Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Εμ δε φταίει ο Παπαδόπουλος

Εμ δε φταίει ο Παπαδόπουλος

Το λινκ μου είχε σταλεί από έναν φίλο. Έτσι, με ανάμικτα αισθήματα περιέργειας και διάθεσης για καλτ γέλιο, ξεκίνησα να διαβάζω τη συνέντευξη του Λευτέρη Παπαδόπουλου στον Δημήτρη Δανίκα. Ομολογώ πως δεν κατάφερα να την ολοκληρώσω. Όχι γιατί θίχτηκα από τις σεξιστικές αναφορές του λόγου, αλλά ντράπηκα.

Ντράπηκα να παρακολουθώ- και μάλιστα σε γραπτό κείμενο- έναν ξεπεσμό που θα έπρεπε να είναι ιδιωτική υπόθεση του γηραιού στιχουργού. Η δύση μιας προσωπικότητας έρχεται όχι μόνο όταν αυτή παύει να παράγει αυτό για το οποίο έγινε διάσημη, αλλά και όταν δείχνει ότι αδυνατεί να διαπιστώσει ποια ακριβώς είναι η θέση της στη δημόσια σφαίρα. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος μπορεί να ήταν πάντα «αθυρόστομος», μπορεί πάντα να είχε αυτή την άποψη για τις γυναίκες και μπορεί ακόμη και να την ανακοίνωνε με κάθε ευκαιρία.

Αδυνατώ να πιστέψω όμως ότι αν καταλάβαινε την σημασία που έχουν τα λόγια του στη σημερινή συγκυρία, θα τα έλεγε. Και αυτό είναι μια απώλεια συνείδησης, επαφής με το τι συμβαίνει αν θέλετε, που κάνει τον άλλο γραφικό. Και η γραφικοποίηση του άλλου είναι πολύ οδυνηρό θέαμα.

Εδώ έρχεται η ευθύνη του δημοσιογράφου, που πρέπει να προστατεύσει τον άνθρωπο που δίνει τη συνέντευξη- τις περισσότερες φορές από τον εαυτό του. Ο προφορικός λόγος δίνει πολλές ευκαιρίες για στραβοπατήματα: Είναι ζωντανός, είναι αυθόρμητος, είναι πηγαίος και, φυσικά, ευεπίφορος σε ατοπήματα. Εκεί πρέπει να επεμβαίνει αυτός που παίρνει την συνέντευξη, ο οποίος κατά τεκμήριο ξέρει τι σημαίνει να πει κανείς όσα λέει ο συνεντευξιαζόμενος, και να «λειάνει» τα λεγόμενα.

Επί παραδείγματι, είναι αλλιώς κάποιος από τον οποίο παίρνεις συνέντευξη να μιλήσει άσχημα ή αιχμηρά για κάποια υπόθεση που τον απασχολεί και είναι γνωστό (π.χ. μια δημόσια διένεξη) και αλλιώς να ασχημονεί φραστικά, νομίζοντας ότι εκπέμπει σε οικείο περιβάλλον μηνύματα για το ποια είναι η προσωπικότητά του.Αν η λείανση δεν γίνεται χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά το νόημα όσων ειπώθηκαν, τα συγκεκριμένα χωρία παραλείπονται.

Αυτά λέει η δεοντολογία. Όχι βέβαια πάντα. Όταν ο Φροστ είχε πάρει την θρυλική συνέντευξη από τον Νίξον, όπου ο τελευταίος ομολογούσε το σκάνδαλο του Ουώτερ-γκεητ, δεν υπήρχε καμία ηθική επιταγή να προστατέψει τον πολιτικό- απεναντίας: το αίσθημα δικαίου των πολιτών ήταν αυτό που χρειαζόταν προστασία και η εξουσία έπρεπε να εκτεθεί.   

Όμως ο Δανίκας δεν είναι φροστ και- κυρίως- ο 83χρονος στιχουργός δεν είναι πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ. Έτσι, η συγκεκριμένη συνέντευξη, πιο πολύ από δείγμα «σεξιστικής ακράτειας» https://www.lifo.gr/articles/opinions/232378/aidoio-sto-domatio-i-seksistiki-akrateia-toy-papadopoyloy-kai-i-emetiki-ypoklopi-toy-danika, θα μείνει ως μνημείο κακής δημοσιογραφίας.  

"Είναι πάντα οι αρετές και όχι οι αμαρτίες ενός ανθρώπου που τον σπρώχνουν στην καταστροφή."

Rebecca West, Βρετανίδα συγγραφέας & αρθρογράφος

  • 1313 - Γεννήθηκε ο Βοκάκιος, Ιταλός συγγραφέας
    1952 - Γεννήθηκε ο Γεώργιος Παπανδρέου (νεότερος), Έλληνας πολιτικός
    1963 - Η Βαλεντίνα Τερέσκοβα έγινε η πρώτη γυναίκα στο διάστημα.

© 2002-2019 MEDIA2DAY