Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Τα μαρμαρένια αλώνια

Τα μαρμαρένια αλώνια

Η στρατηγική μας ως χώρα για την ανάκτηση των μαρμάρων του Παρθενώνα είναι λίγο ως πολύ η ίδια τις τελευταίες δεκαετίες. Τα ζητούσαμε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και συνεχίσαμε να το κάνουμε πολύ πιο εμφατικά μετά την ανοικοδόμηση του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Άλλωστε, πριν από αυτό, το βασικό επιχείρημα των βρετανών ήταν ότι «και που θα τα βάλετε;», κατηγορώντας μας για έλλειψη σοβαρών μουσειακών υποδομών που θα μπορούν να φιλοξενήσουν τα κλεμμένα μνημεία.

Πρώτον να πω ότι πολύ καλά κάνουμε και ζητάμε τα ελγίνεια. Είναι πολιτιστικός μας πλούτος, είναι μέρος του εθνικού κεφαλαίου που έχει αυτή εδώ η χώρα και τελικά είναι και ένας πόρος για την εγχώρια οικονομία- ως μέρος της τουριστικής βιομηχανίας. Για το ίδιο το «δίκιο» του αιτήματος της επιστροφής ωστόσο έχω και δεύτερες σκέψεις, ελαφρώς… αιρετικές: Μήπως η αποικιοκρατία που οδήγησε τα μάρμαρα στην Μ. Βρετανία, δεν είναι μέρος της ιστορίας, όσο και ο ίδιος ο Παρθενώνας;

Μήπως μέρος της ιστορίας των μαρμάρων δεν είναι και ότι εκλάπησαν και τώρα βρίσκονται στο μουσείο του Λονδίνου; Για την «μεγάλη διάρκεια της ιστορίας», για ολόκληρη την ζωή των μαρμάρων δηλαδή, αυτή η φάση είναι ένα πολύ μικρό τμήμα και θα έχει πλουτίσει και την διαδρομή τους στον χωροχρόνο.

Πιο σημαντικό είναι για εμάς τους ίδιους, για τη δική μας τη ζωή, για το τι θέλουμε να είναι η Ελλάδα- και κατά συνέπεια η αυτοεικόνα μας- σήμερα. Δεν είναι η ιστορία που απαιτεί την επιστροφή των μαρμάρων• είναι η απόλυτα δικαιολογημένη εθνική και προσωπική ματαιοδοξία μας.

Από την άποψη αυτή, όλες οι πρωτοβουλίες των ελλήνων πολιτικών για την επιστροφή των μαρμάρων σκοπεύουν να κολακέψουν αυτήν την ματαιοδοξία και τελικά σκοπεύουν στην δική τους δημοφιλία (θυμηθείτε αυτό). Σκεπτόμενος έτσι, η κίνηση Μητσοτάκη να ζητήσει τον δανεισμό των μαρμάρων για τους εορτασμούς των 200 χρόνων από το 1821 με άφησε αδιάφορο. Τώρα για το αν βοηθάει ή όχι την υπόθεση της επιστροφής; Νομίζω πως όχι, αφού η λογική «ζητάς να δανειστείς κάτι που σίγουρα δεν είναι δικό σου» μοιάζει να μην έχει αντίλογο. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα βλάψει κανέναν άλλο, πέρα ίσως από το προφίλ της νέας Κυβέρνησης.

Και αυτό γιατί η αλήθεια είναι ότι στην πράξη η μία ή η άλλη μικρο-συμπεριφορά μας ως χώρας ελάχιστα θα επηρεάσει την απόφαση του Βρετανικού Μουσείου για μια ενδεχόμενη επιστροφή των γλυπτών. 

"Τίποτα δεν κάνει έναν άνθρωπο τόσο ξεπερασμένο όσο το να επικρίνει τη νεότερη γενιά."

Adlai Stevenson, 1900-1965, Αμερικανός πολιτικός

  • 1656 - Η Αγγλία και η Γαλλία υπογράφουν ειρηνευτική συμφωνία.
    1789 - Ιδρύεται το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
    1919 - Η ημερήσια εφημερίδα «Καθημερινή» εκδίδεται στην Αθήνα.

© 2002-2019 MEDIA2DAY