ΤΕΧΝΕΣΘΕΑΤΡΟ - ΧΟΡΟΣ

Η Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας και γιατί πρέπει να τη δεις

Η Ελένη Σκότη σκηνοθετεί στο Θέατρο Επί Κολωνώ ένα μικρό αριστούργημα, με σπουδαίες ερμηνείες και ήρωες απολαυστικούς.

Η Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας και γιατί πρέπει να τη δεις

της Ηρώς Κουνάδη

- Σώζεται κανείς ποτέ;
- Ξέρω ‘γω;

Ο Ιρλανδός Κόνορ Μακφέρσον γράφει ένα έργο για τις δεύτερες (και τις τρίτες, και τις τέταρτες…) ευκαιρίες, μια τρυφερή, γλυκόπικρη, και πέρα για πέρα ειλικρινή ιστορία που θα μπορούσε να συμβαίνει δίπλα σου, αν οι γείτονές σου ήταν απ’ αυτούς τους κάπως περιθωριακούς τύπους που τους περιγράφεις ως «καλό παιδί, ρε γαμώτο, αλλά…».

Και είναι, σχεδόν όλοι τους οι ήρωες του έργου, «καλά παιδιά, ρε γαμώτο, αλλά…»:
- Ο Τόμμυ: Χωρισμένος, πενηντάρης, μοναχικός, παραιτημένος, κάνει δουλειές του ποδαριού, ζει στο σπίτι του γέρου θείου του, έχει έναν και μόνο φίλο, τον Ντοκ.
- Ο Ντοκ: Δεν έχει σπίτι, δεν έχει δουλειά, παρά μόνο ό,τι κάνει με τον Τόμμυ. Αυτό που έχει είναι περιορισμένη αντίληψη, «φτάνει τελικά εκεί που φτάνουν οι άλλοι, απλά φτάνει μετά από 5 λεπτά –και από άλλο δρόμο».
- Ο Μωρίς: Ο θείος. Χήρος, σκυθρωπός, τσιγκούνης, γκρινιάρης, περπατάει πάντα σκυφτός.
- Η Έιμυ: Πόρνη που τη μαζεύει από καυγά με τον βίαιο φίλο της-προαγωγό της ο Τόμμυ και την φέρνει σπίτι.
- Και ο φίλος της, αλλά αυτός δεν είναι καλό παιδί.

Η Ελένη Σκότη σκηνοθετεί για δεύτερη χρονιά στο Επί Κολωνώ την ιστορία αυτών των πέντε τύπων, και το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση ολοζώντανη, κεφάτη, με ρυθμό και σπουδαίες ερμηνείες, από τις παραστάσεις εκείνες που σε βγάζουν από το θέατρο πιο ευδιάθετο απ’ όταν μπήκες.

Μεγάλο μέρος της επιτυχίας της η παράσταση το οφείλει στον Γιώργο Τριανταφυλλίδη που παίρνει τον ρόλο του Ντοκ και τον κεντάει, σε μια οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία απ’ αυτές που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να δούμε στο ελληνικό θέατρο.

Εξαιρετικοί στους ρόλους τους είναι και η Κατερίνα Μαούτσου ως Έιμυ, που «μιλάει» σε σημεία μόνο με το βλέμμα, και ο Δημήτρης Αλεξανδρής που φτιάχνει έναν Τόμμυ γήινο, κατανοητό, σχεδόν συμπαθητικό –όχι επειδή θα ήθελες να τον έχεις φίλο, αλλά επειδή καταλαβαίνεις ανά πάσα στιγμή τι νιώθει και τι σκέφτεται, και γιατί λέει αυτά που λέει.

Ο Μωρίς του Ερρίκου Λίτση έχει, κάτω από την συννεφιασμένη του παραξενιά, μια εντυπωσιακά διάφανη γλυκύτητα και μια σπάνια τρυφερότητα που δεν εκφράζεται με λόγια αλλά γίνεται εμφανής στα βλέμματα, τους αναστεναγμούς και τις σιωπές.



Έξυπνο και λειτουργικό το χαώδες σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου, που συμβολίζει υπό μία έννοια το χάος στην ψυχή και την καθημερινότητα των ηρώων, και σε βάζει στο κλίμα από τη στιγμή που κάθεσαι στη θέση σου.

Μεγάλος πειρασμός είναι να γράψω κάτι για το τέλος του έργου, αλλά θα αντισταθώ, με τίποτα δεν σου το χαλάω. Να το δεις, αξίζει.

Η ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά, Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική & Επιμέλεια ήχου: Στέλιος Γιαννουλάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Μούγιος
Δημόσιες σχέσεις, Οργάνωση παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Αλεξανδρής, Ερρίκος Λίτσης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Κατερίνα Μαούτσου, Νικόλας Μπράβος


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

σχετικά άρθρα

SPONSORED LINKS

"Ας αφήσουμε τις όμορφες γυναίκες για τους άντρες που δεν έχουν φαντασία."

Μαρσέλ Προυστ

  • 1940 - Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Αρχίζει η Επιχείρηση Δυναμό, η εκκένωση της Δουνκέρκης από τα αγγλο-γαλλικά στρατεύματα.

© 2002-2019 MEDIA2DAY