ΤΕΧΝΕΣΘΕΑΤΡΟ - ΧΟΡΟΣ

Σοφία Πάσχου: «Το παιδικό θέατρο δεν πρέπει να υποτιμά τα παιδιά»

Η σκηνοθέτης Σοφία Πάσχου κάνει… Τραμπάλα στο Μικρό Εθνικό  και μιλά για τη νέα της παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 6 Οκτωβρίου.

Σοφία Πάσχου: «Το παιδικό θέατρο δεν πρέπει να υποτιμά τα παιδιά»

Η Τραμπάλα, η παράσταση που ανεβαίνει στο Μικρό Εθνικό στις 6 Οκτωβρίου, είναι ένα έργο για την πρώτη φιλία. Για εκείνη την πρώτη στιγμή που καταλαβαίνεις πως μ’ έναν φίλο μπορείς να κατακτήσεις πιο ψηλές κορυφές. Ένα έργο για τη συνεργασία και το παιχνίδι. Για το μοίρασμα. Για τον θυμό, την αδικία, τη διαπραγμάτευση, τον τσακωμό, αλλά και την υποχώρηση, τη συγχώρεση.

Η Σοφία Πάσχου, μια σκηνοθέτης που μιλά με μοναδική μαεστρία απευθείας στις καρδιές των μικρών και πολύ μικρών παιδιών, δημιουργεί μια παράσταση που χρησιμοποιεί τους κώδικές τους για να μπει στον κόσμο τους. "Η σχέση των σωμάτων μέσα στον χώρο μετατρέπεται σε διάλογο. Γεννιέται έτσι ένα ευρηματικό, σωματικό λεξιλόγιο για να περιγράψει τις πολύ μεγάλες αγωνίες μιας ηλικίας κατά την οποία ο κόσμος μοιάζει με τεράστιο ερωτηματικό. Οι λιλιπούτειοι θεατές γελούν, απορούν, ταυτίζονται και συνειδητοποιούν πως υπάρχουν φόβοι που μοιραζόμαστε όλοι. Κι όσα μοιραζόμαστε γίνονται ευκολότερα", αναφέρει το Δελτίο Τύπου.

Η σκηνοθέτης μίλησε στο In2life για το Patari Project, το παιδικό θέατρο εν γένει, αλλά και για την ίδια την παράσταση. 

Οι δουλειές του patari project ήταν ό,τι πιο φρέσκο είδαμε στο ελληνικό παιδικό θέατρο τα τελευταία χρόνια. Πώς αποφασίσατε φέτος να... κατεβείτε από εκεί; 

Εκτίμησα την εμπιστοσύνη και την ευκαιρία που μου δόθηκε από το Εθνικό θέατρο και την Σοφία Βγενοπούλου να εργαστώ σε αυτό το πλαίσιο και να ασχοληθώ με ένα πολύ ενδιαφέρον έργο, την Τραμπάλα. Για την ακρίβεια, βέβαια, δεν κατεβαίνουμε από «τα πατάρια» γιατί, ταυτόχρονα, οι ΧΙΟΝΑΝΟΙ συνεχίζονται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Πόρτα, για λίγες παραστάσεις.

Η Τραμπάλα θα είναι μια ακόμη "αφαιρετική" παιδική παράσταση; Μία ακόμη αφορμή για το παιδικό κοινό να φτιάξει με τη φαντασία του ό,τι "λείπει"; 

Παρόλο που η Τραμπάλα είναι ένα έργο για πολύ μικρές ηλικίες, στην πραγματικότητα είναι και ένα βαθιά ενήλικο έργο. Είναι δύο πλάσματα, δύο παιδιά, δύο ενήλικες, δύο ηλικιωμένοι, ανάλογα με την οπτική, τα οποία μαθαίνουν να υπάρχουν μαζί, αναγνωρίζοντας την ανάγκη για συνύπαρξη. Άλλωστε για να κάνει κανείς τραμπάλα χρειάζονται δύο άτομα. Είναι ένα έργο με πολύ χιούμορ και αναγνωρίσιμες καταστάσεις, είτε είσαι δύο είτε εκατόν δύο χρονών.

Τι είναι αυτό που βρίσκετε προσωπικά στο παιδικό θέατρο και επιστρέφετε εκεί; 

Μέσα από το «ξαναδιάβασμα» παιδικών, «αρχετυπικών» ιστοριών και το «ανέβασμά» τους μπορώ και βλέπω την ένωση διαφορετικών γενεών, του μεγάλου και του μικρού παιδιού, που συγκινούνται και ταυτίζονται με τελείως διαφορετικά πράγματα. Είναι μία μαγική στιγμή, ένα θέατρο για όλους.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια πραγματική άνθιση του παιδικού θεάτρου. Βλέπουμε γονείς που δεν είναι οι ίδιοι θεατές να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε αρκετές παραστάσεις. Πώς πρέπει να φέρεται το παιδικό θέατρο στα παιδιά για να τα κάνει μόνιμους θεατές;   

Το λεγόμενο παιδικό θέατρο πρέπει να μην αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν ειδική κατηγορία, να μην υποτιμά τις ικανότητες και τον τρόπο με τον οποίον προσλαμβάνουν τα πράγματα. Η ανάγκη των παιδιών δεν είναι τα πολύχρωμα θεάματα, τα κοστούμια με χρυσόσκονη και οι απλοϊκές μουσικές. Χρειάζονται αντιμετώπιση ίσου προς ίσον και μία αλήθεια.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου

Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου

Δραματουργία - Επιμέλεια κίνησης: Juan Ayala

Σκηνικά-Κοστούμια: Ευαγγελία Θεριανού

Μουσική: Νίκος Γαλελιανός

Φωτισμοί: Γιώργος Καλατζής

Βοηθός Σκηνογράφου- Ενδυματολόγου: Έλλη Παπαδάκη

Διανομή: Μαρία Δαμασιώτη, Άλκης Μπακογιάννης

SPONSORED LINKS

"Όλα έχουν ομορφιά αλλά δεν την βλέπουν όλοι."

Κομφούκιος

  • 1927 - Το Ιράκ κερδίζει την ανεξαρτησία του απο το Ηνωμένο Βασίλειο.

    1939 - Η ΕΣΣΔ αποβάλλεται από την Κοινωνία των Εθνών.

© 2002-2018 MEDIA2DAY