ΤΕΧΝΕΣΜΟΥΣΙΚΗ

Η καλύτερη συναυλία που πήγα ποτέ

Οι συντάκτες του in2life θυμούνται τις καλύτερες συναυλίες που πήγαν ποτέ… και ανυπομονούν για τις επόμενες.

Η καλύτερη συναυλία που πήγα ποτέ

Θα επιχειρήσουμε μια υπόθεση: Η καλύτερη συναυλία που πήγες ποτέ πιθανότατα δεν ήταν αυτή με τον πιο κρύσταλλο ήχο, την πιο άρτια διοργάνωση και την ιδανική κατανομή κόσμου ανά τετραγωνικό μέτρο. Θα επιχειρήσουμε κι άλλη μία: Πιθανότατα το set list της αγαπημένης σου συναυλίας δεν το θυμάσαι πια. Αυτό που θυμάσαι είναι κατά βάση συναισθηματικό –τι ένιωσες, πώς πέρασες, με ποιον ήσουν, πόσο χοροπηδούσες. Γιατί η καλύτερη συναυλία που πήγες ποτέ είναι αυτή στην οποία πέρασες πιο καλά απ’ όλες –ίσως και λίγο άσχετα με το τι γινόταν πάνω στη σκηνή.

Εμείς γράψαμε ο καθένας ένα μικρό κείμενο-φόρο τιμής στις καλύτερες συναυλίες που πήγαμε ποτέ. Περιμένουμε και τις δικές σας, στα σχόλια, στο τέλος του κειμένου.

Η Amanda Palmer στο Άμστερνταμ, για τον Θοδωρή Διάκο

Η πρώτη φορά που πήγα σε συναυλία στο εξωτερικό ήταν στο Melkweg του Άμστερνταμ, για να δω την Amanda Palmer. Είχε μαζί της για support τον κολλητό της, την μάνατζέρ της, τον άντρα της τον Neil Gaiman (ψιλοάγνωστο γκοθάκι), είχε μια μπάντα από την Αυστραλία, είχε της Παναγιάς τα μάτια. Της Παναγιάς τα μάτια, επίσης, έπρεπε να φοράμε εμείς, το κοινό, επειδή οι συναυλίες της γενικά είναι ένα μικρό καρναβάλι/μια μικρή κάθαρση. Οπότε ντύθηκα σημαία της ΚΝΕ.

Με αγκάλιαζαν, με κέρασαν μπύρα, χοροπηδούσαμε με Ολλανδούς γκοθάδες, μεταλλάδες, κοπελίτσες ντυμένες ξωτικά και κοπελίτσες με νέον πράσινα μαλλιά, ουρλιάζαμε τους στίχους, λέγαμε να βγάλουμε βίντεο και τα παρατάγαμε στα μισά γιατί θέλαμε να χορέψουμε. Στο τέλος με αγκάλιασε και η ίδια (και χαιρετήθηκα άβολα με τον άντρα της, επειδή η εναλλακτική ήταν να του πω "Ξεκίνησα να διαβάζω το American Gods σου, αλλά λογικά θα το τελειώσω έξι χρόνια μετά") και με φίλησε και θεραπεύτηκε η ακμή μου και η κατάθλιψή μου, και λογικά τέτοιο live δεν νομίζω να ζήσω ξανά.

Μέχρι να δω την Tori Amos, τουλάχιστον.

Μπόνους: Έκανε cover το Idioteque των Radiohead με το πιο θλιμμένο γιουκαλίλι του κόσμου.



Οι Metallica στη Μαλακάσα, για την Ηρώ Κουνάδη

Ήμουν 24 χρονών, κι είχα φίλους που έλεγαν ότι οι Metallica τελείωσαν στο Ride the Lightning. Είχα επίσης στριμμένους συναδέλφους που επέμεναν ότι «κάθε κορίτσι που αναφέρεται στο Black Album ξέρει βασικά το Nothing Else Matters». Το έπαιρνα προσωπικά, ήξερα και το Enter Sandman και το Unforgiven.

Τη μεγαλύτερή τους φαν σίγουρα δε με έλεγες. Στη Μαλακάσα δίπλα μου υπήρχαν άνθρωποι που θυμούνταν ποιο ήταν το 4ο κομμάτι από το τέλος στο Kill ‘em All και πώς λεγόταν η τρίτη κατά σειρά δισκογραφική που άλλαξαν (Vertigo, αν ενδιαφέρεσαι). Δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους υπήρχαν άλλοι άνθρωποι, που είχαν έρθει βασικά επειδή δεν γίνονταν πολλές μεγάλες συναυλίες στην Αθήνα τότε. Το να βρίσκεσαι ανάμεσα στο μεγαλύτερο πλήθος που είχε μαζέψει ως τότε η Μαλακάσα ήταν κάπως σαν να συμμετάσχεις στο γράψιμο της Ιστορίας.

Ίσως γι’ αυτό να είναι αυτή η συναυλία που μου έχει εντυπωθεί περισσότερο στη μνήμη: Για τον παλμό της, για εκείνες τις στιγμές που μοιάζουν λίγο με έκσταση, που δεν ακούς καμία παραφωνία στο πλήθος που τραγουδάει “taaake my haaand, we’re off to never never land”. Δεν θυμάμαι με τι έκλεισαν, δεν θυμάμαι ποιο ήταν το encore, δεν θυμάμαι πόση ώρα κράτησε ούτε πώς βρέθηκα όρθια πάνω σε ένα από αυτά τα τραπέζια του πικνίκ που είχε τότε στα αριστερά της σκηνής το Terra Vibe. Θυμάμαι ότι κοιμηθήκαμε στο αυτοκίνητο, γιατί ήταν αδύνατο να φύγεις από τη Μαλακάσα. Ήμασταν, όμως, πανευτυχείς.



Οι ΑΜΕΝRA στο Gagarin, για τον Νικόλα Γεωργιακώδη

Λένε πως η καλύτερή σου συναυλία είναι η πρώτη φορά που είδες αγαπημένη σου μπάντα live. Η πρώτη μου μεγάλη συναυλία ήταν εκείνη των Slipknot στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα το 2005, στον Λυκαβηττό σε ένα κατάμεστο θέατρο, με άφθονο ξύλο και moshpit για σκληρά καρύδια.

Όμως, Bazinga!

Δε θα μιλήσω γι’ αυτήν. Έπρεπε να περάσουν μια δεκαετία και κάτι ψιλά για να καταλήξω μετά από πολλές, πάρα πολλές ζωντανές εμφανίσεις να πω στον φίλο και αδερφό Γιώργο «Τι ήταν αυτό ρε; Τι έγινε;».

Το 2017 λοιπόν, οι Βέλγοι ΑΜΕΝRA κατέλαβαν τη σκηνή του Gagarin 205 σε ένα electric show, διακόπτωνας - κατ’ εξαίρεση για την Αθήνα - τις ακουστικές εμφανίσεις που είχαν στην πανευρωπαϊκή τους περιοδεία. Και πολύ καλά έκαναν.

Αυτό που έζησα το βράδυ της 28ης Απριλίου δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολά με λόγια, μόνο με αισθήματα. Όπως αυτό που κάνει τις τρίχες στα χέρια σου να σηκώνονται μία προς μία όταν ακούς κάτι σοκαριστικό. Η ζωντανή εμφάνιση των Βέλγων ήταν σοκαριστική, τόσο για τα μάτια μου όσο και για τα αυτιά μου: μυσταγωγικά riffs, σπαραχτικά ουρλιαχτά δοσμένα με περίσσια θεατρικότητα, απόκοσμα visuals με ασπρόμαυρες εικόνες που θύμιζαν κάδρα του Μπέργκμαν ή του Τζάρμους στον «Νεκρό» και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μια τελετουργία.

Ναι! «Τελετουργία» είναι ο ακριβής όρος για να περιγράψω νομίζω εκείνο το λάιβ που με στοιχειώνει μέχρι σήμερα. Και μάλλον πρέπει να στοίχειωσε αρκετούς εκείνη τη μέρα, αν κρίνω από το γεγονός ότι ελάχιστα κινητά σηκώθηκαν για φωτογραφίες. Το Gagarin έμοιαζε με Εκκλησία.

Την Εκκλησία που κήρυτταν με κραυγές το μένος και τον πόνο τους οι AMENRA.



Οι Offspring στη Μαλακάσα, για την Κατερίνα Σπανού

Η μουσική γευσιγνωσία σταματάει να εξελίσσεται στα τριάντα, λένε κάτι έρευνες. Και δεν διαφωνώ. Δύο χρόνια πριν τα ντέρτι θέρτι έχω συνειδητοποιήσει ότι όχι απλά η ανάγκη να ανακαλύπτεις καινούρια μουσική τείνει στο μηδέν, αλλά δεν σε ενθουσιάζει –τρομερά− κανένα live gig. Ειδικά αν είσαι συναυλιόφιλος. Δεν υπάρχει κάτι που να ονομάζεται η καλύτερη συναυλία ever, εκτός και αν πήγες σε εκείνο το live Prodigy με System όπου έγινε μακελειό.

Το καλύτερο live της ζωής σου είναι το πρώτο μεγάλο λάηβ μετά την ενηλικίωσή σου, αγκαζέ με ένα μπουκαλάκι νερού γεμισμένο με ούζο κρυμμένο προσεκτικά στη τσάντα σου. Για εμένα έτυχε να είναι το live των Offspring στη Μαλακάσα. Με είχε πιάσει νευρικότητα μη και χάσω κάποιο κομμάτι επειδή θα έχω πάει στις τουαλέτες ή για να πάρω μπύρα.

Όταν βγήκαν οι Οffspring έτρεξα να ξυπνήσω τη συγκάτοικό μου που την είχε πάρει ο ύπνος από τα κρασιά και τρέξαμε προς τη σκηνή. Εκείνη έμεινε λίγο πιο πίσω, εγώ προσπαθούσα να φτάσω πιο κοντά στον Dexter. Προχώρησα όπως κάτι πρωταγωνίστριες που δεν έχουν επαφή με τον γύρω κόσμο και η κάμερα εστιάζει σε αυτή και θολώνει τους γύρω –τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Οι αγκωνιές έπεφταν σωρό και εγώ κοιτούσα αποσβολωμένη την μπάντα, σίγουρα τα μάτια μου γυάλιζαν. Με πλησίασε από το πουθενά ένα παιδί στην ηλικία μου, μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και εξαφανίστηκε στο πλήθος.

Ο ήχος ήταν υπέροχος, το κοινό πορωμένο, τα κομμάτια στη setlist ήταν προσεκτικά επιλεγμένα και εγώ δεν είχα άλλα μεγάλα live να συγκρίνω τα παραπάνω…



σχετικά άρθρα

SPONSORED LINKS

"Αρέσεις στους ανθρώπους όταν είσαι κάτι, κατά προτίμησιν αυτό που είναι οι ίδιοι."

Τζων Στάινμπεκ

  • 1968 - Ο Αλέκος Παναγούλης καταδικάζεται εις θάνατο για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου.

    1973 - Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

© 2002-2018 MEDIA2DAY