ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

To Casa de Papel είναι μια υπερτιμημένη σειρά

Κατανοούμε τον ντόρο γύρω από την «ανατρεπτική» σειρά του Netflix, όμως οφείλουμε να δούμε το ζήτημα Casa de Papel ψύχραιμα.

To Casa de Papel είναι μια υπερτιμημένη σειρά
Όταν λες στους φίλους σου ότι δεν σ΄άρεσε και τόσο η σειρά

Ναι, το Casa de Papel είναι καλογυρισμένο και "πιασάρικο". Αλλά δεν δικαιολογεί αυτόν τον χαμό. 

Ναι, έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Όμως έχουμε δει πολύ καλύτερους και σε πολύ πιο ενδιαφέρουσα ανάπτυξη σε άλλες σειρές, που δεν εκτιμήθηκαν, ούτε προβλήθηκαν τόσο.

Ναι, έχει δράση και ανατροπές. Όμως από ένα σημείο και μετά οι ανατροπές γίνονται για τις ανατροπές και μόνο – χωρίς ίχνος ρεαλισμού.

Ναι, έχει το υπέροχο κορμί της Τόκιο. Όμως… Όχι εντάξει, σε αυτό δεν έχουμε να αντιπαραβάλλουμε κάτι, είναι όντως υπέροχο.



Δικαιολογεί το υψηλό της rating στο IMDB; Φυσικά και όχι.

Άλλωστε με ένα σύντομο σκρολάρισμα καταλαβαίνει κανείς πως αρκετά από τα «δεκάρια» στο site φαίνονται αρκετά ύποπτα – υπάρχουν μπόλικες κριτικές χωρίς περιεχόμενο με τίτλο «Masterpiece!». Χμ.

Η σειρά ξεκινά καλά, δυναμικά και σε «γραπώνει», μονάχα για να σε αφήσει 2-3 επεισόδια μετά τον πιλότο με μια γλυκιά πικρίλα ζαχαρίνης, ότι όλο αυτό το πράγμα κάπου το έχεις ξαναδεί. Και φυσικά το έχεις ξαναδεί: σε αντίστοιχα χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ.

Τα κλισέ βαράνε κόκκινο

Μια ομάδα «επίλεκτων» μαζεύεται για την τέλεια ληστεία (κλισέ 1). Δε γνωρίζονται μεταξύ τους, ο καθένας έχει τα δικά του μπλεξίματα, τους δικούς του δαίμονες, το δικό του σέξι σώμα (κλισέ 2). Ο επικεφαλής της ληστείας που τα έχει σχεδιάσει όλα άψογα (κλισέ 3), τους μαζεύει για φροντιστήριο και γίνονται όλοι ένα ωραιότατο παρέακι – με τις κόντρες τους φυσικά (κλισέ 4). Μάλιστα υπάρχει και η γραφική σκηνή που περπατάνε όλοι μαζί σε slow motion (κλισέ 5).

Για κάποιους μάλιστα είναι και η τελευταία φορά που το κάνουν, μιας και στο παρελθόν την έχουν πατήσει (κλισέ 6). Υπάρχει και μία αστυνομικός που αναλαμβάνει την υπόθεσή τους (κλισέ 7), η οποία – καλά το μαντέψατε – ερωτεύεται τον εγκέφαλο (κλισέ 8).

Το σενάριο είναι γεμάτο τρύπες


Να, σαν αυτό το ελβετικό τυρί

Και αρκούν μερικά επεισόδια για να το καταλάβεις. Οι ανατροπές μοιάζουν να μπήκαν απλά για να μπουν και είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά. Σχεδόν εκβιαστικές. Εμφανίζονται μόνο για να καταρριφθούν από το επόμενο επεισόδιο, με τον πλέον αναληθοφανή τρόπο.

Οι χαρακτήρες αναπτύσσονται, μεν, όμως ελάχιστοι αποκτούν γοητεία για τον θεατή. Η «συμμορία επαγγελματιών» κάνει τα πάντα για να τινάξει το σχέδιο στον αέρα και είναι σίγουρο πως αν υπήρχε Η μεγάλη των Ληστών Σχολή, θα την είχαν τελειώσει πρώτοι. Σκεφτείτε δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν τους είχε "δασκαλέψει" και ο Προφεσόρ. 

Η Τόκιο αποτελεί τον ορισμό του κακογραμμένου χαρακτήρα: κάνει την μία χαζομάρα μετά την άλλη απειλώντας να τινάξει το σχέδιο στον αέρα και μοιάζει να μπήκε αποκλειστικά και μόνο λόγω – εχμ- προσόντων στην ομάδα (και το καστ). Επίσης, η ερμηνεία της πανέμορφης Ούρσουλα Κορμπέρο είναι τόσο μέτρια που ενίοτε προκαλεί εκνευρισμό. Ο μοναδικός που σώζει την κατάσταση είναι ο Berlin. Καλοπαιγμένος, καλογραμμένος, ωραίος τύπος. Ίσως και η κάπως συμπαθής Ναϊρόμπι. 

Και μετά η Αστυνομία. Oι «σπεσιαλίστες» που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τη ληστεία είναι ένα παρεάκι «γεια σου». Ο Αστυνόμος Σαΐνης και ο Επιθεωρητής Κλουζώ θα ήταν πιο αποτελεσματικoί στην αντιμετώπιση αντίστοιχων κρίσεων. Και φυσικά δε θα ερωτευόντουσαν και τον εγκέφαλο της ληστείας, σε ένα love story που κάνει το αντίστοιχο του Twilight να φαίνεται ενδιαφέρον.

Γιατί αρέσει τόσο;

Γιατί πουλάει την νόστιμη καραμέλα του "αντί". Η ιδέα μιας ληστείας στην "πηγή" του χρήματος, στο νομισματοκοπείο, περνά απευθείας στο θυμικό του θεατή που χρωστά τα μαλλιοκέφαλά του σε δάνεια και κάρτες. Ένας σύγχρονος Ισπανός Ρόμπιν Χουντ που τραγουδά το Bella Ciao – το οποίο σημειωτέον η σειρά ξεζουμίζει σε υπερβολικό βαθμό - και ξεφτιλίζει τους μπάτσους, είναι ο τηλεοπτικός ήρωας που χρειάζεται το κοινό.



Σε έναν μεγαλόπνοο μονόλογο, ο Προφεσόρ δικαιολογεί τις πράξεις του στην Αστυνομία λέγοντας:

«Το 2011 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έβγαλε 171 δισεκατομμύρια από το πουθενά, όπως ακριβώς κάνουμε κι εμείς. Ξέρετε πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά; Στις τράπεζες, κατευθείαν στις τσέπες των πλουσίων. Απεκάλεσε κανείς την Τράπεζα κλέφτη; Κανείς. ‘Ενέσεις ρευστοποίησης’ το απεκάλεσαν. Εγώ κάνω ‘ενέσεις ρευστοποίησης’, αλλά όχι για τις τράπεζες, τις κάνω εδώ μέσα, στην αληθινή οικονομία».

 

Μια ωραία, ελκυστική, επαναστατική – και ολίγον τι ντεμέκ αν θέλετε – μελωδία που ο καθένας μας θα ήθελε να ακούσει, όμως όχι με τόσο προφανή τρόπο και σίγουρα με περισσότερη πρωτοτυπία και μεράκι στην απόδοση.

Εν ολίγοις, το Casa de Papel ξεκινά με μια πιασάρικη και ενδιαφέρουσα ιδέα, για να αρχίσει να κατρακυλά στην αγκαλιά του εύκολου εντυπωσιασμού και της εύπεπτης ψυχαγωγίας.

Και αυτό είναι εντάξει, αν είσαι από τους θεατές που αρέσκονται στο να βλέπουν την ίδια, δοκιμασμένη και πετυχημένη συνταγή ξανά και ξανά, χωρίς να σε ενδιαφέρει και τόσο η αληθοφάνεια του σεναρίου. Ή οι τρύπες του.

Αν όμως θες το κάτι παραπάνω, λυπούμεθα, το Casa de Papel δεν θα σ'το δώσει. Καλύτερα να ψάξεις προς True Detective για συνδυασμό ρεαλισμού, υποδειγματική ανάπτυξη χαρακτήρων και αστυνομικό μυστήριο ή The Wire μεριά, για καθαρόαιμο αστυνομικό σασπένς και σφτιχτοδεμένο σενάριο. 

 

Ή να δεις το Inside Man – πάνω κάτω η ίδια ιστορία σε δύο ωρίτσες και όχι σε είκοσι ή το αριστουργηματικό Heat, του Μάικλ Μαν.

Εκεί η αστυνομία δεν μοιάζει με καρικατούρα, το σενάριο είναι ρεαλιστικό και οι ληστές δεν βγήκαν από τον παιδικό σταθμό «Μελισσούλες».

Νικόλας Γεωργιακώδης

SPONSORED LINKS

"Αρέσεις στους ανθρώπους όταν είσαι κάτι, κατά προτίμησιν αυτό που είναι οι ίδιοι."

Τζων Στάινμπεκ

  • 1968 - Ο Αλέκος Παναγούλης καταδικάζεται εις θάνατο για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου.

    1973 - Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

© 2002-2018 MEDIA2DAY