται με τους καπνιστές;

Λογική επωδός αυτής της σκέψης είναι και η επόμενη: Τα πολλά χρόνια που η απαγόρευση φυτοζωεί έχουν δείξει ότι δεν υπάρχει περιθώριο αυτορρύθμισης και αυτοπεριορισμού. Ως κοινωνία ρέπουμε προς την ασυδοσία την οποία μάλιστα θεωρητικοποιούμε προθύμως. Έτσι, διάφορες φωνές μιλούν για «μια ζωή [που] την έχουμε», για «αντικαπνιστικές υστερίες» και διάφορα άλλα τέτοια που μπορεί να προέρχονται και από ανθρώπους κατά τα άλλα πολύ ευαισθητοποιημένους σε θέματα δικαιωμάτων.

Εν ολίγοις, αν δεν απαγορευτεί κανονικά, δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση να το εφαρμόσουμε. Αυτό μπορεί να είναι λυπηρό, αλλά είναι η πραγματικότητα. Και εδώ μπαίνει και η αστυνομία ως τρόπος υλοποίησης της απαγόρευσης. Συνολικά, αν δεχθούμε ότι το κάπνισμα πρέπει να μην επιτρέπεται σε κλειστούς χώρους θα πρέπει να καταλήξουμε σε ένα σύστημα συμμόρφωσης για τους παραβάτες. Αν αυτό θα περιλαμβάνει τον τηλεφωνικό αριθμό για καταγγελίες ή αν θα πρέπει ο καταγγέλλων να στέλνει email μικρή σημασία έχει, πέρα από τη συμβολική.

Η σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου μας μάς έχει συστήσει τους καταδότες της Κατοχής, αλλά και την, σε μεγάλο βαθμό, δυσανεξία στην αστυνομία και τις αστυνομικές μεθόδους, η οποία σφυρηλατήθηκε κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες της περιορισμένης δημοκρατίας, κατά τη δικτατορία, αλλά και μετέπειτα.

Μας εξυπηρετεί όμως να βλέπουμε το θέμα έτσι ή μήπως εδώ συζητάμε κάτι σημαντικότερο από τις επιρροές δυσάρεστων αναμνήσεων;  Ξεκάθαρη απάντηση δεν μπορώ να δώσω. Διάβαζα ότι η Σουηδία είναι η χώρα με την πιο σκληρή στάση έναντι των καπνιστών. Για σκέψου! Η πιο διάσημη για την ανεκτικότητά της κοινωνία δεν διστάζει να δαιμονοποιήσει την συνήθεια αυτή και σχεδόν να εξορίσει τους εθισμένους.

Καθώς τα κινήματα για τα δικαιώματα διαφόρων μειονοτήτων θα εξελίσσονται ζητώντας όλο και περισσότερα αυτονόητα δικαιώματα, νομίζω ότι οι δυτικές κοινωνίες θα γίνονται ωριμότερες. Και, αν όλα πάνε καλά, οι αστυνομίες και οι καταγγελίες θα είναι περιττές.

"Το ταλέντο δεν υπάρχει. Ταλέντο είναι να έχεις τη λαχτάρα να κάνεις κάτι."

Jacques Brel

  • 1943 - Πρώτη εκτέλεση στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Νεκρός πέφτει από τα πυρά ο έφεδρος υπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού Λεβί από τα Ιωάννινα «επειδή αποπειράθηκε να δραπετεύσει την ημέρα της σύλληψής του»

© 2002-2019 MEDIA2DAY