Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Τις Κατσιφεύειν βούλεται;

Τις Κατσιφεύειν βούλεται;

Η απόφαση να κρατηθεί εντός της Βουλής ενός λεπτού σιγή το πρωί της Παρασκευής στην μνήμη του Κώστα Κατσίφα μού φαίνεται πρόχειρη και υπαγορευμένη από τις ανάγκες του επερχόμενου εκλογικού αγώνα. Η πρόταση ήταν του προεδρεύοντος εκείνη την ώρα, Νικήτα Κακλαμάνη και σε αυτήν ανταποκρίθηκαν οι (λίγοι είναι η αλήθεια) παριστάμενοι βουλευτές από όλες τις παρατάξεις.

Θα μπορούσα να πω ότι καταλαβαίνω εν μέρει τη στάση των βουλευτών που άκουσαν τον πρόεδρο να τους ζητάει να σωπάσουν για ένα λεπτό, χωρίς να έχουν το χρόνο να σκεφτούν την αντίδρασή τους. Εκεί άλλωστε, ακόμη και αν διαφωνεί κανείς τι να κάνει; Να αρχίσει να φωνάζει για να μην καταχωρηθεί ως μετέχων στην μικρή τελετή πένθους; Προφανώς και όχι. Από το περιστατικό μέχρι το απόγευμα έχουν περάσει αρκετές ώρες και η μόνη αντίδραση που έχω δει είναι εκείνη της βουλευτή του Σύριζα Αννέτας Παπαθανασίου, η οποία με tweet της ξεκαθάρισε ότι η πρωτοβουλία ήταν του προεδρεύοντος και όχι όλων των προέδρων της Βουλής.  

Οι υπόλοιποι; Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Σύριζα ή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; Ας μην ξεχνάμε ότι την σχετική πρωτοβουλία είχε πρώτη η βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ε. Ζαρούλια, την επομένη μέρα του θανάτου Κατσίφα, έτσι;

Γιατί δεν εξέφρασαν δημόσια την διαφωνία τους με το πένθος του ελληνικού Κοινοβουλίου για τον ακροδεξιό εξτρεμιστή, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια όχι κάποιας αποστολής που του ανατέθηκε από το ελληνικό κράτος, αλλά μια δική του προσωπική παρόρμηση που ίσως είναι πραγματικά εθνική, ίσως και όχι. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι το πόρισμα για τα αίτια του θανάτου του δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί. Και εν τω μεταξύ η ελληνική βουλή τον αντιμετωπίζει σαν ήρωα κλείνοντας το μάτι σε ρατσιστικές συμπεριφορές. 

Με την αφορμη αυτή, θυμήθηκα δύο άλλους θανόντες, τους Σολωμό Σολωμού και Τάσο Ισάακ, οι οποίοι το 1996 είχαν πέσει νεκροί από τις σφαίρες των στρατευμάτων του Αττίλα κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων κατά της συνεχιζόμενης Κατοχής. Παρά το ότι οι περιστάσεις του θανάτου δεν είναι συγκρίσιμες, εκείνο που μου θύμισε εκείνες τις περιπτώσεις είναι η ηροωποίηση της οποίας τυγχάνουν οι αυτενεργούντες, ακόμη και σε καιρό ειρήνης, αρκεί να εμπλέκεται κάπως το εθνικό μας «δίκαιο».  

Αυτό δείχνει τον τρόπο με τον οποίο τα «εθνικά» μας αντανακλαστικά είναι πάντα οξυμένα και άρα, ότι όποιος ποντάρει σε αυτά, χαμένος δεν θα βγει. Άντε να δούμε τι θα δούμε μέχρι τις εκλογές, γιατί- μην ξεχνάμε- κάπου “πρέπει” να στεγαστούν πολιτικά και εκείνοι που θα θελήσουν να μην ξαναψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Σε αυτούς τι θα τάξει η εκλογική ρητορική;

SPONSORED LINKS

"Αρέσεις στους ανθρώπους όταν είσαι κάτι, κατά προτίμησιν αυτό που είναι οι ίδιοι."

Τζων Στάινμπεκ

  • 1968 - Ο Αλέκος Παναγούλης καταδικάζεται εις θάνατο για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου.

    1973 - Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

© 2002-2018 MEDIA2DAY