Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Οι αποζημιώσεις των τραυμάτων

Οι αποζημιώσεις των τραυμάτων

Οι "Πόλεμοι της μνήμης" είναι ο τίτλος του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου ενός ιστορικού που γεννήθηκε Γερμανός αλλά πολιτογραφήθηκε Έλληνας, δίδαξε ιστορία στο Πανπιστήμιο Αθηνών και πήρε σύνταξη από αυτό: του Χάγκεν Φλάισερ.

Στους "Πολέμους της μνήμης" ο Φλάισερ εστιάζει στην πολιτική χρήση που γίνεται στο παρελθόν και στο πως ομάδες, άτομα ή και έθνη διαπραγματεύονται περιστατικά του παρελθόντος για να τα αξιοποιήσουν συνήθως επικοινωνιακά, αν και όχι μόνο. Σκέφτομαι το περιεχόμενο του βιβλίου κάθε φορά που το θέμα ανακινείται και κάποιος Έλληνας επίσημος κάνει σχετικές δηλώσεις. Πάντα τον υποπτεύομαι λίγο ότι το κάνει απευθυνόμενος σε ένα ακροατήριο που με όρους οπαδικούς θέλει «να δείξουμε στους Γερμαναράδες». Μάλλον όμως δεν έχει και σημασία γιατί ακόμη και έτσι να έχουν τα πράγματα, αυτή η μηχανική φανερώνει ότι το θέμα είναι ανοικτό στην συνείδηση αρκετών.

Μάλιστα, η προσπάθεια της Ελλάδας για την διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων από την Γερμανία παρακινεί σε ενδιαφέρουσες σκέψεις σχετικά με τη μνήμη και το παρελθόν.

Οι διαδικασίες για να ξεπεραστεί, για να λησμονηθεί δεν είναι καθορισμένες από πριν. Αν σε κάποιους τα 70 χρόνια φαίνονται πολλά για να επιτρέπουν σε μνήμες και δικαιώματα να είναι εν ζωή, σε άλλους μπορεί κάλλιστα φαίνονται λίγα. Ποιος θα αποφασίσει πότε το παρελθόν γίνεται ιστορία;

Μπορούν οι συμφωνίες κορυφής και οι διασκέψεις να επιταχύνουν τις διαδικασίες της λήθης; Μπορούν τουλάχιστον να το δοκιμάσουν. Σε επίπεδο κράτους δεν βρίσκω τίποτα λάθος στο αίτημα για αποζημιώσεις- αν ομάδες ανθρώπων νιώθουν ότι έτσι θα αμβλύνουν το συλλογικό τους τραύμα.

Παρακολουθούσα ένα έξοχο ντοκυμαντέρ περσινής παραγωγής που λέγεται Μπαλκόνι και έχει θέμα του την σφαγή στο χωριό Λιγκιάδες των Ιωαννίνων. Ανάμεσα στις άλλες μαρτυρίες, μία ενός ηλικιωμένου μετέφερε τη διαμαρτυρία του για το ότι οι Γερμανοί «δεν έχουν μέχρι σήμερα πληρώσει ούτε δεκάρα» για το μαζικό φονικό της κατοχής.

Ο ηλικιωμένος δεν το έλεγε γενικώς και αορίστως, όπως τόσοι και τόσοι. Απορούσε πως το ίδιο το χωριό του δεν είχε δεχθεί ούτε ως ηθική επανόρθωση κάποιας μορφής αποζημίωση. Αυτό δείχνει την ύπαρξη τραύματος. Η αδυναμία ολόκληρων οικογενειών να ξεχάσουν τον θάνατο προγόνων τους δεν θα απαλυνθεί με την καταβολή ενός ποσού- μεγαλύτερου ή μικρότερου. Αλλά πιθανότατα θα κάνει την διαχείριση του τραύματος ευκολότερη.

Οι μεγάλες υποθέσεις μου φαίνονται πάντα πιο δίκαιες όταν τις κοιτάζω μέσα από τα μάτια ενός απλού ανθρώπου, μιας περίπτωσης όχι μιας ομάδας ανθρώπων- που αν το πάρει κανείς και ποσοτικά έχουν «περισσότερο» δίκιο από τον έναν, αφού η θεραπεία του ελαττώματος θα επηρεάσει περισσότερους. Έτσι η υπόθεση των αποζημιώσεων μου φαίνεται ότι είναι πιο σημαντική στην περίπτωση όσων είχαν νεκρούς, έναντι της επιστροφής των αποθεμάτων στην Τράπεζα της Ελλάδας.

SPONSORED LINKS

"Όλα έχουν ομορφιά αλλά δεν την βλέπουν όλοι."

Κομφούκιος

  • 1927 - Το Ιράκ κερδίζει την ανεξαρτησία του απο το Ηνωμένο Βασίλειο.

    1939 - Η ΕΣΣΔ αποβάλλεται από την Κοινωνία των Εθνών.

© 2002-2018 MEDIA2DAY