ΤΕΧΝΕΣΘΕΑΤΡΟ - ΧΟΡΟΣ

Είδαμε την Κωμωδία των Παρεξηγήσεων της Κ. Ευαγγελάτου

Μια κωμωδία μέσα στην κωμωδία, μια δική της ανάγνωση στο σαιξπηρικό έργο που καταλήγει σε ένα πνευματώδες θεατρικό κέντημα.

Είδαμε την Κωμωδία των Παρεξηγήσεων της Κ. Ευαγγελάτου

Τα ανεβάσματα έργων κλασικών συνεπάγονται πάντα μια πρόκληση. Από τη μια ο σκηνοθέτης έχει στη διάθεσή του ένα κατά τεκμήριο εξαιρετικό κείμενο. Από την άλλη το κοινό, και  κυρίως οι κριτικοί, έχουν πολλές φορές την απαίτηση να παρακολουθήσουν μια συνεπή με το πνεύμα του κειμένου παράσταση.   

Η σαιξπηρική Κωμωδία των Παρεξηγήσεων που ανεβάζει στο θέατρο Βασιλάκου η Κατερίνα Ευαγγελάτου δείχνει το πώς η ελληνίδα δημιουργός απάντησε σε αυτό το δημιουργικό δίλημμα: Με μια δική της ανάγνωση του έργου και μια πρωτότυπη σκηνική απόδοσή του.

Το ίδιο το έργο αποτελεί ένα από τα νεανικά έργα του Σαίξπηρ και θέμα του έχει τις παρεξηγήσεις που δημιουργούνται όταν δύο ζευγάρια διδύμων (αφέντης και υπηρέτης) βρίσκονται στην ίδια πόλη χωρίς οι μεν να γνωρίζουν την ύπαρξη των δε. Έτσι λειτουργεί σαν ένας καμβάς αστεϊσμών γύρω από θέματα όπως οι συζυγικές σχέσεις, η οικονομική επιφάνεια, η ταξική διαφορά ανάμεσα σε αφέντες και υπηρέτες κ.α  

Η προσέγγιση της Ευαγγελάτου στην απόδοση είναι εντελώς φορμαλιστική. Τα πρόσωπα του έργου εμφανίζονται μέσα σε σουρεαλιστικά κουστούμια-κατασκευές (Βασιλική Σύρμα), που θα μπορούσαν να προέρχονται από την κινηματογραφική Αλίκη στην Χώρα των θαυμάτων του Τιμ Μπάρτον, ενώ αντίστοιχο είναι και το μακιγιάζ τους. Η κινησιολογία των χαρακτήρων παραπέμπει σε μαριονέτες ή σε παιδικές κούκλες με αποφασισμένη από τον κατασκευαστή τους κινητικότητα. Καρτουνίστικοι ήχοι που συνοδεύουν πολλές από τις κινήσεις των χαρακτήρων παράγονται επί σκηνής και η κίνηση των ηθοποιών είναι λεπτομερώς χορογραφημένη (Πατρίσια Απέργη).

Όλα αυτά τα στοιχεία (τα κουστούμια, οι χαριτωμένα άκομψες κινήσεις, οι αστείοι ήχοι) συνθέτουν ένα δευτερεύον χιουμοριστικό θέαμα που εξελίσσεται μέσα στην κωμωδία του Σαίξπηρ• μια δευτερεύουσα κωμωδία που ορισμένες φορές φαίνεται να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς το κείμενο, ενώ άλλες απλώς να αποκαλύπτει την προσέγγιση της Ευαγγελάτου στην σαιξπηρική πλοκή.

Η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων πιθανότατα δεν είναι μια παράσταση κατάλληλη για όποιον θέλει να γνωρίσει το συγκεκριμένο έργο του Σαίξπηρ ή για τους οπαδούς του κλασικού πουρισμού. Είναι μια παράσταση στην οποία το κείμενο του Σαίξπηρ «πειράζεται» με θεατρικά μέσα, ενώ η έξοχη μετάφραση του Διονύση Καψάλη μένει άθικτη. Έτσι, η παράσταση μοιάζει να σχολιάζει τον εαυτό της, να του κλείνει το μάτι καλώντας τον να αλληλεπιδράσει με ό,τι η Ευαγγελάτου θεώρησε σημαντικό ή/και αστείο.

Είναι μια «παράσταση Ευαγγελάτου» και όχι μια «παράσταση Σαίξπηρ». Με αυτό το δεδομένο οι λάτρεις του κλασικού θα μπορούσαν να ψέξουν την δημιουργό για καλλιτεχνική έπαρση. Θα έπρεπε όμως να αγνοήσουν τις εύστοχες επιλογές της που καταλήγουν σε μια εξαιρετική παράσταση• μια εξαιρετικά πνευματώδη κωμωδία που διασκεδάζει καθιστώντας τα θεατρικά ευρήματα όχι μόνο αναπαραστατική γλώσσα, αλλά μέρος του έργου. Και αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό της λαϊκής κωμωδίας, που πιθανότατα σκόπευε ο Σαίξπηρ, η σπιρτάδα και η αυθάδικη διάθεση θα έκαναν σίγουρα τον νεαρό Ουίλιαμ να γελάσει και να εκτιμήσει αυτό το κέντημα.

Τίποτα από αυτά δεν θα ήταν βέβαια εφικτό αν οι ηθοποιοί της παράστασης δεν έδιναν πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής, διεκπεραιώνοντας με μοναδικό τρόπο το σχέδιο της Ευαγγελάτου. Και τίποτα άλλο να μην είχε να προσφέρει αυτή η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων, θα άξιζε να τη δει κανείς για την απόδοση της βασικής τετράδας των ηθοποιών, αλλά και των συναδέλφων τους στους μικρότερους ρόλους. Ο Νίκος Κουρής στον διπλό ρόλο των δύο διδύμων είναι απλά καταπληκτικός, όπως και ο Ορφέας Αυγουστίδης, που, ερμηνεύοντας τους δύο υπηρέτες, φτιάχνει δυο διαφορετικές καρικατούρες στις οποίες δίνει απροσδόκητο βάθος. Εξαιρετικές και οι δύο αδελφές  τις οποίες ενσαρκώνουν οι Δήμητρα Βλαγκοπούλου και Αμαλία Νίνου, και άψογοι οι υπόλοιποι: Ερρίκος Μηλιάρης, Γιώργος Νούσης, Πάνος Ζυγούρας, Νίκος Πυροκάκος, Βαλάντης Φράγκος, Στέλιος Παυλόπουλος, Ελίζα Σκολίδη,Μαριάμ Ρουχάτζε).

Δύσκολα μπορεί κάποιος να φανταστεί την παράσταση χωρίς το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη με τα περιστρεφόμενα κάτοπτρα και τις πόρτες, το οποίο συντελεί στον ρυθμό της παράστασης και τής δίνει αίσθηση «κυκλικότητας», απόλυτα συντονισμένης με την συνθήκη της εναλλαγής χαρακτήρων και ρόλων που δημιουργούν τις παρεξηγήσεις.

Συνολικά είναι μια εξαιρετική παράσταση. Άλλο ένα δείγμα του ταλέντου της Κατερίνας Ευαγγελάτου που εξακολουθεί να πειραματίζεται με επιτυχία, ανανεώνοντας την ελληνική θεατρική σκηνή και συστήνοντας στο κοινό φρέσκιες οπτικές.

 
Δ. Γλ.


Νικητές:

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΧΑΡΗΣ
ΕΛΕΝΗ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

"Είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά και να ενεργεί παράλογα."

Ανατόλ Φρανς

  • 1906 - Το S-O-S υιοθετείται ως επίσημο σήμα ύπαρξης κινδύνου.

    1943 - Ο Λίβανος κερδίζει την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία.

© 2002-2019 MEDIA2DAY