Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Περί του ασύλου

Περί του ασύλου

Από πολλούς γίνεται όλο και περισσότερο δυσδιάκριτη η ανάγκη για την ύπαρξη του πανεπιστημιακού ασύλου. Δεν είναι παράλογο, αφού η ιστορία του ασύλου βρέθηκε στο επίκεντρο μιας χρόνιας αντιπαράθεσης που αφορά τις υποτιθέμενες συγγένειες της αριστεράς και της κεντροαριστεράς με κινηματικές δυνάμεις που χρησιμοποιούν τους χώρους των πανεπιστημίων στις συγκρούσεις τους με την αστυνομία.

Από τη μια λοιπόν υποτίθεται πως βρίσκονται όλοι αυτοί που στηρίζουν ή ανέχονται τους κινηματικούς και από την άλλη οι «νοικοκυραίοι» ή όσοι δεν θέλουν να κυκλοφορούν ασύλληπτοι όσοι έχουν ιδεολογικές διαφορές με τις δυνάμεις της τάξης. Το ίδιο το άσυλο όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτά. Όπως επισημαίνει ο συνταγματολόγος Γ. Σωτηρέλης, το άσυλο εσφαλμένα αναφέρεται ως «άσυλο ιδεών» μια που το Σύνταγμα έχει αναλάβει να προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών σε όλη την επικράτεια και όχι μόνο μέσα στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Το άσυλο προστατεύει την επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοτέλεια των ΑΕΙ όσον αφορά τη διοίκηση, την διαχείριση και την παραγωγή επιστημονικού έργου.

Με άλλα λόγια ο συνταγματικός νομοθέτης ήθελε να είναι σίγουρος πως η επιστημονική έρευνα δεν θα υπόκειται στις επιθυμίες του εκάστοτε κυβερνήτη, ότι θα είναι ανεξάρτητη και ότι θα υπηρετεί την επιστημοσύνη και μόνο αυτήν. Ορμώμενη από εποχές χουντοποίησης του πανεπιστημίου, αλλά νομίζω και ως φόρο τιμή στο αντιδικτατορικό κίνημα που κορυφώθηκε στους πανεπιστημιακούς χώρους, η έννοια των «ακαδημαϊκών ιδεών» αντιμετωπίστηκε διασταλτικά και ίσχυσε γενικώς ως γενική «αντι-απαγόρευση» στους χώρους των ΑΕΙ. Από μόνο του το γεγονός δεν ήταν και τόσο λάθος μια που όταν το κράτος θέλησε (δικτατορία) είδαμε ότι δεν ανέλαβε μόνο τον έλεγχο του χώρου, αλλά και της ίδιας της ακαδημαϊκής λειτουργίας, ορίζοντας φίλα προσκείμενους στο καθεστώς διδάσκοντες.

Παράλληλα λοιπόν με την συνταγματικότητα της κατάργησης του ασύλου, στο οποίο θα επανέλθω, υπάρχει και ένα εξωνομικό θέμα ηθικής- πολιτικής φύσης: Τι νόημα έχει η διατήρηση του ασύλου σήμερα που στον ορίζοντα δεν υπάρχει κάποια αμφισβήτηση της δημοκρατικής κανονικότητας; Πρέπει να παραδεχθούμε ότι με τον καιρό η χρήση της έννοιας του ασύλου έχει να δείξει σημάδια γήρανσης. Τα τελευταία χρόνια το άσυλο που τα ΑΕΙ έχουν προσφέρει αφορά την χαμηλής έντασης εγκληματικότητα (παράνομοι μικροπωλητές, πώληση μικροποσοτήτων ναρκωτικών ουσιών κλπ) και την προστασία από τη σύλληψη ορισμένων από αυτούς που αποκαλούνται «μπαχαλάκηδες». Υπό αυτή την έννοια, βρίσκω κατανοητό το κράτος να θέλει να κάνει κάτι. Είναι όμως η κατάργηση του ασύλου αυτό το κάτι; Δεν νομίζω.

Η προστασία των δημοκρατικών θεσμών δεν υφίσταται μόνο στις περιπτώσεις που είναι ορατή η αμφισβήτησή τους, γιατί απλούστατα τότε είναι πολύ αργά- εκτός από τη δική μας Χούντα το είδαμε και στην Γερμανία του Μεσοπολέμου κατά την ανάρρηση του Χίτλερ. Τις νομοθετικές εγγυήσεις τις έχεις πάντα ενεργές, όπως μια ασφάλεια ζωής. Στο πλαίσιο αυτό η δυνατότητα να επεμβαίνουν δυνάμεις της τάξης δεν νοείται να είναι πλήρης, ούτε να αποφασίζεται με μια τηλεφωνική κλήση. Πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες, οι οποίες, ας αποφασιστεί να είναι ευσύνοπτες και να μην απαιτούν γραφειοκρατία.

Ίσως βέβαια η προτεραιότητα που δίνει η νέα Κυβέρνηση στην κατάργηση του ασύλου να μην σχετίζεται με κάποια ιδεολογική της θέση, αλλά μόνο με την πιθανή πρόθεσή της να ανατεθούν αρκετές από τις παράπλευρες λειτουργίες των πανεπιστημίων σε ιδιωτικές εταιρίες, και να ανοίξει ο δρόμος για τα ίδια τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Θα είναι από τις περιπτώσεις που ένα πρακτικό σχέδιο θα αναμετρηθεί (φοβάμαι άνισα) με τις αξίες της δημοκρατικότητας.

 

"Να ξέρεις να εξουσιάζεις τη διάθεσή σου, γιατί αν δεν υπακούει, τότε διατάζει."

Οράτιος, 65-8 π.Χ., Λατίνος ποιητής

  • 1920 - Ψηφίζεται η 19η Αναθεώρηση του Συντάγματος των Η.Π.Α., η οποία παραχωρεί δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.
    1960 - Κυκλοφορεί το πρώτο αντισυλληπτικό χάπι
    1991 - Ο Πρόεδρος της ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, «φυλακίζεται» στο σπίτι του από πραξικοπηματίες

© 2002-2019 MEDIA2DAY