SPECIALSΠΡΟΣΩΠΑ

Ελληνικό ραδιόφωνο: 5 παραγωγοί θυμούνται τα 90’s

Πέντε παραγωγοί της «χρυσής» εποχής του ελληνικού ραδιοφώνου μιλούν… on air στο In2life για τα πρώτα τους βήματα στον χώρο, την ψυχή που λείπει σήμερα από τα FM, την ευκολία των playlist και την «εισβολή» των social media στα ερτζιανά.

Ελληνικό ραδιόφωνο: 5 παραγωγοί θυμούνται τα 90’s

του Νικόλα Γεωργιακώδη

Φορητό ραδιοκασετοφωνάκι κάτω από το σεντόνι, αλκαλικές μπαταρίες σε προσιτό σημείο για παν ενδεχόμενο, ακουστικά όσο το δυνατόν περισσότερο κολλημένα στα αυτιά για να μην καταλάβουν οι γονείς ότι ξενυχτάς και κάπως έτσι είχες φτιάξει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να βυθιστείς στον κόσμο του ελληνικού ραδιοφώνου των 90’s. Ραδιόφωνο με στυλ, χαρακτήρα, μεράκι, ραδιόφωνο με ψυχή. Εκπομπές με τις οποίες ταυτιζόσουν σε τέτοιο σημείο που να έχεις άθελά σου αναπτύξει μια ιδιαίτερη «σχέση» με τον εκάστοτε παραγωγό, έστω και αν δεν τον είχες δει/ γνωρίσει ποτέ από κοντά. Όχι πως τώρα το ελληνικό ραδιόφωνο πάει κατά διαόλου, απλώς σε ελάχιστες εκπομπές πλέον βρίσκεις τη γοητεία, αυτό το «κάτι» που θα σε κρατήσει εκεί, στην ίδια συχνότητα Γιατί, όπως και να το κάνουμε, τα ραδιοφωνικά 90’s ήταν «κόλλημα» και μάλιστα μεγάλο.

Αναπολώντας τις παλιές, καλές εκείνες εποχές, αποφασίσαμε να μιλήσουμε με μερικές από τις χαρακτηριστικότερες φωνές των 90s: τον Αλέξανδρο Ριχάρδο (Antenna Radio, Rock FM, Ηχώ FM, Capital, Rock Hard, Metal Hammer και τώρα στο διαδικτυακό Rockmachine), τον Τάκη Φωτίου (Jeronimo Groovy), τον Τάκη Γιαννούτσο (Rock FM, Ρόδον 94,4, Klik FM, Capital, Antenna Radio, Best 92,6, ΣΚΑΙ και τώρα Red 96,3), τον Νίκο Γκαραβέλα (Love Radio) και την Νάγια Αποστόλου (Jeronimo Groovy, Status Radio, KissFm,Village Fm, Nitro 102,5 και τώρα Athens Radio Deejay). Διαβάστε παρακάτω τι μας είπαν.

Η πειρατεία δεν σκότωσε το ραδιόφωνο

Πριν μπούμε στο «ψητό», τους ρωτάω με πoια προοπτική αποφάσισαν να ασχοληθούν με το ραδιόφωνο. Πώς ξεκίνησαν. «Έρωτας», μου λέει ο Αλέξανδρος Ριχάρδος και με διαφωτίζει σχετικά με την «γέννηση» και την μετέπειτα κυριαρχία του πειρατικού ραδιοφώνου, εκείνου που έδωσε την θέση του στους πρώτους «νόμιμους» σταθμούς των 90’s: «Ξεκίνησα στον ερασιτεχνικό σταθμό Star Radio, ο οποίος εξέπεμπε από τους Θρακομακεδόνες. Για τα δεδομένα της εποχής ήταν κάτι το εξαιρετικό. Οι πειρατικοί σταθμοί ‘γεννήθηκαν’ χάρη στην ανυπαρξία της ΕΡΤ. Ο κόσμος ήθελε να ακούσει λαϊκά ή ροκ και η ΕΡΤ έπαιζε τα ίδια και τα ίδια. Δεν μπορούσε να παίξει Βοσκόπουλο, Πανταζή, Deep Purple. Θεωρούνταν προσβλητικό, όμως ο κόσμος αυτά ήθελε. Αποτέλεσμα ήταν όλο αυτό το πράγμα να πρέπει κάπου να διοχετευθεί. Οι πειρατικοί σταθμοί στην Ελλάδα έκαναν πολύ μεγάλη δουλειά στο να προωθήσουν το ελληνικό και το ξένο τραγούδι».

Στα τέλη των 80’s και στις αρχές των 90’s ο ANT1 Radio σύμφωνα με τον Αλέξανδρο ήταν η πρώτη «δύναμη» του ελληνικού ραδιοφώνου. «Ήταν το κάτι άλλο», μου λέει, «ήταν απίστευτο, η δύναμη του ΑΝΤ1 στο ξένο ρεπερτόριο ήταν αξέχαστη. Γι’ αυτό και εκεί έκανα πολλούς φίλους. Ο ΑΝΤ1 ήταν ο πρώτος σταθμός που εκτόξευσε το Χέβι Μέταλ και το Ροκ».

«Τρέλα και Μεράκι», απαντά ο Τάκης Φωτίου, «από ανάγκη για επικοινωνία με την… γειτονία αρχικά, κάπου στο Παγκράτι με έναν μικρό ερασιτεχνικό σταθμό. Και εκεί τον Σεπτέμβριο του ‘88 άρχισε να γίνεται ένα παιδικό όνειρο πραγματικότητα ,το να δουλέψω δηλαδή σε ένα μεγάλο ραδιόφωνο. Και όχι απλά ένα ραδιόφωνο, αλλά το νούμερο ένα επικοινωνιακό-το ζητούμενό μου- ραδιόφωνο, τον Jeronimo Groovy».

Από την πλευρά του ο Τάκης Γιαννούτσος ξεκίνησε ως τρίτος μιας καταπληκτικής, όπως λέει, παρέας το ’88 στο Κανάλι 15 (104,5). «Ο Γιάννης Ντρενογιάννης -αδερφικός μου φίλος και κιθαρίστας μας στους Yeah! - μαζί με τον συγχωρεμένο μπασίστα και εξαιρετικό μας φίλο Νίκο Δόικα, πήραν μία βραδινή εκπομπή εκεί. Έβγαινε στον αέρα κάθε Δευτέρα στη 1 μετά τα μεσάνυχτα και επειδή η πρώτη μας εκπομπή βγήκε στον αέρα Καθαρή Δευτέρα, την ονομάσαμε: «Απόψε πετάμε αετό». Δεν είχα καμία ραδιοφωνική εμπειρία, ούτε προοπτική. Άλλωστε το ‘ραδιοφωνικός παραγωγός’, δεν το έλεγες επάγγελμα τότε. Πιο πολύ σα χόμπι το σκεφτόσουν», μου λέει.

Ο Νίκος Γκαραβέλας δεν ξεκίνησε με κάποια προοπτική: «Μου άρεσε πολύ η μουσική και ιδιαίτερα η Country και η Soul. Η επαγγελματική μου πορεία προέκυψε και ειλικρινά δεν πίστευα πως ο ερωτικός λόγος, ο όποιος δεν υπήρχε όταν ξεκίνησα, θα έκανε μια πραγματική ραδιοφωνική επανάσταση», εξομολογείται.

Η Νάγια Αποστόλου ξεκίνησε και αυτή… πειρατικά: «Ήταν το 1992 και ήμουν μικρό παιδάκι τότε. Είχα έναν πειρατικό σταθμό πολύ μικρής εμβέλειας όπου μιλούσα στον αέρα και έπαιζα μουσική από τα ηχεία του Walkman μου! Φυσικά άκουγα και πολλές εκπομπές πρωί – βράδυ. Μεγαλώνοντας ήταν φυσική συνέχεια το να επιδιώξω να έχω τη δική μου εκπομπή. Δε μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάποιο άλλο επάγγελμα», λέει.

Το playlist or not to playlist?

Το αιώνιο δίλημμα. Έχουν αλλοτριώσει οι playlists τον «αγνό» χαρακτήρα του ραδιοφώνου ή αποτελούν φυσική εξέλιξη σε μια κατ’ εξοχήν εμπορική ραδιοφωνική εποχή; Λείπει το μεράκι και η «ψυχή» του ραδιοφώνου των 90’s;

Τάκης Γιαννουτσος - Νick Cave«Όσο υπάρχει η playlist το ραδιόφωνο είναι ένα μέσο διαφήμισης ανθρώπων και συμφερόντων και ο ραδιοφωνικός παραγωγός απλά πατά ‘κουμπιά’», λέει ο Νίκος Γκαραβέλας .  «Είναι απαράβατος κανόνας – αυτός και κανένας άλλος - σε όποιον σταθμό βρίσκομαι, να επιλέγω εγώ τη μουσική που θα ακούγεται στην ώρα μου. Δεν μπορώ να κάνω εκπομπή και στα αυτιά μου να ακούγεται κάτι που δε μ’ αρέσει. Ως ακροατής όμως, σιχαίνομαι την ώρα και τη στιγμή που επιλέγω κάποιον σταθμό. Είμαι κατενθουσιασμένος το πρώτο διάστημα, αλλά όταν αρχίζω και μαντεύω ποιο τραγούδι θα ακολουθήσει, με πιάνει εκνευρισμός. Απ’ την άλλη δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι το σύστημα του playlist, έχει αποδειχθεί πετυχημένο, όσον αφορά τουλάχιστον τις ακροαματικότητες που κυκλοφορούν. Η συνήθεια είναι μεγάλη υπόθεση για τον ακροατή», σημειώνει ο Τάκης Γιαννούτσος.

Ο Αλέξανδρος Ριχάρδος πάντως είναι κατηγορηματικός: «Τι είναι πιο ωραίο, να ακούσεις το ‘Smoke on the Water’ από μια playlist ή να το ακούσεις από έναν παραγωγό που θα σου πει για την ιστορία του κομματιού, πώς και γιατί γράφτηκε; Η playlist είναι η κορωνίδα της αχρηστίας των άχρηστων και των ανίκανων. Όσων δεν κάνουν τίποτα και πάνε απροετοίμαστοι σε έναν σταθμό και μιλάνε για την κίνηση στους δρόμους, την νέα φωτογράφιση της Κάιλι Μινόγκ και άλλα τέτοια ‘ενδιαφέροντα’, που όμως δεν ενδιαφέρουν κανένα», λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει: «Ξέρετε κάτι; Το ροκ είναι πολιτισμός, όπως είναι η σόουλ, όπως είναι η τζαζ. Όταν κάνω εκπομπή είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Ψάχνω να βρω τι να πω. Να βοηθήσω τον ακροατή να ακούσει το κομμάτι, έτσι είναι το ραδιόφωνο. Το ροκ, το heavy metal δεν είναι ‘στρογγυλά’, είναι ‘αιχμηρά’, είναι σαν να λες κάτι χτυπώντας το χέρι σου στο τραπέζι. Το ροκ έχει πάθος και δύναμη, οι playlists είναι η φυσική εξέλιξη των ανίκανων. Όσων φοβούνται την αιχμηρότητα. Όλα τα ραδιόφωνα έτσι παίζουν, αν εξαιρέσεις πέντε δέκα ‘ρομαντικούς’».

«Θεωρώ ότι το ραδιόφωνο βασίζεται σε προσωπικότητες, σε ανθρώπους που θέλουν να είναι στον αέρα και γοητεύονται από αυτό. Που δεν το χρησιμοποιούν ως μέσο για να πετύχουν κάποιον άλλον σκοπό, όπως να μεταπηδήσουν στην τηλεόραση, για παράδειγμα. Αυτά δίνουν την ψυχή και το μεράκι σε μια εκπομπή», λέει η Νάγια Αποστόλου. «Την playlist την θεωρώ φυσική εξέλιξη γιατί βοηθάει στο να διατηρηθεί η ταυτότητα ενός σταθμού. Δεν είμαι εχθρός της. Φαντάσου τι θα γινόταν εάν σε ένα σταθμό ο καθένας έπαιζε ό,τι μα ό,τι ήθελε! Το να φτιάξεις δική σου λίστα απαιτεί χρόνο, γνώσεις πειθαρχία και συνεχή ενημέρωση. Αυτά τα προσόντα δεν τα έχουν όλοι και δεν είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη της μουσικής που θα παίξουν στον αέρα. Για αυτούς η playlist είναι ένα μαξιλαράκι ασφαλείας», καταλήγει.

Από την πλευρά του, ο Τάκης Φωτίου τάσσεται «υπέρ» και δικαιολογεί την άποψη του: «Εγώ ανέκαθεν ήμουν υπέρ της playlist. Βοηθούσε πολύ ένα ραδιόφωνο να κρατήσει τον χαρακτήρα του. Ο παρουσιαστής έπρεπε τότε να βάλει την δική του πινελιά πάνω στον ‘playlist-πίνακα’. Ο πίνακας ήταν ο ίδιος, η πινελιά όμως διέφερε. Το πόσοι τα κατάφεραν φαίνεται στο πέρασμα του χρόνου», λέει και προσθέτει: «Μου λείπει η ψυχή και το μεράκι των 90’s. To Fm ραδιόφωνο – με ελάχιστες εξαιρέσεις που βρίσκονται στο Internet- δεν εκφράζει τους νέους. Γι’ αυτό και στις μετρήσεις βλέπουμε την απάντηση ‘δεν θυμάμαι – δεν ξέρω’ στην ερώτηση ‘ τι ακούσατε χθες;’ να είναι το νούμερο ένα, πράγμα αδιανόητο την δεκαετία του ’90 που ο Jeronimo ξεπερνούσε το 45% στις νεανικές ηλικίες».

Τάκης Γιαννούτσος - Γιώργος Πιλάλας (Zorz Pilali)«Το ραδιόφωνο είναι ψυχή, είναι παρέα, είναι κουλτούρα», λέει ο Τάκης Γιαννούτσος, «Το πρόσωπο είναι αυτό που μπαίνει στο σπίτι σου μέσα από το ραδιόφωνο. Άρα αντί για playlist, γιατί να μη βάζουμε σπίτια μας συλλογές cd να ησυχάσουμε; Το ανησυχητικό στην πορεία του ραδιοφώνου είναι το κομπιούτερ χωρίς τον παραγωγό. Αυτό είναι ένα ξερό, διεκπεραιωτικό playlist, με κανένα ανθρώπινο στοιχείο».

Social media στα FM

Πώς εξελίχθηκε η σχέση ακροατή/ παραγωγού μετά την… εισβολή social media όπως το Facebook στην καθημερινότητα; Πόσο άλλαξε η επικοινωνία με το κοινό;

Ο Νίκος Γκαραβέλας δεν θεωρεί πως έχει αλλάξει κάτι: «Μιλώ με τους ακροατές μου κάθε βράδυ. Το τηλέφωνο της εκπομπής είναι διαθέσιμο και απαντώ εγώ απευθείας. Και χαίρομαι για αυτή την άμεση επαφή που έχω. Τη νύχτα οι μάσκες πέφτουν και οι άνθρωποι αποκαλύπτονται. Αυτή είναι η μαγεία του ραδιοφώνου».

«Την δεκαετία του 90 που το facebook δεν είχε κάνει την εμφάνισή του, το ραδιόφωνο και ειδικά το ραδιόφωνο που εργαζόμουν ήταν ένα ραδιοφωνικό facebook!», λέει ο Τάκης Φωτίου, «Ο Jeronimo ήταν το facebook για 15 χρόνια. Όλη μέρα τηλέφωνα, διαδραστικότητα, επικοινωνία με κάθε τρόπο, πάρτυ κάθε εβδομάδα και φυσικά η γοητεία της φωνής, ειδικά τις νυχτερινές ώρες, ήταν τα μεγάλα ατού μιας ολόκληρης εποχής. Τώρα πια νομίζω ότι ο κόσμος έχει βρει πώς να επικοινωνεί. Η γοητεία όμως της φωνής παραμένει και μένει να την ανακαλύψει ο επόμενος επενδυτής ραδιοφώνου – υπάρχει;».

«Τα social media ήρθαν να καλύψουν το κενό του τηλεφώνου, που τα τελευταία χρόνια είχε κάνει πέρα», λέει ο Τάκης Γιαννούτσος, ενώ ο Αλέξανδρος Ριχάρδος πιστεύει ότι η επικοινωνία δεν έχει αλλάξει: «Ο κόσμος ακόμα γουστάρει και θέλει επικοινωνία. Καλή και η επικοινωνία μέσω των social media, αλλά δεν προσφέρουν το κύρος που προσφέρει μια επικοινωνία- δημοσίευση σε έντυπο ή ηλεκτρονικό μέσο. Ως διάδοση επικοινωνίας τα social media υπερτερούν, στο κύρος όμως υστερούν…»

Νάγια Αποστόλου - Ronan Keating«Στα 90’s υπήρχε περισσότερη ανεμελιά, οι άνθρωποι ήταν πιο αγνοί, πιο συναισθηματικοί, πιο επικοινωνιακοί», λέει η Νάγια Αποστόλου. «Εκτός από την καθημερινή τηλεφωνική επικοινωνία που είχα στις εκπομπές μου με τους ακροατές, δεν θα ξεχάσω της επτάωρες μεταμεσονύκτιες εκπομπές που έκανα στον Jeronimo μια φορά την εβδομάδα, όπου μιλούσα με ακροατές όλο το βράδυ. Τώρα νομίζω μας έχουν φορτώσει με τόσες ευθύνες που οι άνθρωποι είναι πιο αφηρημένοι, απορροφημένοι στις σκέψεις τους και λιγότερο επικοινωνιακοί. Ευτυχώς, υπάρχουν τα social media που επιτρέπουν στον ακροατή να επικοινωνήσει αφιερώνοντας μόνο λίγα δευτερόλεπτα από τον χρόνο του», καταλήγει.

Ιστορίες… στον αέρα

Είναι σίγουρα δύσκολο μετά από τόσες ραδιοφωνικές νύχτες να καταφέρεις να ξεχωρίσεις μια «on air» ιστορία την οποία θα θυμάσαι δύο δεκαετίες μετά. Ή μήπως όχι;

Τάκης Γιαννούτσος - Νίκος Παπάζογλου«Ήμασταν στον Klik FM με το Θοδωρή (εννοεί το ραδιοφωνικό alter ego του, τον Θοδωρή Βαμβακάρη), 7 με 10 πάλι το πρωί και όλος ο life style τύπος της εποχής, ασχολείται με έναν γιο που μόλις είχε ανακαλύψει (ή κάτι τέτοιο) η Άντζελα Δημητρίου, που αν θυμάμαι καλά είχε γεννήσει η γυναίκα του και κάτι τέτοια», διηγείται ο Τάκης Γιαννούτσος. «Το έχουμε καρεκλώσει όσο δε γίνεται το θέμα, κόβει ο ένας, ράβει ο άλλος και το πράμα δεν έχει τελειωμό. Κάποια στιγμή σταματάμε για δελτίο ειδήσεων, χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει ο ηχολήπτης και μας λέει ότι κάποια κυρία μας ζητάει. Το σηκώνω εγώ και ακούω: «καλησπέρα… είμαι η Άντζελα Δημητρίου, με ποιον μιλώ παρακαλώ;» Κόκαλο εγώ… Προσπαθώ να κερδίσω χρόνο, να κρατήσω τα γέλια μου, αλλά και να είμαι alert σε οποιαδήποτε κατσάδα θα μου έριχνε. Βάζω μπρος διπλωματία και ψυχραιμία και της λέω: «ο Τάκης Γιαννούτσος είμαι… τι κάνεις Άντζελα; Με θυμάσαι;» (Σημ. πριν λίγα χρόνια δούλευα ως αρχισυντάκτης σε μία πρωινή τηλεοπτική εκπομπή και ως καλεσμένη εκεί, την είχα γνωρίσει αρκετά καλά). «Έλα βρε Τάκη μου… εσύ είσαι; Και ακούω τόση ώρα τη φωνή σου… Και λέω… κάπου τον ξέρω, κάπου τον ξέρω… Τι κάνεις αγορίνα μου; Έχω πεθάνει στα γέλια μ’ αυτά που λέτε. Είμαι σ’ ένα ταξί, πηγαίνω στο μαιευτήριο και σας ακούμε. Έχουμε λυθεί στα γέλια με τον ταξιτζή εδώ μέσα… Συνεχίστε…» Να μη στα πολυλογώ, μάλλον ξέχασε γιατί μας πήρε τηλέφωνο, ή αιφνιδιάστηκε και αυτή με την απροσδόκητη ντρίπλα, με αποτέλεσμα να γλιτώσουμε στο 90’ το σίγουρο κράξιμο»

«Ιστορίες; Πάρα πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες», λέει ο Νίκος Γκαραβέλας. «Από στριπτήζ στο στούντιο, πάρα πολλές φορές, μέχρι και τελευταίες λέξεις από ανθρώπους που έφυγαν από την ζωή και ήθελαν να με ακούσουν, να ακούσουν την ‘φωνή’. Καταστάσεις χαραγμένες στην σκέψη και την ψυχή μου».

«Κάθε βράδυ ζούσα στο νυχτερινό επικοινωνιακό ραδιόφωνο και μια εμπειρία. Δεν ξεχωρίζω μία, γιατί κάθε βράδυ ζούσαμε τις μικρές ιστορίες νέων ανθρώπων που μοιραζόντουσαν όλα αυτά που ένοιωθαν μαζί με χιλιάδες ακροατές που άκουγαν και φυσικά ταυτιζόντουσαν με τις λύπες και τις χαρές. Αυτό λείπει σήμερα», λέει ο Τάκης Φωτίου.

Ο Αλέξανδρος Ριχάρδος από την πλευρά του δεν έχει κάποια «φοβερή» ιστορία να διηγηθεί, όπως λέει. «Θα σας πω κάτι όμως, οι περισσότεροι ακροατές είναι και προσωπικοί μου φίλοι. Έχω παντρέψει μερικούς από αυτούς. Μπορεί να είχαμε διαφορά ηλικίας αλλά η επαφή μας είναι συχνά. Μου έχουν σταθεί και τους έχω σταθεί και εγώ. Ήταν απίστευτη αυτή η χαρά που μου έδωσε το ραδιόφωνο», αναφέρει.

Η Νάγια Αποστόλου θα θυμάται για πάντα το σοκ που έπαθε την πρώτη ημέρα που βγήκε στον αέρα αλλά και την…. τρομάρα από τον σεισμό του ’99: «Ενώ έκανα εκπομπή, άρχισαν να πέφτουν γύρω μου τα CD. ‘Πήδηξε’ ακόμα και το CD Player. Ψύχραιμη τότε, βγήκα στον αέρα και είπα ‘μην πανικοβάλλεστε και βγείτε σιγά σιγά έξω, έγινε σεισμός’ και βγήκα και εγώ από το Studio».

Περασμένα, ξεχασμένα(;)

Οι αναμνήσεις από τα 90’s χιλιάδες, καλές ή κακές. Τι κράτησαν και τι πέταξαν οι παραγωγοί από τότε; «Κρατώ τα πάντα, δεν θα πετούσα τίποτα. Μια ραδιοφωνική πορεία που χαρακτηρίζει την ζωή μου», απαντά ο Νίκος.

«Κρατάω την μαγεία της επικοινωνίας, τον αυθορμητισμό και την γοητεία των πρωταγωνιστών αυτής της εποχής, δηλαδή τους ίδιους τους ακροατές που έπαιρναν τηλέφωνα και έφτιαχναν την δική τους πραγματικότητα με χιούμορ και συγκίνηση. Αυθεντικά συναισθήματα με αυθεντικούς ανθρώπους. Σε μια τόσο ωραία εποχή δεν έχω να πετάξω τίποτα. Είμαι πολύ περήφανος που την έζησα και μάλιστα μέσα από ό,τι πιο αυθεντικό υπήρχε εκείνο τον καιρό, τον Jeronimo», λέει ο Τάκης Φωτίου.

Ο Τάκης Γιαννούτσος από την άλλη, μου λέει: «Όπως λένε και οι κουλτουριάρηδες του τόπου: ‘δεν θα πετούσα τίποτα… ούτε καν τα λάθη μου… ακόμα κι αν γύρναγα το χρόνο πίσω, πάλι τα ίδια λάθη θα έκανα…’ Πραγματικά σου μιλάω, δεν θα πετούσα τίποτα. Όλες οι άσχημες στιγμές δεν θα ήταν τόσο άσχημες αν δεν είχαν προηγηθεί οι υπέροχες. Και το αντίστροφο. Άλλωστε όσο περνάει ο καιρός, μόνο τα καλά σου μένουν. Είναι τόσο φανταστική αυτή η δουλειά, που μόνο τυχερός μπορώ να αισθάνομαι. Όπως σου είπα και στην αρχή, ξεκίνησα το ραδιόφωνο μία εποχή, που δεν το έλεγες δουλειά, αλλά χόμπι. Σκέψου λοιπόν τι τύχη είναι να ζεις από το χόμπι σου».

«Δεν πετάω τίποτα», λέει ο Αλέξανδρος, «είχε φοβερή πλάκα το ραδιόφωνο τότε. Όλα ήταν τόσο οργανωμένα. Τον επαγγελματισμό του ΑΝΤ1 τότε, ακόμα και σήμερα δύσκολα θα τον αποκτήσει ένας ραδιοφωνικός σταθμός».

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

σχετικά άρθρα

SPONSORED LINKS

"Το να πιστεύεις στην πρόοδο δεν σημαίνει ότι πιστεύεις ότι έχει γίνει πρόοδος."

Φραντς Κάφκα, Τσέχος συγγραφέας

  • 1944 - Διενεργείται στο αμερικανικό πανεπιστήμιο "Τζονς Χόπκινς" η πρώτη επέμβαση ανοιχτή καρδιάς.
    1945 - Η Γιουγκοσλαβία γίνεται ενιαίο κράτος.
    1995 - Ο Κουβανός Πρόεδρος Φιντέλ Κάστρο επισκέπτεται για πρώτη φορά την Κίνα.

© 2002-2021 MEDIA2DAY

Managed Cloud by C2

v