Για την ακρίβεια, είναι πάρα πολλά! Και δεν έχουμε την πολυτέλεια να τα περιφρονήσουμε. Καλό είναι λοιπόν να μελετήσουμε πώς το κάνουν οι κορυφαίοι του κλάδου και να το κάνουμε εξίσου καλά ή και - γιατί όχι; - καλύτερα!

Πέρασα μια εβδομάδα στην Τοσκάνη και γύρισα πριν λίγες μέρες, με πολλές καινούριες εμπειρίες. Γιατί μπορεί την περιοχή να την ξέρω καλά και να την επισκέπτομαι συχνά ως επαγγελματίας - είτε ως μέλος δημοσιογραφικής αποστολής είτε ως διοργανωτής κάποιου οινο-γαστρονομικού ταξιδιού - αυτή όμως ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που βρέθηκα εκεί ως απλός οινοτουρίστας.

Τι σημαίνει, λοιπόν, επαγγελματικός οινοτουρισμός; Για να δω τι θα πρωτοθυμηθώ: απίστευτη πληροφόρηση σε ΟΛΕΣ τις πλατφόρμες (από πλαστικοποιημένους χάρτες μέχρι ειδικές σελίδες στο Twitter και εφαρμογές για iphone και iPad). Άψογη σήμανση με πινακίδες (και με δορυφορικούς χάρτες). Πλήρως επισκέψιμα οινοποιεία ακόμα και στο απόγειο της περιόδου των διακοπών όλης της Ιταλίας, με οργανωμένες ξεναγήσεις (τουλάχιστον) στα Αγγλικά. Αλληλο-κάλυψη μεταξύ εστιατορίων, οινοποιείων και ξενοδοχείων, έτσι ώστε ο ένας να μπορεί να παρέχει πληροφορίες για τον άλλον. Μαθήματα οινογνωσίας αλλά και τοπικής κουζίνας για κάθε επίπεδο και σε κάθε γλώσσα. Δυνατότητα οργανωμένων εκδρομών για κάθε γούστο και προϋπολογισμό. Ταβέρνες και εστιατόρια που στηρίζουν την τοπική και παραδοσιακή γαστρονομία, με λίστες κρασιών διεθνών προδιαγραφών. Α, και το κυριότερο: σωστές τιμές ΠΑΝΤΟΥ, που δεν φοβίζουν τον πελάτη, του δίνουν κίνητρο να δοκιμάσει νέες εμπειρίες και να απολαύσει καινούρια πράγματα και, πάνω απ' όλα, προσδίδουν αξία στα χρήματά του.

Και βέβαια τα αποτελέσματα δεν κρίνονται από τις δικές μου εντυπώσεις. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: Σύμφωνα λοιπόν με επίσημα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, το 2009 επισκέφτηκαν την Ιταλία 6 εκατομμύρια οινοτουρίστες από το εξωτερικό (αυξημένοι κατά 20% από τα προηγούμενα χρόνια), ενώ οι Ιταλοί οινοτουρίστες άγγιξαν τα 20 εκατομμύρια. Οι δημοφιλέστεροι οινοτουριστικοί προορισμοί της χώρας ήταν (με τη σειρά) η Τοσκάνη, το Πιεμόντε, το Βένετο, η Ούμπρια και η Πούλια. Οι πιο πολλοί από αυτούς που τις επισκέφτηκαν δεν ήταν άνθρωποι με γνώση ή/και εμπειρία στο κρασί, αλλά απλοί τουρίστες που χρησιμοποίησαν το κρασί ως μία όμορφη αφορμή για να ανακαλύψουν προορισμούς, γεύσεις, μνημεία και αξιοθέατα, αλλά και να αγοράσουν κρασιά και τοπικά προϊόντα. Οι περισσότεροι περιηγήθηκαν σε οινοποιεία, αμπελώνες και δρόμους κρασιού, ενώ σε αντίστοιχο ποσοστό επισκέφθηκαν εστιατόρια, τοπικές αγορές, μαγαζιά και γιορτές και φεστιβάλ φαγητού και κρασιού. Και επειδή τελικά όλα έτσι υπολογίζονται, απέφεραν στην Ιταλική οικονομία 1.8 δισεκατομμύρια ευρώ!

Σε επόμενες δημοσιεύσεις, τόσο εδώ όσο και στον Οινοχόο, θα μοιραστώ μαζί σας εντυπώσεις από κάποια από τα μέρη που επισκέφθηκα - είτε για πρώτη, είτε για πολλοστή φορά - και τα οποία αξίζει να δει κάθε επισκέπτης στην περιοχή. Για την ώρα όμως θέλω να μας προβληματίσει (με την καλή έννοια) το κεφάλαιο Ελληνικός Οινοτουρισμός για να συνειδητοποιήσουμε ότι, εκτός από απολαυστική ενασχόληση, μπορεί να γίνει σημαντικός πόρος και πηγή εισοδήματος για την Ελλάδα, στα πρότυπα των ξένων χωρών.

Συνεχίζεται...

Ξέρω, ξέρω... Για τον περισσότερο κόσμο οι διακοπές είναι ταυτισμένες με τις χαρές της θάλασσας, γι αυτό και αρκετοί από εσάς βρίσκεστε ήδη (ή γυρίσατε, ή θα βρεθείτε σύντομα) σε κάποιο νησί του Αιγαίου ή του Ιουνίου. Εγώ το έκανα αυτό πριν 2 εβδομάδες στην αγαπημένη μου Κεφαλονιά. Και μου ήταν αρκετό. Γι αυτό και το επόμενο σκέλος των διακοπών μου θα είναι διαφορετικό.

Παίρνω λοιπόν την καλή μου, και φεύγουμε για τις απόλυτες οινο-γαστρονομικές διακοπές στην Τοσκάνη. Μετά από κάμποσα επαγγελματικά ταξίδια και δημοσιογραφικές αποστολές στην περιοχή, ήρθε η ώρα να ξαναπάω σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη στον πλανήτη απλά για διακοπές, στο χαλαρό. Το "χαλαρό" είναι σχετικό βέβαια, γιατί έχω ήδη πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει επισκέψεις σε οινοποιεία (κάποια μικρά και άγνωστα, κάποια "μυθικά"), γευσιγνωσίες ελαιολάδου και σπάνιων τυριών, εξορμήσεις σε λαϊκές αγορές και σε υπαίθριες φιέστες και φεστιβάλ τοπικών προϊόντων, και πάει λέγοντας. Μέχρι και επίσκεψη σε φάρμα εκτροφής της σπάνιας ράτσας γουρουνιών από το κρέας των οποίων φτιάχνονται τα εκλεκτότερα Τοσκανέζικα αλλαντικά έχω προγραμματίσει. Θα βγούμε πολύ εκτός χάρτη, και θα φάμε (και θα πιούμε) σε μέρη γνωστά μόνο στους ντόπιους και στους πολύ ψαγμένους. Και κάπως έτσι θα περάσουμε τις Αυγουστιάτικες διακοπές μας...

Γι αυτό και, για το προσεχές δεκαήμερο, τα TeLeGourmet Chronicles θα βρίσκονται σε άδεια. Και καθότι θα είμαι σε διακοπές, αποφάσισα για μια φορά να μην πάρω laptop μαζί μου και να αντισταθώ στον πειρασμό να μπλογκάρω. Σκοπεύω, βέβαια, να γυρίσω με πολλά gigabytes φωτογραφιών, μπόλικο πληροφοριακό υλικό και αμέτρητες, αξέχαστες εμπειρίες. Όλα αυτά θα μοιραστώ με μεγάλη χαρά μαζί σας, τόσο από αυτήν εδώ τη σελίδα, όσο και από τις σελίδες του Οινοχόου.

Στο μεταξύ, όμως, Καλή (μας) Ξεκούραση!...

Θυμάστε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κάθετη δοκιμή στην οποία σας ανέφερα ότι συμμετείχα στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Τοσκάνη; Ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία, όχι μόνο επειδή οι 7 εσοδείες που δοκιμάσαμε έφτασαν μέχρι αυτήν του 1931 (!), αλλά και επειδή η δοκιμή ήταν μία έκπληξη εκτός προγράμματος, στο εξαιρετικό οινοποιείο Capezzana, για το οποίο ξέραμε όλοι ελάχιστα από πριν.

Μετά την επίσκεψή μας στο συγκεκριμένο οινοποιείο, αλλά και τη γενικότερη γνωριμία μας με τα κρασιά του Carmignano (ξανα)επαληθεύτηκε η πεποίθησή μου ότι ότι πρέπει όλοι να αρχίσουμε να βλέπουμε τα κρασιά της Τοσκάνης με άλλο μάτι. Γιατί με 40 ζώνες ονομασίας προέλευσης DOCG και DOC, υπάρχει πολύ περισσότερο βάθος στον οινικό της πλούτο, πέρα από τα κρασιά που εισάγονται στη χώρα μας και φτάνουν στα ποτήρια μας.

Κάποιες φωτογραφίες από την δοκιμή αυτή μπορείτε να δείτε παρακάτω. Περισσότερες λεπτομέρειες για την όλη εμπειρία μπορείτε να διαβάσετε στην εβδομαδιαία μου σελίδα αρθρογραφίας "ΟΙΝΟλόγιο", στην ιστοσελίδα του houseofwine.gr, κάνοντας κλικ σε αυτό εδώ το link.

Θα το πω το παράπονό μου... Έφτασα στην πηγή και νερό δεν ήπια... Δε λέω, κρασί ήπια - ή μάλλον δοκίμασα - αλλά ήταν το τελευταίο που με ένοιαζε εν προκειμένω... Και όλα αυτά επειδή είχα μόλις λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να επισκεφτώ τη Vinitaly, τη μεγαλύτερη έκθεση κρασιού που γίνεται στην Ιταλία, και μία από τις μεγαλύτερες εκθέσεις κρασιού στον κόσμο!...

Χρόνια τώρα βάζω την Vinitaly στο πρόγραμμά μου. Γίνεται κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, αρχές Απριλίου, και, επειδή λατρεύω και παρακολουθώ στενά το Ιταλικό κρασί, ανέκαθεν ήθελα να την επισκεφτώ. Κάθε χρόνο έκανα την εγγραφή μου, την έρευνά μου, ετοίμαζα το πλάνο μου, πάντα όμως κάτι συνέβαινε και στο τέλος δεν τα κατάφερνα. Όταν έλαβα το πρόγραμμα της πρόσφατης δημοσιογραφικής αποστολής στην Τοσκάνη και είδα ότι το ταξίδι ολοκληρωνόταν με επίσκεψη στα εγκαίνια της Vinitaly στη Verona, την Πέμπτη 7 Απριλίου, ενθουσιάστηκα. Ήξερα βέβαια ότι δεν είχα περιθώρια να μείνω παραπάνω στη Verona για μία ολοκληρωμένη επίσκεψη στην έκθεση, σκέφτηκα όμως ότι αυτές οι λίγες ώρες της πρώτης μέρας θα ήταν αρκετές. Αμ δε...

Για όσους δεν γνωρίζουν, η Vinitaly είναι μία έκθεση πολύ μεγάλης κλίμακας. Γίνεται πάντα στο συνεδριακό κέντρο της Verona, διαρκεί 5 μέρες και συγκεντρώνει κάθε επαγγελματία (κυρίως) που ενδιαφέρεται για το Ιταλικό κρασί από ολόκληρη την Ιταλία, αλλά και (χωρίς υπερβολή) από ολόκληρο τον κόσμο. Τα στατιστικά στοιχεία της περσινής διοργάνωσης (τα φετινά δεν είναι διαθέσιμα ακόμα) μιλούν για 4.000 εκθέτες σε έναν χώρο 92.000 τετραγωνικών μέτρων, αλλά και 153.000 επισκέπτες από 114 χώρες! Η φετινή Vinitaly κυμάνθηκε στα ίδια (ενδεχομένως και λίγο υψηλότερα) επίπεδα, ενώ συμπεριέλαβε πλούσιο πρόγραμμα ομιλιών και σεμιναρίων, καθώς και παράλληλες διοργανώσεις, όπως η Sol 2011, αφιερωμένη στο Ιταλικό ελαιόλαδο, η Agrifood, που είχε ως επίκεντρο την διάδοση (αλλά και την προστασία) της Ιταλικής γαστρονομίας, καθώς και η Enolitech, μία έκθεση για την τεχνολογία και τον εξοπλισμό τόσο σε επίπεδο αμπελουργίας, όσο και σε επίπεδο οινοποίησης. Και όλα αυτά εγώ είχα την ελπίδα να τα δώ σε μερικές ώρες...



Τι έκανα λοιπόν εγώ με το που έφτασα στην Vinitaly; Κατ' αρχήν όλο το γκρουπ μας κατευθύνθηκε προς το περίπτερο των κρασιών της Τοσκάνης (ήταν άλλωστε και οι οικοδεσπότες μας) για να δοκιμάσουμε τα top 10 κρασιά της περιοχής που κέρδισαν τον διαγωνισμό της Selezione Toscana για το 2010. Ήταν μία ενδιαφέρουσα εμπειρία, καθώς τα κρασιά ήταν διαφόρων στυλ και υπο-προελεύσεων, και όλα πολύ ενδιαφέροντα. Από εκεί και πέρα ομολογώ ότι πέρασα τον περισσότερο από τον χρόνο που μου απέμενε στο Hall της Τοσκάνης (κάθε ζώνη του Ιταλικού αμπελώνα είχε το δικό της hall), για να επισκεφτώ οινοποιεία που γνωρίζω και έχω επισκεφτεί, και στα κρασιά των οποίων έχω αδυναμία. Έτσι βρέθηκα στο περίπτερο του αγαπημένου μου οινοποιείου Fontodi, όπου δοκίμασα το εκπληκτικό Flaccianello della Pieve 2008, καθώς και στο περίπτερο του οινοποιείου Felsina (και τα δύο αυτά από το Chianti Classico), όπου δοκίμασα, μεταξύ άλλων την νέα εσοδεία του αγαπημένου μου Fontalloro. Λίγο πιο πέρα, επισκέφτηκα το stand του οινοποιείου Poliziano, από το Montepulciano, για να δοκιμάσω τόσο τα εξαιρετικά του Vino Nobile, όσο και το αγαπημένο μου Le Stanze (Bordeaux blend). Τέλος, στο περίπτερο του μυθικού οινοποιείου Biondi Santi από το Montalcino, έκανα μία αυθόρμητη μίνι-κάθετη δοκιμή του εξαιρετικού τους Brunello στις εσοδείες 2004, 2005 και 2006. Από εκεί και πέρα, πέρασα επί τροχάδην από το Hall του Piemonte, από αυτά του Veneto και της Λομβαρδίας, για να καταλήξω στης Σικελίας, λίγο πριν πάρω ταξί για το αεροδρόμιο.



Πέρα από τα τεράστια μεγέθη και τα απίστευτα ενδιαφέροντα σεμινάρια, το εντυπωσιακό για μένα στην Vinitaly είναι ότι μπορείς να τους βρεις ΟΛΟΥΣ εκεί: από τους γίγαντες και τους μύθους του Ιταλικού κρασιού, μέχρι τις κοινές, τις καθημερινές ετικέτες, αλλά και πολλές ανερχόμενες προσπάθειες. Όπως και φέτος, έτσι και του χρόνου, η Vinitaly συμπίπτει με τα Primeurs του Bordeaux. Και για τα δύο απαιτείται χρόνος, προσοχή και τέλειος προγραμματισμός. Έχω όμως και πάλι κάτι λιγότερο από ένα χρόνο μπροστά μου για να επιλέξω σε ποιο από τα δύο θα πάω. Μέχρι τότε βλέπουμε...

Είχε μόλις ξημερώσει, όταν φύγαμε από το San Gimignano με κατεύθυνση προς Φλωρεντία. Λίγο πριν φτάσουμε, όμως, στρίψαμε ακολουθώντας τις ταμπέλες προς το Carmignano, που ήταν και ο πρώτος και βασικός προορισμός της ημέρας μας.

Ομολογώ ότι ήξερα ελάχιστα πράγματα για το Carmignano. Το είχα εντοπίσει στο χάρτη σε ανύποπτο χρόνο, όμως ποτέ δεν είχα ασχοληθεί σοβαρά μαζί του. Ευτυχώς που η σημερινή επίσκεψη στο βασικό οινοποιείο της περιοχής, το Capezzana έγινε η αφορμή για να το κάνω!

Το Carmignano, λοιπόν, είναι η μικρότερη οινοπαραγωγική ζώνη DOCG της Τοσκάνης. Περιλαμβάνει μόλις 14 οινοποιεία σε 2000 στρέμματα αμπελώνων. Τα σύνορα της ζώνης απέχουν 20 χιλιόμετρα από τη Φλωρεντία, ενώ το μέσο υψόμετρό της μόλις που ξεπερνάει τα 200 μέτρα. Οι παραγωγοί στο Carmignano οινοποιούν κυρίως ερυθρά κρασιά με βασική ποικιλία το Sangiovese. Ταυτόχρονα όμως έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στο Cabernet Sauvignon, το οποίο θεωρούν (και) δικό τους, καθώς η Αικατερίνη των Μεδίκων το έφερε η ίδια στο Carmignano κάπου στον 16ο αιώνα. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ένα φρέσκο αεράκι που κατεβαίνει από τα Απέννινα Όρη κάθε βράδυ, και το οποίο ειδικά το καλοκαίρι δροσίζει τα κλήματα, βοηθώντας στη σωστή ωρίμανση του σταφυλιού. Η οινική ιστορία του Carmignano ξεκινάει το 804 μ.Χ. όταν κάποιες εκτάσεις παραχωρήθηκαν σε ιδιώτες από την εκκλησία για την καλλιέργεια ελιάς και την αμπελουργία. Μέχρι τη δεκαετία του 70, το Carmignano ήταν άλλη μία ζώνη Chianti, ενώ το 1975 χαρακτηρίστηκε ζώνη Ελεγχόμενης Ονομασίας Προέλευσης (DOC). Μετά από αγώνες, το Carmignano εντάχθηκε στην υψηλότερη κατηγορία ποιότητας/προέλευσης (DOCG) το 1990.

Το οινοποιείο που μας φιλοξένησε, το Capezzana, είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο της ζώνης (παράγει το 50% επί του συνόλου του κρασιού του Carmignano). Στεγάζεται σε ένα πανέμορφο αρχοντικό που βρίσκεται σε έναν λόφο με καταπληκτική θέα, απ' όπου, όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, φαίνεται μέχρι και το Duomo της Φλωρεντίας! Το Capezzana παράγει μία αρκετά μεγάλη γκάμα κρασιών - ερυθρά στην πλειονότητά τους - καθώς και ένα από τα καλύτερα Vin Santo  που έχω δοκιμάσει ως τώρα!



Οι οικοδεσπότες μας σήμερα μας επιφύλαξαν μία εξαιρετική έκπληξη. Μετά την ξενάγηση στους επιβλητικούς χώρους του Capezzana, μας οδήγησαν στη σάλα της βίλας των ιδιοκτητών του οινοποιείου, όπου μας είχαν ετοιμάσει μία κάθετη γευστική δοκιμή 7 εσοδειών του βασικού τους ερυθρού κρασιού, του Villa di Capezzana (Carmignano DOCG), και συγκεκριμένα των 2007, 2001, 1995, 1983, 1974, 1968 και 1931! Η δοκιμή είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον, γι αυτό και θα αναφερθώ σε αυτήν λεπτομερώς σε ξεχωριστό ποστ το Σαββατοκύριακο. Αμέσως μετά τη δοκιμή, οι ιδιοκτήτες του Capezzana, μαζί με 4 ακόμα οινοποιούς από τη ζώνη του Carmignano μας έκαναν παρουσίαση όλων των κρασιών τους, τα οποία και δοκιμάσαμε στη συνέχεια, στο πλούσιο μεσημεριανό γεύμα που μας παρέθεσαν στην τραπεζαρία του οινοποιείου.



Φεύγοντας από το Carmignano, κατευθυνθήκαμε προς τη γραφική πόλη Lucca, γενέτειρα του διάσημου συνθέτη Giacomo Puccini. Μετά από σύντομη ξεκούραση, επισκεφτήκαμε την φημισμένη Enoteca Vanni, όπου μας περίμεναν πολλές εκπλήξεις. Εκ πρώτης όψεως, η Enoteca της οικογένειας Vanni μοιάζει με μία μικρή συνοικιακή κάβα. Κατεβαίνοντας μερικά σκαλιά προς το υπόγειο, ή μάλλον τα υπόγειά της, ο επισκέπτης οδηγείται σε ένα δαιδαλώδες σύστημα από μεσαιωνικές στοές στις οποίες φυλάσσονται (σε ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας) 55000 φιάλες κρασιών από την Ιταλία (κυρίως) και τον υπόλοιπο κόσμο. Αν και μικρή πόλη, η Lucca είναι γνωστή για τις βίλες των επωνύμων Ιταλών (και όχι μόνο) που βρίσκονται σε αυτήν - η Enoteca Vanni, λοιπόν, είναι ο αγαπημένος οινικός προορισμός των εκλεκτών τουριστών και επισκεπτών της πόλης. Στην υπόγεια αίθουσα/στοά γευσιγνωσίας, εμείς κάναμε δοκιμή πολλών και ιδιαίτερα ενδιαφερόντων κρασιών από τις γύρω περιοχές (Montecarlo, Colline Lucchesi) και στη συνέχεια φάγαμε ένα ελαφρύ δείπνο που περιλάμβανε (και) εκλεκτά τυριά, αλλαντικά και λοιπές τοπικές σπεσιαλιτέ, ενώ χαζεύαμε (στην κυριολεξία) τους οινικούς θησαυρούς που αναπαύονται στα ράφια της κάβας. Περισσότερες πληροφορίες για την Enoteca Vanni, που φιλοξενείται συχνά σε Ιταλικά και διεθνή περιοδικά οίνου, μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της, στη διεύθυνση www.enotecavanni.com.



Η Πέμπτη είναι η τελευταία μέρα του ταξιδιού. Ξεκινάει με μετάβαση στη Verona, για την μεγαλύτερη έκθεση κρασιού στην Ιταλία, την Vinitaly, και το βραδάκι αναχώρηση για Αθήνα. Καλή μας αντάμωση λοιπόν!...

Η δεύτερη μέρα του ταξιδιού ξεκίνησε και πάλι νωρίς. Φύγαμε από τη Φλωρεντία πουρνό-πουρνό, σε λίγη ώρα όμως βρισκόμασταν στην καρδιά της Τοσκανέζικης υπαίθρου. Είχα καιρό να βρεθώ σε αυτή την περιοχή που τόσο αγαπώ, αλλά και που έχει ασκήσει τόσο σημαντική επιρροή στην ενασχόλησή μου με το κρασί. Και λόγω κρίσης, αλλά και για προσωπικούς λόγους, όλο το 2010 έμεινα μακριά της. Γι αυτό και η χαρά μου που ξαναβρίσκομαι στην Τοσκάνη είναι πραγματικά απερίγραπτη!...

Το πρόγραμμα της ημέρας, λοιπόν, άρχισε στο Chianti Classico. Πρώτος σταθμός ήταν η πόλη της Greve και το πολύ καλό οινοποιείο Castello di Querceto. Από τα παλιά και ιστορικά οινοποιεία της περιοχής, το Castello di Querceto χαίρει πολύ υψηλής υπόληψης στην περιοχή. Παρά την παράδοση και την ιστορία του (τα παλιά του κελάρια χτίστηκαν τον 12ο αιώνα), σήμερα δίνει εξαιρετική έμφαση στην τεχνολογία, σε σημείο που έχει δημιουργήσει ειδικό software για να παρακολουθεί την εξέλιξη των κρασιών του σε κάθε δεξαμενή ανά πάσα στιγμή! Τα αμπέλια του βρίσκονται σε ένα πολύ προστατευμένο σημείο της ζώνης του Chianti Classico, καθώς τα βουνά που τα περιβάλλουν τα προστατεύουν και από τους υγρούς και ψυχρούς ανέμους που έρχονται από τα βόρεια, και από τα ξηρά και θερμά ρεύματα που έρχονται από το Νότο, αφήνοντας μόνο το μαϊστράλι να δροσίζει ευεργετικά τα κλήματα τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, ενώ ωριμάζουν τα σταφύλια. Δοκιμάσαμε όλες τις τρέχουσες ετικέτες του Castello di Querceto, από το ομώνυμο Chianti Classico  και το Chianti Classico Riserva, μέχρι κάποιες single-vineyard ετικέτες και τα Super-Tuscans του. Για μένα η δοκιμή (επαν)επιβεβαίωσε δύο πράγματα που ήξερα ήδη: αφ' ενός ότι το Cabernet Sauvignon στην Τοσκάνη, εφόσον καλλιεργηθεί σε ιδανικό terroir και οινοποιηθεί σωστά, μπορεί να δώσει εξαιρετικά αποτελέσματα. Και αφ' ετέρου ότι το γηγενές Sangiovese, όταν το εμπιστεύονται καλοί οινοποιοί και το εμφιαλώνουν μονοποικιλιακά, μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό! Τα κρασιά του Castello di Querceto εξάγονται σε διάφορες χώρες του κόσμου. Μοναδικός πελάτης του στην Ελλάδα, απ' ότι πληροφορήθηκα, είναι το εστιατόριο Sale e Pepe του Ivan Ottaviani.



Ακολούθησαν επισκέψεις σε δύο οινοποιεία, τα οποία δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασαν. Το πρώτο ήταν το Panzanello, στο πανέμορφο Panzano του Chianti Classico. Πρόκειται για μία μικρή, σχετικά πρόσφατη, οικογενειακή επιχείρηση. Η επίσκεψη στους χώρους του δεν είχε κάτι το διαφορετικό, και τα κρασιά του που δοκιμάσαμε ήταν απλά συμπαθητικά. Στο Panzanello φάγαμε και ένα ελαφρύ γεύμα (και κάποιοι από εσάς ξέρετε ότι δεν είμαι φαν των ελαφρών γευμάτων, ειδικά όταν στο τραπέζι υπάρχει πολύ κρασί...), το οποίο έκλεισε με την πρωτότυπη ροζέ grappa που παράγεται από τα σταφύλια του οινοποιείου. Για να μην είμαι μόνο αρνητικός, πρέπει να σας πω ότι στο Panzanello λειτουργεί και μικρός ξενώνας τριών πολύ συμπαθητικών δωματίων που έχουν εκπληκτική θέα και διατίθενται σε καλές σχετικά τιμές. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να τσεκάρετε την ηλεκτρονική διεύθυνση www.panzanello.it.

Ο επόμενος σταθμός μας ήταν πλέον σε άλλη ζώνη, καθώς αφήσαμε το Chianti Classico με κατεύθυνση προς τη Σιένα. Σταματήσαμε στο San Gimignano, και συγκεκριμένα λίγο έξω από την πόλη, στο οινοποιείο Capella Sant' Andrea, το οποίο ανήκει σε ένα νεαρό ζευγάρι. Η συγκεκριμένη περιοχή είναι η μόνη που παράγει λευκό κρασί με ονομασία προέλευσης ανωτέρας προέλευσης (DOCG) στην Τοσκάνη, την περίφημη Vernaccia di San Gimignano. Η αλήθεια είναι ότι, για λευκό κρασί, η Vernaccia έχει πολύ λίγα πράγματα να μας πει, κι έτσι δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι υποφέρει (και πωλείται σε πολύ χαμηλές τιμές), σε μία περιοχή όπου βασιλεύουν τα δυνατά ερυθρά κρασιά. Με το δίκιο τους οι οργανωτές της αποστολής μας έδωσαν μεγάλο βάρος στην γνωριμία μας με την λευκή τους αυτή ποικιλία, ωστόσο κανείς από το γκρουπ δεν φάνηκε να ενθουσιάστηκε. Το στυλ των κρασιών του συγκεκριμένου οινοποιείου, μάλιστα, ήταν ιδιαίτερα "ρουστίκ", τουλάχιστον για το δικό μου γούστο, κι έτσι το μόνο κρασί που κάπως έσωσε την κατάσταση ήταν η ετικέτα Rialto (το δοκιμάσαμε σε μίνι-κάθετη 2 εσοδειών), ένα λευκό βαρελάτο κρασί με χαρμάνι στο οποίο κυριαρχεί η Vernaccia, αλλά συμμετέχει και το Chardonnay σε μικρή ποσότητα.



Η μέρα μας έκλεισε στο πανέμορφο οινοποιείο Pietrafitta, ένα εξαιρετικής αισθητικής αρχοντικό, που βρίσκεται σε ονειρεμένο σημείο στους λόφους γύρω από το San Gimignano. Μετά από μία σύντομη περιήγηση στους χώρους του οινοποιείου κατευθυνθήκαμε στη βίλλα των ιδιοκτητών, όπου μας παρέθεσε γεύμα μία ομάδα οινοποιών της ζώνης της Vernaccia di San Gimignano DOCG. Το γεύμα ήταν λουκούλλειο και περιλάμβανε εκπληκτικές ντόπιες σπεσιαλιτέ (από παλαιωμένα αλλαντικά με μυρωδικά μέχρι bistecca alla Fiorentina). Τα κρασιά είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς δοκιμάσαμε μια γκάμα που περιελάμβανε Vernaccia σε διάφορες μορφές (φρέσκια, βαρελάτη, παλαιωμένη), αλλά και ερυθρά με βάση το Sangiovese, από τρεις διαφορετικές ζώνες/κατηγορίες ποιότητας: Toscana IGT (Super-Tuscan), Rosso di San Gimignano και Chianti Colli Senesi. Το εξαιρετικό αυτό δείπνο ολοκληρώθηκε με το κομψό Vin Santo του Pietrafitta, στο οποίο βουτήξαμε - ως είθισται - παραδοσιακά μπισκοτάκια αμυγδάλου, τα γνωστά cantuccini.



Η επόμενη μέρα ξεκινάει (χαράματα πάλι) από το San Gimignano, με προορισμό το Carmignano και τη Lucca. Aναμένεται κουραστική, αλλά άκρως απολαυστική. Ες αύριον τα σπουδαία, λοιπόν!...

Επίτηδες πήρα την πιο πρωινή πτήση για Φλωρεντία. Μπορεί η ώρα αναχώρησης να ήταν... βάρβαρη και να έχασα κάμποσες ώρες ύπνου, κέρδισα όμως μία ολόκληρη μέρα σε μία από τις πιο όμορφες Ευρωπαϊκές πόλεις. Κι αυτό άξιζε κάθε θυσία!...

Ο καιρός στην Φλωρεντία ήταν υπέροχος. Είχε μία όμορφη ανοιξιάτικη λιακάδα που ανεδείκνυε την ομορφιά της πόλης χωρίς να έχει ζέστη. Περπάτησα αρκετά, αν και οι τουρίστες ήταν σε κάποια σημεία αισθητά υπερβολικοί. Ώσπου πείνασα - πήρα λοιπόν το δρόμο κατά μήκος του ποταμού Άρνο και κατευθύνθηκα, όπως είχα σχεδιάσει, στο θρυλικό Harry's Bar.

Τελευταία φορά που είχα βρεθεί σε Harry's Bar, ήταν στο original, στη Βενετία. Η ατμόσφαιρα όμως και στο αδερφάκι του στην Φλωρεντία ήταν η ίδια. Αριστοκρατική, όμορφα ρετρό, αυθεντικά Ιταλική και πολύ old school (με την καλή έννοια). Ζήτησα τραπέζι έξω, για να έχω θέα στο ποτάμι, και ξεκίνησα - εννοείται - με το αυθεντικό Bellini (που επινόησε στο Harry's Bar της Βενετίας ο Hemingway πριν από αρκετές δεκαετίες). Τα πιάτα που επέλεξα ήταν από την παραδοσιακή, την ιστορική ενότητα του καταλόγου, και ήταν απολαυστικότατα. Τα κλασικά tortellini με σάλτσα ραγού και το steak tartare που θεωρείται το κορυφαίο της Φλωρεντίας και ένα από τα καλύτερα στον κόσμο (και το οποίο εννοείται ότι φτιάχτηκε μπροστά μου). Ο επίλογος γράφτηκε με μία ποικιλία από Τοσκανέζικα pecorini, ενώ τα κρασιά του γεύματος (σε ποτήρι) ήταν το ερυθρό Castello di Nippozzano Riserva 07 από το γειτονικό Chianti Ruffina με το φαγητό, και το αγαπημένο μου Aleatico της Elba με τα τυριά. Ο λογαριασμός δεν ήταν ευκαταφρόνητος, αλλά άξιζε πέρα για πέρα. Εν τω μεταξύ, χωρίς να ζητήσω το παραμικρό, μου έγινε και μία έκπτωση 20% στο τελικό ποσόν, την οποία βεβαίως μοιράστηκα με τους σερβιτόρους στο φιλοδώρημα. Αξίζει, πάντως, να σημειώσω ότι τσέκαρα τις τιμές των κρασιών στη λίστα, και σε καμία από τις ετικέτες που γνώριζα η τιμή σερβιρίσματος δεν έφτανε το 100% επί της λιανικής (που είχα σημειώσει στις κάβες τις πόλης που είχα επισκεφτεί νωρίτερα)! Περισσότερα για το Harry's Bar της Φλωρεντίας θα βρείτε στην ιστοσελίδα του, www.harrysbarfirenze.it.



Το απόγευμα, η ομάδα των δημοσιογράφων της FIJEV (είναι η Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοσιογράφων Οίνου και Αποσταγμάτων) που προσκληθήκαμε για αυτό το οδοιπορικό στην Τοσκάνη, συναντηθήκαμε στο λόμπι του ξενοδοχείου μας και φύγαμε για το οινο-εστιατόριο Gusta Vino. Εκεί μας περίμεναν οινοποιοί που εκπροσωπούσαν την Ένωση (Consorzio) της ζώνης Chianti Ruffina DOCG (την οποία δεν θα είχαμε χρόνο να επισκεφτούμε - εγώ βέβαια την έχω επισκεφτεί στο παρελθόν), για να δοκιμάσουμε τα κρασιά τους συνοδεύοντας αυθεντικές γεύσεις της Τοσκανέζικης κουζίνας. Αυτές περιλάμβαναν συκωτάκια πουλιών σε ψωμάκι, τυριά και αλλαντικά, Ribolitta (διπλοβρασμένη χειμωνιάτικη σούπα λαχανικών - τυπικό πιάτο της ντόπιας κουζίνας αλλά και της cuccina povera), πατσά και χτένι μοσχαρίσιο μαγειρευτό με ολόκληρους κόκκους πιπεριού. Τα κρασιά είχαν πολύ ενδιαφέρον - το Chianti Ruffina είναι μία περιοχή έξω από τη Φλωρεντία η οποία έχει εξαιρετικό terroir για κόκκινα κρασιά με βάση το Sangiovese, ωστόσο δεν απολαμβάνει της διεθνούς φήμης της ζώνης του Chianti Classico DOCG. Αυτό όμως που έκανε τη βραδιά ακόμα πιο ξεχωριστή ήταν η παρουσία πολύ διακεκριμένων οινοποιών της ζώνης - ανάμεσά τους η Tiziana Frescobaldi, την οποία γνωρίζω από παλιά, και ο Μαρκήσιος Bernardo Gondi, τον οποίο γνώρισα απόψε.



Και βέβαια είναι δύσκολο να χάσει κανείς όταν έχει έναν Μαρκήσιο στην παρέα του, κι αυτό αποδείχτηκε περίτρανα στην δική μας περίπτωση απόψε. Μετά το φαγητό και τη γευσιγνωσία, ο Bernardo μας προσκάλεσε στο παλάτι της οικογένειάς του, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα, στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της πόλης. Αφού μας έκανε ο ίδιος μία πριβέ ξενάγηση στους χώρους του palazzo, ανεβήκαμε στην ονειρεμένη του ταράτσα, όπου απολαύσαμε την μαγευτική θέα στην πόλη, δοκιμάζοντας την τελευταία εσοδεία του Vin Santo του οινοποιείου Gondi. Και, κάπως έτσι, ολοκληρώθηκε η πρώτη μέρα στην Φλωρεντία...

Σε λίγες ώρες από την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, αναχωρούμε για το Chianti Classico. Αναμείνατε στις οθόνες σας για νεότερα!...

Πέρασε γρήγορα ο καιρός και (ξανα)έφτασε η στιγμή να βρεθεί το Bordeaux στο επίκεντρο της προσοχής του παγκόσμιου οινικού κλάδου. Την Δευτέρα 4 Απριλίου, λοιπόν, ξεκινάει η εβδομάδα των Primeurs και αναμένεται συναρπαστική, όπως πάντα!

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, την Ένωση των Επιλεγμένων Οινοποιείων της περιοχής (Union des Grand Crus de Bordeaux), περισσότεροι από 5000 επαγγελματίες του κρασιού από 66 χώρες έχουν εγγραφεί να συμμετάσχουν στα φετινά Primeurs - ανάμεσά τους και περίπου 120 διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι οίνου από όλο τον κόσμο. Ο βασικός κορμός της διοργάνωσης (που πρωτο-ξεκίνησε τη χρονιά της ίδρυσης της ένωσης, το 1973) θα διεξαχθεί το τριήμερο 5-7 Απριλίου.

H εσοδεία 2010 των κρασιών του Bordeaux θα παρουσιαστεί σε 7 Châteaux, καθένα από τα οποία θα φιλοξενήσει τα δείγματα των κρασιών της κοινότητάς του. Αυτά είναι τα: Ch. Malartic-Lagravière (για τα κρασιά των Graves και Pessac-Léognan), Ch. La Couspaude (για τα κρασιά Saint-Emilion Grand Cru), Ch. La Pointe (για τα κρασιά του Pomerol), Ch. Citran (για τις κοινότητες Médoc, Haut-Médoc, Moulis και Listrac), Ch. Lascombes (για το Margaux), Ch. Branaire-Ducru (για τα κρασιά των Saint-Julien, Saint-Estèphe και Pauillac), και Ch. Desmirail (για τα γλυκά κρασιά του Sauternes και του Barsac). Σύμφωνα με πρώτες εντυπώσεις ξένων συναδέλφων που δοκίμασαν ήδη την εσοδεία 2010 του Bordeaux, τα κρασιά παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, ωστόσο χαρακτηρίζονται από εκρηκτικούς αλκοολικούς τίτλους, που σε κάποιες περιπτώσεις (ειδικά σε ετικέτες οινοποιείων της δεξιάς όχθης) φτάνουν το 15.5%!

Πέρυσι τέτοια εποχή, φεύγοντας από το Bordeaux, είχα πει ότι δεν επρόκειτο να χάσω τα φετινά Primeurs. Να όμως που θα τα χάσω, καθώς στην πορεία "αλλάξανε τα πλάνα μου"... Για καλό όμως! Βλέπετε μου προέκυψε η ευκαιρία να βρεθώ στην Τοσκάνη αυτή την εβδομάδα και, όσο να 'ναι, η πρώτη και μεγαλύτερη (οινική) αγάπη μου νίκησε!

Φεύγω λοιπόν χαράματα της Δευτέρας για Ιταλία, για να συμμετάσχω σε μία διεθνή αποστολή δημοσιογράφων οίνου στην Τοσκάνη. Πρώτος μας σταθμός θα είναι η Φλωρεντία, ενώ το "τουρ" μας θα περιλάβει επίσης το Chianti Classico, το San Gimignano και την πανέμορφη Lucca, για να καταλήξει στην Verona, στα εγκαίνια της μεγαλύτερης οινικής έκθεσης της Ιταλίας, της Vinitaly.

Οι διοργανωτές της αποστολής με έχουν διαβεβαιώσει ότι θα έχουμε internet σε κάθε μας σταθμό, οπότε θα φύγω πλήρως εξοπλισμένος, όπως πάντα. Μείνετε συντονισμένοι λοιπόν στο TeLeGourmet, για ανταποκρίσεις και φωτογραφίες από τη μαγική χώρα των (οινικών) παραμυθιών, από Δευτέρα!...

Εντάσεις σημειώνονται, για άλλη μία φορά, σε μία από τις αγαπημένες μου περιοχές στην Τοσκάνη, στο Montalcino. Σύμφωνα με τελευταία νέα, μετά από εκλογή-θρίλερ, πρόεδρος της ένωσης των οινοποιών της ζώνης, του περίφημου Consorzio del Vino Brunello di Montalcino, ανακηρύχτηκε ο βετεράνος οινοποιός Ezio Rivella. Η εκλογή του Rivella έχει φέρει μεγάλη αναστάτωση αφ' ενός επειδή δεν είναι ντόπιος (η καταγωγή του είναι από το Piemonte), κι αφ' ετέρου επειδή προέρχεται από ένα από τα πιο διάσημα οινοποιεία της περιοχής, το Castello Banfi.

Ο προβληματισμός τόσο μίας μεγάλης μερίδας οινοποιών του Montalcino, όσο και αρκετών διεθνών σχολιαστών, είναι ότι η εκλογή του Rivella θα σημάνει την στροφή του Montalcino στην εμπορικότητα, ίσως και ως απάντηση στην κρίση της εποχής μας. Επίσης πολλοί φοβούνται ότι με την εξέλιξη αυτή δεν θα αργήσει να επέλθει το τέλος της "μοναρχίας" της ποικιλίας-σημαίας του Montalcino, του Sangiovese, καθώς έχει συχνά τεθεί ως θέμα στις συνεδριάσεις του Consorzio η εισήγηση για να επιτραπούν ξένες ποικιλίες στην οινοποίηση του Brunello, προκειμένου να το κάνουν πιο φιλικό και μαλακό (σε αντίθεση με την τυπική του σκληράδα).

Το κόκκινο πανί στο βιογραφικό του Rivella είναι, όπως προανέφερα, η προϋπηρεσία του στο Castello Banfi, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα οινοποιεία του Montalcino, που όμως δίνει πολύ μεγάλη έμφαση στην αγορά των ΗΠΑ, κυρίως λόγω της Αμερικάνικης καταγωγής των ιδιοκτητών του, της οικογένειας Mariani. Τα κρασιά του Banfi, χωρίς να χαρακτηρίζονται μη ποιοτικά, θεωρούνται από τους ντόπιους υπερβολικά εμπορικά, με βασικό στόχο να έχουν απήχηση στον Αμερικάνικο ουρανίσκο.

Τα κρασιά του Castello Banfi κυκλοφορούν και στην Ελλάδα, οπότε μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του σχετικά με την ποιότητα, την τυπικότητα, αλλά και τη γενικότερη αισθητική τους. Εγώ πάντως έχω να πω ότι το ίδιο το Castello Banfi (όχι το οινοποιείο, αλλά αυτό καθαυτό το κάστρο) είναι ένα πανέμορφο αξιοθέατο στο Montalcino, το οποίο προτείνω σε κάθε τουρίστα στην περιοχή να επισκεφτεί. Οι Mariani έχουν κάνει μία εξαιρετικά δυνατή αλλά προσεγμένη επένδυση στην αναστήλωση και συντήρησή του, κι έτσι τόσο οι εσωτερικοί όσο και οι εξωτερικοί του χώροι πραγματικά μαγεύουν τον επισκέπτη.

Πληροφορίες για το Castello Banfi και τα κρασιά του, αλλά και οδηγίες για να το επισκεφθείτε αν βρεθείτε στην περιοχή θα βρείτε στην ιστοσελίδα του, που βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.castellobanfi.com.

Αν έχετε ήδη κάνει σχέδια για το πως θα περάσετε την 25η Μαρτίου φέτος (ξέρετε, παρέλαση, μπακαλιαράκια, καφεδάκια, κλπ), δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσετε να διαβάζετε αυτό το κείμενο και να σας ανοίξει η όρεξη άδικα...

Αν όμως είστε ακόμα ανοικτοί σε προτάσεις, και μάλιστα σε κάποιες που έχουν ιδιαίτερο οινο-γαστρονομικό ενδιαφέρον, τότε ακούστε αυτήν: Πάμε Τοσκάνη!

Ναι, έχω προγραμματίσει άλλο ένα ταξίδι από αυτά για τα οποία σας έχω γράψει πολλάκις, για φέτος το Μάρτιο. Εννοείται ότι αρχηγός της αποστολής θα είμαι ο ίδιος, γι αυτό και σας υπόσχομαι οινο-γαστρονομικές εμπειρίες που θα θυμάστε μία ζωή. Και βέβαια, είστε όλοι καλεσμένοι!

Και στο ταξίδι αυτό, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε όλα όσα σας έχω περιγράψει από ταξίδια του παρελθόντος, και όχι μόνο... Συγκεκριμένα:

* Θα γνωρίσουμε την χιλιο-ζωγραφισμένη Τοσκανέζικη ύπαιθρο, τα πανέμορφα γραφικά χωριουδάκια, αλλά και την ατμοσφαιρική Μεσαιωνική πόλη της Siena
* Θα επισκεφτούμε ορισμένα από τα κορυφαία και πιο αντιπροσωπευτικά οινοποιεία στο Montepulciano, το Montalcino και το Chianti Classico - θα δοκιμάσουμε τα κρασιά τους και σε κάποια από αυτά θα φάμε κιόλας!
* Θα απολαύσουμε μεγάλη ποικιλία γεύσεων της Τοσκανέζικης κουζίνας, σε εξοχικά ταβερνάκια, όμορφες τρατορίες, καθώς και εστιατόρια "βραβευμένα" με αστέρι Michelin
* Θα επισκεφτούμε ένα παραδοσιακό Τοσκανέζικο τυροκομείο, θα μάθουμε πως παρασκευάζεται, πώς ζυμώνεται και πώς παλαιώνει το φημισμένο Pecorino Toscano, και θα κάνουμε γευσιγνωσία διαφορετικών τύπων Pecorino
* Θα κάνουμε βόλτα, θα φάμε μεσημεριανό και θα δοκιμάσουμε το πιο διάσημο παγωτό του κόσμου στην γραφική πόλη του San Gimignano
Και πολλά άλλα, που θα μάθουν όσοι συμμετάσχουν όταν θα λάβουν το τελικό πρόγραμμα!

Η ημερομηνία: Πέμπτη 25 Μαρτίου (αναχώρηση) με Δευτέρα 29 Μαρτίου (επιστροφή)
Το κόστος: €1340 + φόροι αεροδρομίου (all inclusive)

Η τιμή περιλαμβάνει:
- Αεροπορικά εισιτήρια
- Δύο διανυκτερεύσεις (σε δίκλινο δωμάτιο) σε εξοχικό ξενοδοχείο στην καρδιά του αμπελώνα του Chianti Classico
- Δύο διανυκτερεύσεις (σε δίκλινο δωμάτιο) σε ένα από τα κορυφαία ξενοδοχεία στον κόσμο, στο κέντρο της Siena
- Μετακίνηση παντού με αποκλειστικό πούλμαν
- Όλα τα γεύματα
- Όλες τις επισκέψεις και τις γευσιγνωσίες
- Ασφάλεια αστικής ευθύνης

Εσείς θα πληρώσετε έξτρα μόνο τα σουβενίρ που θα πάρετε για να θυμάστε αυτό το αξέχαστο ταξίδι!

Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να επικοινωνήσουν άμεσα με την Κα Μαρίνα Σπανού στο πρακτορείο Altair Travel, τηλεφωνικώς στο 210-9410910 ή με email στη διεύθυνση marina@altair-travel.com. Εκείνη θα σας καθοδηγήσει σχετικά με πληρωμές και λοιπές λεπτομέρειες. Μην το καθυστερείτε, όμως, γιατί οι θέσεις είναι λίγες και ο καιρός ακόμα λιγότερος!