ΤΕΧΝΕΣΘΕΑΤΡΟ - ΧΟΡΟΣ

Αρίστος: Η παραστάση- σουξέ της σεζόν το αξίζει

Αργήσαμε αλλά είδαμε τον Αρίστο, την παράσταση που σπάει τα ταμεία και έχει μεταφερθεί στο θέατρο Άνεσις.

Αρίστος: Η παραστάση- σουξέ της σεζόν το αξίζει

Η αμεσότητα με τον θεατή, η επιτυχής αφήγηση μιας ιστορίας και το συναίσθημα είναι συνήθως τα βασικά σημεία που κάνουν μια θεατρική παράσταση επιτυχημένη στα μάτια του κοινού. Ο «Αρίστος» που παίρνει αλλεπάλληλες παρατάσεις και εξακολουθεί να γεμίζει το θέατρο Άνεσις, όπου μεταφέρθηκε λόγω επιτυχίας μετά το Θέατρο του Νέου Κόσμου, είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση.   

Μια παράσταση που καταφέρνει να θεατροποιήσει ένα πολύ καλό μυθιστόρημα (εδώ το βραβευμένο «Ο Γύρος του Θανάτου» του Θωμά Κοροβίνη) δεν είναι κάτι εύκολο, καθώς πολύ συχνά η μεταφορά από τις σελίδες στο «σανίδι» δεν λειτουργεί αποτελεσματικά. Σε ποιο βαθμό θα κρατήσει ο δημιουργός την πρώτη ύλη και πώς θα την αναμίξει με ένα προσωπικό του όραμα αφήγησης, ώστε να βρει την κατάλληλη αφηγηματική στρατηγική;

Ο σκηνοθέτης του Αρίστου, Γιώργος Παπαγεωργίου καταφέρνει να λύσει τον περίπλοκο αυτόν γρίφο, καθοδηγώντας τους τρεις ηθοποιούς με εξαιρετικό συνδυασμό σκηνικών ευρημάτων και μίνιμαλ, σωματικού θεάτρου. Το προφίλ του Αριστείδη Παγκρατίδη, του εκτελεσμένου ως Δράκου του Σέιχ Σου, αναδύεται μέσα από τις ιστορίες που αφηγούνται για αυτόν άνθρωποι που τον έζησαν από κοντά ή άνθρωποι με των οποίων τη ζωή συναντήθηκε ο Παγκρατίδης- για καλό ή για κακό. Κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτήρες εμφανίζεται επί σκηνής, μας παρουσιάζει τον εαυτό του και συμπληρώνει ένα κομμάτι από την ζωή του εκτελεσθέντος.

Μέσα από αυτή την παρουσίαση των χαρακτήρων προκύπτει ένα μωσαϊκό των χαμηλότερων τάξεων της Θεσσαλονίκης της δεκαετίας του 1950. Πώς ζούσαν και τις σκέφτονταν οι άνθρωποι της καθημερινότητας, οι εξαθλιωμένοι των παραγκουπόλεων, οι τρανς της εποχής, το περιθώριο; Το ταξικό στοιχείο είναι παρόν τόσο στο βιβλίο, όσο και στην σκηνοθεσία του Παπαγεωργίου. Ο Παγκρατίδης ίσως είναι αθώος και αυτό είναι κάτι που προβάλλεται από τον συγγραφέα, είναι όμως σίγουρα «αθώος». Μέρος μια ανώνυμης μάζας, ο Παγκρατίδης ήταν ένας από τους γαβριάδες-φτωχοδιαβόλους της εποχής που προσπαθούσαν να επιβιώσουν στην μεταπολεμική Ελλάδα. Η ζωή του στις παρυφές της κανονικότητας, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτισμικά, προδιέγραψε την μοίρα του.  

Έτσι, μέσα από την ατυχή ιστορία του Παγκρατίδη περνούν επί σκηνής θραύσματα από την κοινωνική πραγματικότητα της περιόδου, αναμιγμένα με πολλά στοιχεία πολιτισμικής ιστορίας. Έχοντας αυτά υπόψη του, ο σκηνοθέτης επιλέγει να κάνει μια λαϊκή παράσταση: Οι ηθοποιοί απευθύνονται σε δυο-τρία σημεία στο κοινό, οι χαρακτήρες δημιουργούν μουσικά ιντερμέδια από τραγούδια της εποχής, το σκηνικό και τα αντικείμενα της παράστασης είναι «εποχής» και οι ήρωες αλλάζουν δεξιοτεχνικά και σχεδόν μπουφόνικα λαλιές και πόζες. Το κοινό γελά συχνά, χωρίς να ξεκαρδίζεται και δακρύζει. Το ευτυχές είναι ότι αυτή η από σκηνής σχέση σταματά πριν γίνει γραφική· υπάρχει τόσο ώστε να ξεκλειδώσει και το κοινό των μίας ή δύο παραστάσεων τον χρόνο, χωρίς να απογοητεύσει τον θεατρόφιλο. Και αυτό είναι μαεστρία που πρέπει να αναγνωριστεί στον σκηνοθέτη.  

Σε ό,τι αφορά τις ερμηνείες, ο Μιχάλης Οικονόμου είναι απολαυστικός, η Ελένη Ουζουνίδου εξαιρετική και ο Γιώργος Χριστοδούλου επαρκέστατος.       

Η παρουσία του μουσικού Γιώργου Δούσου επί σκηνής «δένει» εξαιρετικά με τους στόχους και το ύφος της παράστασης και επενδύει ηχητικά τις πολιτισμικές πληροφορίες που παίρνει ο θεατής.  

Για φέτος ο Αρίστος έχει έξι ακόμη παραστάσεις (τελειώνει στις 23 Απριλίου)- αν καταφέρετε να βρείτε θέση, αξίζει τον κόπο.  

Δ. Γλ.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

"Η ανεκτικότητα είτε είναι καλή για όλους είτε δεν είναι καλή για κανέναν."

Έντμουντ Μπερκ, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός & φιλόσοφος

  • 240 π.X. - O Ερατοσθένης υπολογίζει την περίμετρο της Γης.
    1913 - Κηρύχθηκε ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος.
    2000 - Η Ελλάδα υπογράφει την ένταξη της στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

© 2002-2019 MEDIA2DAY