Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Το Πολυτεχνείο μην το κλαις

Το Πολυτεχνείο μην το κλαις

Δεν έχω καταλάβει αν αυτό που ακούγεται για ιδιωτικά σχολεία που αποφάσισαν να μην γιορτάσουν την επέτειο του Πολυτεχνείου έχει βάση αλήθειας ή αφορά απόφαση κάποιου μεμονωμένου σχολάρχη. Στην περίπτωση αυτή, δεν εκτιμώ ότι πίσω από την απόφασή να μην «αργήσουν» το σχολεί βρίσκεται τόσο το αντικινηματικό αίσθημά όσο η… οικονομία. Μια και η χρέωση των διδάκτρων και των υπηρεσιών είναι ετήσια, όσο λιγότερες ημέρες λειτουργίας έχει ένα ιδιωτικό σχολείο, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα σχολικά λεωφορεία, για το κόστος των οποίων τις ημέρες που δεν κυκλοφορούν οι γονείς δεν απαλλάσσονται.

Τέλος πάντων, για χάρη της συζήτησης, θα δεχθώ ότι οι αναφορές της ΟΙΕΛΕ, του συνδικαλιστικού οργάνου καθηγητών ιδιωτικών σχολείων, αντιλαμβάνονται σωστά το θέμα που, κατά την άποψη αυτή, είναι η ηθελημένη ακύρωση του «Πολυτεχνείου» ως γεγονότος και η λήθη της σημασίας του.

Το Πολυτεχνείο απέκτησε διαστάσεις μύθου στα χρόνια μετά τη Χούντα καθώς έδωσε την ευκαιρία σε έναν λαό να αναγνωρίσει ένα σύμβολο αντιδικτατορικού αγώνα. Τού έδωσε την ευκαιρία να «κατασκευάσει» ένα μεγάλο μνημονικό γεγονός, το οποίο συμβόλιζε την αντίσταση του ελληνικού λαού στην Δικτατορία. Και ήταν μεγάλη η ανάγκη αυτού του συμβολισμού, γιατί- κακά τα ψέματα- ευρεία και σθεναρή αντίσταση στην Χούντα δεν υπήρξε- τα λέει και ο Κωστής Κορνέτης στο ενδιαφέρον βιβλίο του «Τα παιδιά της δικτατορίας».  

Ευρεία αντίσταση δεν είναι ούτε οι 500-600 φοιτητές που βρέθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο, ούτε ο Παναγούλης, ούτε κάποιες εμβληματικές μορφές Ελλήνων που βρέθηκαν στο εξωτερικό και φώναζαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν για την υποχρέωση του πολιτισμένου κόσμου να μην ανέχεται δικτατορίες. Δεν είναι ακόμη ούτε οι συλληφθέντες νέοι- μέλη αριστερών οργανώσεων που πιάστηκαν και βασανίστηκαν και πριν την «χαλάρωση του καθεστώτος» του ‘73 και μετά τον Νοέμβρη του Πολυτεχνείου με τους περισσότερους από  20 νεκρούς. Η μεγάλη μάζα του πληθυσμού ήταν όσοι αντιπαθούσαν- πιθανότατα- την Χούντα, αλλά δεν μπλέχτηκαν σε κανενός είδους παράνομη δραστηριότητα που θα μπορούσε να τους δημιουργήσει προβλήματα.

Και ποιος θα τους κατηγορήσει; Ο ήρωας είναι σπάνιο πράγμα και δεν πρέπει οι απλοί άνθρωποι να επικρίνουμε τους εαυτούς μας επειδή δεν ξεπερνάμε τον εαυτό μας. Όλοι αυτοί λοιπόν που περίμεναν την πτώση της Χούντας και βγήκαν στους δρόμους να υποδεχθούν τον Καραμανλή σαν σωτήρα, αναζήτησαν και βρήκαν την αντιδικτατορική μυθολογία στην κομβική στιγμή του Πολυτεχνείου.

Όταν η γενιά αυτή που έχοντας αντιδράσει ή και όχι στη Χούντα έκανε ό,τι ήταν να κάνει, όταν αυτές οι προσδοκίες όσων ήταν γύρω στα 20 από το ΄75 μέχρι το ’80 μετατράπηκαν σε συμβάσεις ενήλικης και μεσήλικης ζωής, τα οράματα του Πολυτεχνείου είχαν ήδη εκτονωθεί και έπαιρναν μαζί τους την πρώτη και μεγάλη αίγλη του γεγονότος.

Η ρουτίνα της σχολικής γιορτής, ο «καπνός από τα σουβλάκια» έξω από τις πύλες κατά το τριήμερο του εορτασμού που προκαλεί γκρίνιες από το…1976, το «νόημα» που πρέπει σώνει καλά να βρεθεί και δεν βρίσκεται. Αυτά δεν ήταν και δεν είναι στρεβλώσεις του νοήματος του Πολυτεχνείου.     

Δεν έχει «πρόβλημα» το μνημονικό γεγονός, όταν δεν αντηχεί στο σήμερα. Ούτε προδόθηκε το μήνυμά του, ούτε τίποτα. Απλώς, πλέον είναι όχι η άμεση αλλά η έμμεση μνήμη, ο τρόπος που το επισκεπτόμαστε και ο τρόπος να καθορίζουμε τον χαρακτήρα του. Τα μηνύματά του εκπέμπονται διαθλασμένα από τις ανάγκες του σήμερα και όχι με την καθαρότητα που είχαν ως «επίκαιρα» ή έστω ως νεανικό ξεκίνημα των ανθρώπων που βρέθηκαν αργότερα «στα πράγματα».

Σήμερα, κάθε 17 Νοέμβρη οι περισσότεροι δεν «θυμόμαστε το Πολυτεχνείο», αλλά σχολιάζουμε την ανάμνησή του και την βρίσκουμε συνεχώς αλλαγμένη. Αυτή η αλλαγή όμως, αυτή η ανοιχτότητα σε ερμηνείες ακόμη και απαισιόδοξες, δεν είναι προς το χειρότερο. Οι μετασχηματισμοί στα νοήματα είναι ο τρόπος της ιστορικής μνήμης να επιβιώνει. Ο τρόπος της να μένει διαθέσιμη για να μιλήσει σε όποιον τη χρειαστεί. Ας ελπίσουμε να μην την χρειαστούμε πραγματικά- μόνο να ξέρουμε που βρίσκεται και πόσα μπορεί να κάνει για εμάς.  

SPONSORED LINKS

"Βλέπεις φλόγα στα μάτια των νέων. Μα στα μάτια των γέρων, βλέπεις φως."

Βίκτωρ Ουγκώ

  • 1915 - O Άλμπερτ Αϊνστάιν διατυπώνει τη "Θεωρία της Σχετικότητας".

    1942 - Ολοκαύτωμα: Ο Χάινριχ Χίμλερ διατάζει οι υπό εξόντωση Αθίγγανοι να μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς.

© 2002-2018 MEDIA2DAY