Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Πόσο "καταστροφή" είναι η καταστροφή της Νοτρ-Νταμ;

Πόσο

Η καταστροφή της Παναγίας των Παρισίων, ενός σημείου αναφοράς στην δυτική ή έστω στην ευρωπαϊκή κουλτούρα, προκάλεσε έντονα συναισθήματα σε αυτή τη μεριά του κόσμου. Εκτός από τις αθρόες εισφορές, η λύπη για την καταστροφή ήταν γενική και έφτασε ακόμη και σε ανθρώπους που δύσκολα θα έφερναν ποτέ στο μυαλό τους την ιστορική εκκλησία ως κάτι άλλο από κάποιο μακρινό αξιοθέατο.

Στα σχολεία οι απανταχού γαλλικούδες ας πούμε ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν στα παιδιά για το τι ήταν η Παναγία των Παρισίων, να τους δείξουν εικόνες, παρουσιάσεις και λοιπά- κάτι που αμφιβάλλω αν θα έκαναν οι αντίστοιχοι καθηγητές αγγλικών, αν το Big Ben γκρεμιζόταν. Αυτό θα έμενε άλλο ένα χαρακτηριστικό δείγμα του πως οι Γάλλοι εμποτίζουν την διδακτική διαδικασία με το εθνικό τους συναίσθημα, αν δεν αποτελούσε μέρος ενός κύματος εξωστρεφούς συμπαράστασης προς τον γαλλικό λαό που υποφέρει (;).     

Με τέτοια απήχηση, όπως ήταν φυσικό, το γεγονός της καταστροφής ξεκίνησε διάφορους διαλόγους. Ένας από αυτούς είχε να κάνει με το ανακόλουθο της δυτικής ευαισθησίας. Δηλαδή με το ότι ενώ ο οδυρμός είναι μεγάλος για το μνημείο που πλήγηκε, δεν δείχνεται και αντίστοιχο ενδιαφέρον για φτωχούς συνανθρώπους μας ή για θύματα πολέμων και γεωπολιτικής αστάθειας.  

Βρίσκω την τοποθέτηση υπερβολική, όπως και όλες εκείνες τις περιπτώσεις που κάτι συμβαίνει στην Ευρώπη και το ενδιαφέρον των κατοίκων ευρωπαϊκών χωρών σαρκάζεται επειδή δεν είναι παγκόσμιο. Θεωρώ φυσιολογικό να ενδιαφέρεσαι περισσότερο για ό,τι συμβαίνει κοντά σου και για ό,τι μοιάζει περισσότερο σε εσένα. Προφανώς δεν είναι ωραίο να πεθαίνουν άνθρωποι πουθενά, αλλά αν πεθάνει ο δικός μου ο πατέρας θα στεναχωρηθώ περισσότερο από ό,τι αν πεθάνει ο πατέρας οποιουδήποτε άλλου. Είναι ανθρώπινη σκέψη και δεν πρέπει να επιβαρύνεται με ενοχές. Άσχετο αν αυτές οι συζητήσεις μας βοηθούν να έχουμε μια επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα και είναι χρήσιμες σε αυτό το επίπεδο.

Και θα το πάω και παραπέρα. Η ίδια η καταστροφή του μνημείου πόσο πραγματικά αντιστοιχεί σε μια καταστροφή για την ανθρωπότητα; Μήπως απλώς είναι η αμυχή του χρόνου στο ανάγλυφο του πλανήτη και των όσων κατασκευάζει ο άνθρωπος; Η ιστορία είναι αμείλικτη, συνηθίζουν να λένε και εννοούν ότι όλοι κρίνονται με όρους «αντικειμενικούς» στην πορεία του χρόνου. Όμως η ιστορία είναι αμείλικτη και με έναν άλλο τρόπο, πιο απλό: Αυτόν της καταγραφής του χρόνου που περνά. Και μέρος αυτού του περάσματος είναι οι φθορές στα πράγματα, όπως άλλωστε και στους ανθρώπους.

Και αυτό τι σημαίνει, σαν να ακούω ορισμένους να λένε, ότι δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε για αυτές τις φθορές που αρκετές φορές είναι και ανεπανόρθωτες; Ασφαλώς και πρέπει. Η θλίψη είναι άλλωστε ένας από τους τρόπους που έχουμε για να συμβιβαζόμαστε με το ανεπίστρεπτο. Ένα τέτοιο συμβάν όμως «σημειώνει» την εποχή μας, της ανήκει και την χαρακτηρίζει.

Τι θέλω να πω; Ότι δεν έχει νόημα να νιώθουμε ότι η Ιστορία «φέρθηκε άσχημα» σε εμάς, στην κοινωνική μας ομάδα, στην χώρα μας ή οπουδήποτε αλλού. Δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου-ούτε εμείς ούτε οι ομάδες που ανήκουμε. Η Ιστορία απλώς συμβαίνει και δεν συμβαίνει για κάποιο λόγο. Αν θέλουμε να οικτίρουμε τον εαυτό μας ας το κάνουμε για τα πράγματα που δεν αποφασίζουμε να κάνουμε και από τις αλλαγές που δεν τολμάμε να υποστηρίξουμε.    

"Αιρετικός είναι αυτός που βλέπει με τα δικά του μάτια."

Gotthold Ephraim Lessing, 1729-1781, Γερμανός διαφωτιστής

  • 480 π.Χ. - Σκοτώνεται ο Λεωνίδας στη μάχη των Θερμοπυλών, μαζί με τους 300 του και τους 700 Θεσπιείς
    1882 - Ακούγεται για πρώτη φορά στη Μόσχα, στον Καθεδρικό του Σωτήρα, η Οβερτούρα του 1812, του Τσαϊκόφσκι
    1968 - Η Σοβιετική Ένωση καταλύει την Άνοιξη της Πράγας
    1991 - Το Κοινοβούλιο της Βαλτικής δημοκρατίας της Εσθονίας κηρύσσει πλήρη ανεξαρτησία από την ΕΣΣΔ

© 2002-2019 MEDIA2DAY