Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Δύο επέτειοι με ουσιαστική σημασία για το σήμερα

Δύο επέτειοι με ουσιαστική σημασία για το σήμερα

Δύο πολύ σημαντικές επέτειοι, που σήμερα φαίνονται πιο σημαντικές από εκείνη της 17ης Νοέμβρη (που λέει και η Σώτη-the duckface-Τριανταφύλλου), πέφτουν και θα πέφτουν πολύ κοντά. Η χρονική γειτνίαση της 6η επετείου από τον θάνατο του Παύλου Φύσσα και του ενός χρόνου από την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου μας προτρέπουν να δούμε τις δύο απώλειες συνδυαστικά. Έχει όμως αυτό βάση;

Τόσο ο Ζακ Κωστόπουλος, όσο και ο Παύλος Φύσσας πρέπει να προβληματίζουν θυμίζοντας σε ποια σημεία μπορεί να φτάσει (ή και βρίσκεται) ο ρατσισμός και ο εκφασισμός μιας κοινωνίας που πλήττεται από σφοδρή οικονομική κρίση. Που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους η ραγδαία πτώση του επιπέδου της ζωής τους και πόσο μπορεί να κάνει να φαίνεται σχετική την έννοια της αλληλεγγύης για τον διπλανό, αλλά και του σεβασμού της διαφορετικότητας (άποψης, εμφάνισης κ.α.).   

Ο Παύλος Φύσσας συμβολοποιήθηκε ως το απόγειο της δράσης της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, του μέχρι πρότινος τρίτου σε δύναμη κόμματος στην Βουλή (νομίζω σχετικά εύκολα θα ανακηρύσσονταν ως η χειρότερη στιγμή του ελληνικού κοινοβουλίου από την σύστασή του και μέχρι σήμερα). Η αφαίρεση της ζωής του, μολονότι δεν ήταν η μόνη στα χρόνια της χρυσαυγίτικης ισχύος, πυροδότησε αντιδράσεις που θα έπρεπε να είχαν προκύψει σαν αντανακλαστικά μετά τις εκλογές του 2012, όταν η Χρυσή Αυγή πήρε 7%. Έπρεπε να πεθάνει ένα λευκός Έλληνας για να αρχίσει ο κόσμος να σκέφτεται τι είναι η Χρυσή Αυγή και σε ποια ένστικτα των ψηφοφόρων αναφέρεται. Και πάλι, αυτό πήρε χρόνο.

Ο Ζακ Κωστόπουλος είναι άλλη μια περίπτωση που ο περιρρέων εκφασισμός της κοινωνίας οδηγεί στην απώλεια μιας ζωής. Το επιπλέον τραγικό στην περίπτωσή του είναι ότι αυτό γίνεται στο κέντρο της Αθήνας, μέρα μεσημέρι. Έχει δηλαδή χαρακτήρα δημόσιας εκτέλεσης· ήταν ένας σύγχρονος λιθοβολισμός του διαφορετικού και μια δημόσια περιφρόνηση της αλληλεγγύης απέναντι σε έναν ανήμπορο άνθρωπο.  

Τα αθροίσματα που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε πια σαν σκεπτόμενοι πολίτες έχουν αλλάξει. Μπορούν και πρέπει να είναι μεγαλύτερα στον βαθμό που θέλουμε να έχουμε μεγαλύτερη εικόνα. Μαζί με τον Φύσσα και τον Κωστόπουλο, εγώ θα έβαζα και θύματα σαν τον Γιακουμάκη και σαν τις γυναίκες που σκοτώνονται από άντρες οι οποίοι τις θεωρούν ιδιοκτησία τους. Η περιπτωσιολογία μπορεί να υποστηρίζει μικρές και συγκινητικές ιστορίες, ικανές να αλλάξουν το δημόσιο αίσθημα, αλλά την πραγματική κλίμακα του τι συμβαίνει μας την δίνει το πλήθος των περιπτώσεων. Και όταν φτάσουμε στην συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει σε όλο το εύρος της ελληνικής κοινωνίας, το να παρηγορήσουμε ή να συμπονέσουμε τους οικείους ενός ανθρώπου που χάθηκε, θα φαίνεται μικρότερης σημασίας από το να φροντίσουμε συλλογικά να μην υπάρξει επόμενη φορά.

"Οι καλλιτέχνες είναι οι μοναχοί της αστικής κοινωνίας."

Τσέζαρε Παβέζε, 1908-1950, Ιταλός συγγραφέας

  • 1837-Ιδρύεται η Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα.
    1990- Με το Νόμπελ Ειρήνης βραβεύεται ο ηγέτης της ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
    1999-Το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται στην ανθρωπιστική οργάνωση «Γιατροί χωρίς Σύνορα»

© 2002-2019 MEDIA2DAY