ΤΕΧΝΕΣΜΟΥΣΙΚΗ

Το Ρόδον σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά

Τι ήταν το Ρόδον και γιατί άφησε ανεξίτηλα σημάδια σε μια ολόκληρη γενιά; Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Τάκης Γιαννούτσος και ο Μανώλης Κιλισμανής θυμούνται.

Το Ρόδον σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά

«Ρόδον, Μάρνη 24. Συναυλία: Ο Δημήτρης Πουλικάκος και οι Άλλα Μαντάτα & Yeah! Ανοίγουμε. Ελάτε!»


Screenshot από την εκπομπή «Τα Στέκια» της ΝΕΡΙΤ

Ήταν Νοέμβριος του ’87 όταν το Ρόδον έκανε τα άτυπα εγκαίνια του στην Αθήνα. Την αμέσως επόμενη μέρα θα εμφανίζονταν οι αυστραλοι Triffids με support τους Yeah! και η Αθήνα θα αποκτούσε για πρώτη φορά έναν κλειστό συναυλιακό χώρο διεθνών προδιαγραφών.

Τι ήταν το Ρόδον; Θα αναρωτηθείς. Το ίδιο κι εγώ. Δεν το πρόλαβα το ρημάδι. Για την ακρίβεια το πρόλαβα, μιας και αποχαιρέτησε μια και για πάντα το κοινό του το 2005. Αλλά δεν κατάφερα ποτέ να διαβώ την πύλη του. Νεανική άγνοια πες το.

Το τελευταίο «μεγάλο» live  ήταν Παρασκευή 27 Μαΐου, με headliners τους Stranglers, support ξανά τους Yeah! και στο κοινό την αγαπητή συνάδελφο Ηρώ. Η αυλαία έπεσε οριστικά στις 29 Μαΐου με τους James Taylor Quartet.

Το Ρόδον ήταν κάτι σαν ιδέα. Ήταν ο χώρος που άνοιξε το δρόμο προς την Ελλάδα για μερικές από τις μεγαλύτερες μπάντες του πλανήτη. Και ποιος δεν πέρασε από δω: Nick cave, Christian Death, Sonic youth, Blondie, Ramones, Κreator, Sodom, Destruction, Candlemass, King diamond, Running wild, Rage, Iced Earth, Ozric, Dri, Motorhead, Fates warning, Creeps, Paul Roland, John Cale, Yo La Tengo, TV Personalities, Nikki Sudden αλλά και Πυξ Λαξ, Ξύλινα Σπαθιά,  Διάφανα Κρίνα, Λευκή Συμφωνία, Τζίμης Πανούσης, Ενδελέχεια…


Οι Ramones ζωντανά στο Ρόδον, screenshot από την εκπομπή «Τα Στέκια» της ΝΕΡΙΤ

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ούτε και η ουρά στο πεζοδρόμιο της Μάρνη, η οποία ποτέ δεν αποτελείτο από μια «φυλή». Όλοι ερχόντουσαν εδώ από την αρχή του. Ροκάδες; Μέσα. Μεταλλάδες; Ντου! Πανκιά; Όϊ! Εναλλακτικοί; Και αυτοί.

Τέλος δεν έχουν ούτε οι ιστορικές στιγμές και τα παρατράγουδα που έζησαν εδώ όσοι είχαν την τύχη να το προλάβουν. Η ζωντανή ηχογράφηση για το διπλό live των Iced Earth, το τριήμερο (!) με τους Ramones να παίζουν τρία διαφορετικά set, το ξύλο στους DRI, τα άφθονα ποτά με τον Nick Cave μετά το live του στο επίσης ιστορικό Decadence, και πολλές, πολλές ακόμα…



Τι θα έλεγες σε έναν σημερινό μουσικόφιλο που δεν το πρόλαβε; Ρωτάω τον Τάκη Γιαννούτσο, ντράμερ των Yeah! και παραγωγό του Rodon FM, θέλοντας να ακούσω κάτι που θα με βάλει στο κλίμα. «Θα του έλεγα ότι λυπάμαι που έχασε το σπουδαιότερο συναυλιακό χώρο στην Ελλάδα», μου απαντά σχεδόν κυνικά. «Ήταν κάτι για το οποίο εμείς οι παλαιότεροι το είχαμε σαν άπιαστο όνειρο. Τότε δεν είχες Youtube, δεν είχες εικόνα από μπάντες, οι μόνες συναυλίες που είχαμε ήταν οι ‘σταδιακές’. Ωραίες ήταν, αλλά δεν είχες την επαφή με την μπάντα που θα είχες σε ένα κλαμπ», απαντά.

«Και ξαφνικά γεννιέται το Ρόδον και λες ‘ωχ, γίναμε Ευρώπη!’, γίναμε παγκόσμιοι. Είδαμε ονόματα που ούτε φανταζόμασταν ότι θα βλέπαμε, στο ξεκίνημά τους. Κάθε βδομάδα και κάτι καινούργιο. Υπήρχαν βραδιές που πήγαινες χωρίς να ξέρεις τι θα παίζει, ήταν μπαράκι, ήταν στέκι», συνεχίζει.



Τα live στο Ρόδον γίνονταν συνήθως Παρασκευοσάββατα και σχεδόν πάντα υπήρχε μια ελληνική πάντα που τα «άνοιγε», αλλά και οι ίδιες οι ελληνικές μπάντες είχαν τις δικές τους βραδιές, είτε μόνες τους είτε στο πλαίσιο παρουσιάσεων από δισκογραφικές των νέων άλμπουμ.

Ο Τάκης θυμάται με έκσταση τα live του Cave: «Όλες του οι εμφανίσεις άφησαν εποχή, είτε μόνος του είτε με τους Bad Seeds. Τα live των Wipers επίσης εξαιρετικά, το ίδιο και των Cramps, ο Iggy απίστευτος. Είχα πάθει πλάκα και με τους Blondie όταν έπαιξαν…»



Ύστερα αναφέρεται στην πρώτη πρόβα τζενεράλε για το opening με τους Triffids: «Μπαίνεις μέσα πρώτη φορά και αναρωτιέσαι πώς θα είναι ο ήχος. Είχαμε συνηθίσει από τους μεγάλους συναυλιακούς χώρους που ήταν λες και βάραγες λαμαρίνες τα ντραμς, το πρώτο που σκεφτόσουν λοιπόν είναι ‘Παναγία μου, να σκάσει η πρώτη κιθάρα’.»



Και η κιθάρα έσκασε, και έσκασε εντυπωσιακά. Για εκείνον, ήταν όπως κάτι σαν τη μετακύλιση από την ασπρόμαυρη τηλεόραση στην έγχρωμη: «Στα στάδια έπρεπε να κάτσεις κέντρο για να ακούσεις καλό ήχο. Στο Ρόδον όπου και να καθόσουν άκουσες γαμάτα, ακόμα και στην τουαλέτα. Αυτό το διαφοροποιούσε από τους χώρους που είχαμε γνωρίσει μέχρι τότε, έβλεπες το αγαπημένο σου συγκρότημα σε έναν χώρο ανθρώπινο».

«Ήταν το πρώτο rock club της πόλης που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από ανάλογα του του εξωτερικού», μου λέει ο Μανώλης Κιλισμανής, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Ρόδον από το 1991 έως το κλείσιμό του, «δεν ήταν λίγοι οι μουσικοί που το είχαν χαρακτηρίσει ως ‘μικρό Town and Country Club’ (ιστορικός χώρος του Λονδίνου). Ήταν ένα καταφύγιο για έναν κόσμο που ακολουθούσε μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα και στάση ζωής, όχι επειδή ήταν μόδα, αλλά επειδή έτσι ο κόσμος αυτός αισθανόταν άνετα».

Ποια live άφησαν κατ’ εκείνον εποχή; Τον ζορίζει η ερώτηση, αλλά απαντά:  «Πολλά. Νομίζω ο καθένας έχει τα δικά του ‘ιστορικά’. Η metal κοινότητα δε νομίζω πως θα ξεχάσει ποτέ το τριήμερο των Sepultura, άλλοι το πρώτο τετραήμερο των Ramones, άλλοι τον Cave, τον Iggy, τις Τρύπες, τα Σπαθιά, τους Last Drive-πραγματικά είναι κρίμα που δεν αναφέρονται όλα τα ονόματα που είπαν κάτι σε κάποιον. Κι επειδή το Ρόδον δεν ήταν μόνο rock ας αναφέρω απλά τους Les Negresses Vertes (λίγο πριν τον χαμό του τραγουδιστή τους) και τους Soul II Soul».



«Στην τελευταία συναυλία το κλίμα ήταν βαρύ», θυμάται ο Τάκης όταν του ζητάω να θυμηθεί. «Έφευγε ο καθένας και δεν το πίστευε ότι τελείωσε, ήθελε κάτι να πάρει, παίρνανε τασάκια, σουπλά, μεμοραμπίλια, μια αφίσα, οδιτήποτε… Κάτι να τους μείνει από το Ρόδον. Δεν μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι τελείωσε το όνειρο. Σαν να είσαι μωρό, να σου δίνουν κάτι και μετά να στο ξαναπαίρνουν πίσω».

Και γιατί έκλεισε; Ρωτάω τον Μανώλη.

«Πιστεύω πώς η ιδιοκτησία βαρέθηκε να ασχολείται μαζί του. Έτσι απλά».


 

Νικόλας Γεωργιακώδης

SPONSORED LINKS

"Οι προσβολές είναι τα επιχειρήματα αυτών που έχουν άδικο."

Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, Γαλλοελβετός φιλόσοφος

  • 1896 - Εντοπίζονται στο Κλόνταϊκ του Βορειοδυτικού Καναδά (ανατολικά των συνόρων με την Αλάσκα) κοιτάσματα χρυσού
    1960 - Η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο.
    1960 - Ο Τζόζεφ Κίτινγκερ, πέφτει με αλεξίπτωτο από τα 31.330 μέτρα, πάνω από το Νιού Μέξικο. Μέχρι το 2003, διατηρεί το παγκόσμιο ρεκόρ ύψους αλλά και ελεύθερης πτώσης, καθώς πέταξε χωρίς να ανοίξει το αλεξίπτωτο τα πρώτα 25.700 μέτρα
    1962 - Ο μάνατζερ των Beatles, Ράιαν Έμπσταϊν, διώχνει από το συγκρότημα τον ντράμερ Πιτ Μπεστ και προσλαμβάνει στη θέση του τον Ρίγκο Σταρ. Περίπου ένα μήνα αργότερα, το συγκρότημα θα ηχογραφήσει την πρώτη του επιτυχία "Love me do".

© 2002-2018 MEDIA2DAY