ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑΣΥΓΧΡΟΝΗ ΖΩΗ

Γιατί είμαστε λιγότερο ευγενικοί με τους δικούς μας;

Όλοι είμαστε η χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας με τους ανθρώπους που μας ξέρουν καλά. Όχι συνέχεια, αλλά είμαστε. Γιατί;

Γιατί είμαστε λιγότερο ευγενικοί με τους δικούς μας;

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, όλοι θα ήμασταν ο καλύτερός μας εαυτός με τους ανθρώπους που αγαπάμε περισσότερο. Επειδή, όμως, αυτό που λέμε ζωή μακράν απέχει από το να μοιάζει έστω με κάτι που συμβαίνει υπό φυσιολογικές συνθήκες, κατά κανόνα είμαστε όλοι το ακριβώς αντίθετο: Ο εαυτός μας, σκέτος, στο μεγαλείο του, με όλες του τις αρνητικές πλευρές και όλη του τη γκρίνια, ακριβώς μπροστά στους ανθρώπους που αγαπάμε περισσότερο. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Μεγάλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Φλόριντα αποφάνθηκε ότι όλα εξηγούνται –με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους.

Διστάζουμε να εκτεθούμε σε ανθρώπους που δεν ξέρουμε καλά

Και είναι λογικό: Πριν εξασφαλίσεις την έγκριση ενός ανθρώπου, κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να σε συμπαθήσει. Μπορεί να μην το αντιλαμβάνεσαι εκείνη τη στιγμή, αλλά υποσυνείδητα έτσι λειτουργούμε οι περισσότεροι άνθρωποι. Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας στα πρώτα στάδια μιας γνωριμίας, μέχρι να βεβαιωθούμε ότι έχουμε κερδίσει τη συμπάθεια του άλλου. Αυτό το διάστημα, βέβαια, που μεσολαβεί μέχρι την επιβεβαίωση, για τους πιο ανασφαλείς ανθρώπους μπορεί να είναι χρόνια, για κάποιους άλλους είναι μόνο οι πρώτες συναντήσεις με έναν άνθρωπο. Όπως και να ‘χει, είμαστε όλοι όσο πιο καλοί μπορούμε με ανθρώπους που δεν ξέρουμε ακόμα καλά.

Πιστεύουμε ότι οι πιο κοντινές μας σχέσεις είναι χτισμένες σε γερά θεμέλια…

…τα οποία δεν θα κλονιστούν όταν οι κοντινοί μας άνθρωποι μας δουν στα χειρότερά μας. Σκέψου το έτσι: Κάποιος γνωστός, ή καινούριος φίλος, μπορεί να συμπεράνει πράγματα για τον χαρακτήρα σου αν σε έχει δει τρεις φορές και την μία ήσουν απαράδεκτος. Ο κολλητός σου, η σύντροφός σου ή η μαμά σου έχει χιλιάδες άλλες στιγμές να αντιπαραβάλει σε εκείνες τις απαράδεκτες, και ξέρει (ή τέλος πάντων ελπίζεις ότι ξέρει) πως δεν είσαι απαίσιος άνθρωπος, είσαι απλά άνθρωπος που έχει κακές στιγμές όπως όλοι μας.

Όλοι χρειαζόμαστε ανθρώπους με τους οποίους να μπορούμε να χαλαρώνουμε

Οι περισσότεροι από εμάς περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας με ανθρώπους που είναι από τελείως άγνωστοι μέχρι στην καλύτερη περίπτωση ψιλο-φίλοι –πελάτες, συνεργάτες, συναδέλφους, ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε σε πλαίσιο κοινωνικό ή ημιεπίσημο. Σε όλες αυτές τις κοινωνικές συναναστροφές, τουλάχιστον όσοι δεν είμαστε κοινωνιοπαθείς, παίζουμε ένα ρόλο που κάπως μοιάζει αλλά δεν είναι ακριβώς ο εαυτός μας. Λογικό δεν είναι, όταν επιστρέφουμε σπίτι, στον σύντροφο, στους φίλους, στους επί δεκαετίες συγκατοίκους μας, να θέλουμε να μιλάμε χωρίς να σκεφτόμαστε και χωρίς να υπαγορεύεται η συμπεριφορά μας από κοινωνικές συμβάσεις;

Δεν είναι ενοχλητικά τα ελαττώματα ανθρώπων που δεν χρειάζεται να ανέχεσαι

Είναι ακριβώς όπως στα πρώτα ραντεβού: Τα ελαττώματα του άλλου (εκτός αν είναι πολύ σοβαρά) τα παραβλέπεις, όχι μόνο επειδή σε έχει τυφλώσει ο έρωτας, αλλά και επειδή δεν τα έχεις φάει στη μάπα υποστεί τόσες φορές όσες χρειάζεται για να τα σιχαθείς. Η ανοχή μας σε οτιδήποτε είναι αντιστρόφως ανάλογη του χρόνου που περνά, κι αυτό πρακτικά σημαίνει πως μπορείς μια χαρά να είσαι ευγενικός με τους ξένους ακόμα και όταν σε εκνευρίζουν –γιατί ξέρεις πως αυτό τον εκνευρισμό δεν θα χρειαστεί να τον υποστείς για πολύ. Ενώ με τον εκνευρισμό που σου προκαλούν οι δικοί σου άνθρωποι θα πρέπει να ζήσεις και αύριο και μεθαύριο και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου. Γι’ αυτό προσπαθείς μάταια να τον «λύσεις». Και γίνεσαι αγενής.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

σχετικά άρθρα

"Το ταλέντο δεν υπάρχει. Ταλέντο είναι να έχεις τη λαχτάρα να κάνεις κάτι."

Jacques Brel

  • 1943 - Πρώτη εκτέλεση στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Νεκρός πέφτει από τα πυρά ο έφεδρος υπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού Λεβί από τα Ιωάννινα «επειδή αποπειράθηκε να δραπετεύσει την ημέρα της σύλληψής του»

© 2002-2019 MEDIA2DAY