Ο Ιοβόλος έγινε blogger! Το blog έχει ως σκοπό την καταγραφή προσωπικών εντυπώσεων των συντακτών του, αλλά και την αποτύπωση των όσων λέγονται ή εννίοτε... ψιθυρίζονται, μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας.

ΑΠΟΨΕΙΣΙΟΒΟΛΟΣ

Στενάχωρες σκέψεις με αφορμή τον θάνατο της Ρ. Βαγιάννη

Στενάχωρες σκέψεις με αφορμή τον θάνατο της Ρ. Βαγιάννη

Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω την Ρίκα Βαγιάννη, αλλά εκτιμούσα πάρα πολύ το κείμενό της και, κρίνοντας από τις δημόσιες εμφανίσεις της, και την ίδια. Σκεφτόμουν εδώ και χρόνια, από όταν είχα πρωτοδιαβάσει ένα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο από αυτήν, ότι με κάποια ευκαιρία θα ασκούσα πίεση για να γίνει συνεργάτης- αρθρογράφος στο In2life και να βρεθούμε συνάδελφοι.  

Τέλος πάντων ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο είναι από αυτά που δεν θα γίνουν. Στο κάτω κάτω ας ήταν καλά η γυναίκα και ας μην συνεργαζόμασταν ποτέ. Ο θάνατος ενός τόσο ταλαντούχου προσώπου μου έφερε στο μυαλό ορισμένες σκέψεις για το χιμαιρικό επαγγελμάτων, όπως η δημοσιογραφία. Για τους ανθρώπους που το έργο τους δεν καταφέρνει να ζήσει ούτε καν όσο οι ίδιοι: πεθαίνει λίγες ώρες ή μέρες αφότου γεννηθεί λησμονημένο και- ακόμη χειρότερα- περιφρονημένο ως «μπαγιάτικο».

Μπορεί το «θέμα» σου να ήταν λαμπερό όταν βγήκε. Μπορεί να ήταν αποκλειστικό, καλογραμμένο, να έκανε κόσμο να χάσει τον ύπνο του, να έριξε την κυβέρνηση και άλλα πολλά. Την επόμενη ημέρα «δεν σε ξέρει κανείς» κατά το παλιό δημοσιογραφικό ρητό. Η μνήμη σπάνια θα επιστρέψει.  

Θα μου πεις και τι το κακό έχει η λησμονιά; Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν σε αυτήν αργά ή γρήγορα. Όταν όμως έχεις ζήσει τις λάμψεις που φέρνει η επίκαιρη διάκριση το πράγμα είναι δύσκολο. Στην απώλεια συναδέλφων δημοσιογράφων διαπιστώνεις πόσο εφήμερο ήταν αυτό που έκαναν επαγγελματικά, ακόμη και αν αφιέρωναν όλο τον εαυτό τους σε αυτό. Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορούσαν να κάνουν αυτό που έλεγε ο Σαββόπουλος σε μια από τις τελευταίες του στιγμές δημιουργικότητας: Να δείξουν «έργο πιο σπουδαίο απ΄ το φτωχό τους εγώ».

Ίσως στην πορεία ενός επιτυχημένου δημοσιογραφικού βίου να μαθαίνεις να μην σε ενοχλεί αυτό το «περαστικό». Στο κάτω δεν σου είπε κανείς να θαμπωθείς. «Και αν πτωχική την βρεις η Ιθάκη δεν σε γέλασε». Αλλά να: Μένει μια πικρή γεύση- αυτή της ματαιότητας. Ίσως είναι και πιο πικρή από εκείνη του θανάτου.  

SPONSORED LINKS

"Ένα από τα τελευταία προνόμια των αντρών είναι που δεν χρειάζεται να είναι ωραίοι για να γοητεύσουν."

Βολίνσκι, 1934-2015, Γάλλος σκιτσογράφος

  • Ημέρα γιορτής στο ρωμαϊκό ημερολόγιο της Επόνα θεότητας προστάτιδας των αλόγων και γενικότερα των υποζυγίων, η οποία ενσωματώθηκε στην επίσημη θρησκεία της Αρχαίας Ρώμης αποκαλούμενη Epona Augusta και Epona Regina
    218 π.Χ. - Μάχη του ποταμού Τρεβία, η πρώτη μεγάλη μάχη του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου μεταξύ των Καρχηδονιακών δυνάμεων του Αννίβα και της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
    1918 - Εκστρατεία της Κριμαίας: Απόβαση της 156η γαλλικής μεραρχίας στην Οδησσό

© 2002-2018 MEDIA2DAY