Την επιρροή των social media σε θέματα lifestyle, προϊόντων, συνηθειών και βέβαια σε οτιδήποτε σχετικό με το αλκοόλ, την έχουμε πλέον καταλάβει όλοι. Το γεγονός ότι τα social media είναι εξαιρετικά διαδεδομένα στα μικρά παιδιά και ότι πλέον παίζουν άμεσο ρόλο στην καθημερινή τους ζωή και στην κοινωνικοποίησή τους, είναι επίσης γνωστό. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι, εκεί που συναντιούνται αυτά τα δύο φαινόμενα "μυρίζει μπαρούτι". Γι αυτό και οι εταιρείες στον κλάδο των αλκοολούχων ποτών παίρνουν τα μέτρα τους εσπευσμένα.

Συγκεκριμένα, με την αρωγή - ίσως και με την πίεση - των κλαδικών τους οργάνων αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι εταιρείες - που δίνουν εδώ και καιρό ολοένα και περισσότερη επικοινωνιακή προτεραιρότητα στα social media - προχωρούν στη λήψη μέτρων για την προστασία των ανηλίκων από την έκθεση σε οποιαδήποτε επικοινωνία που προάγει την κατανάλωση αλκοόλ. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σύμφωνο αυτοδέσμευσης, στο οποίο συμμετέχουν ορισμένες από τις μεγαλύτερες εταιρείες του παγκόσμιου κλάδου των αλκοολούχων ποτών, και συγκεκριμένα οι AB InBev, Bacardi, Brown-Forman, Carlsberg, Diageo, Heineken, Pernod Ricard και SAB Miller, σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, όπως οι World Federation of Advertisers (WFA) και European Alcohol Health Forum (EAHF).

Οι όποιοι κανονισμοί που ισχύουν ως τώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αόριστοι και οδηγούν σε σπασμωδικές λύσεις, ειδικά σε ό,τι αφορά στα social media. Το νέο "Σύμφωνο Υπεύθυνου Μάρκετινγκ" που προωθεί αυτή η τελευταία πρωτοβουλία στηρίζεται σε 3 βασικά μέτρα, τα οποία είναι:

1. Να γίνεται έλεγχος της ηλικίας του επισκέπτη/χρήστη μίας σελίδας social media όπου γίνεται διαφήμιση/προώθηση αλκοολούχων προϊόντων, ώστε να αποφευχθεί η ανεξέλεγκτη έκθεσή του σε αυτήν

2. Να τεθεί ένα κοινό δημογραφικό standard στην επικοινωνία αλκοολούχων προϊόντων και, συγκεκριμένα, η όποια διαφήμιση να γίνεται σε σελίδες το 70% του κοινού των οποίων είναι ενήλικο

3. Η επικοινωνία να βασίζεται σε περιεχόμενο που απευθύνεται κυρίως σε ενήλικα κοινά, ελαχιστοποιώντας την ελκυστικότητά του προς τους ανήλικους

Η Μεγάλη Βρετανία, χώρα στην οποία το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης κατανάλωσης αλκοόλ από ανήλικους και έφηβους είναι έντονο, είναι από τις πρώτες που έχει ευαισθητοποιηθεί από αυτή την ενέργεια, και σύσσωμος ο διαφημιστικός της κλάδος έχει ταχθεί υπέρ της λήψης αυτών, τουλάχιστον, των μέτρων. Το παράδειγμά της ακολουθούν πολλές ακόμα Ευρωπαϊκές χώρες, ενώ κάτι αντίστοιχο προωθείται ήδη και στις ΗΠΑ.

Βέβαια η επικοινωνία μας διδάσκει ότι, όσο πιο δυσπρόσιτο και απαγορευμένο είναι κάτι, τόσο πιο ελκυστικό μπορεί να γίνει σε κάποιες ομάδες κοινών, και ιδίως σε αυτές των μικρότερων ηλικιών. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να γίνει, όμως, σε αυτή τη φάση. Και στα social media, λοιπόν, όπου υπάρχει αλκοόλ επιβάλλεται σύνεση και υπευθυνότητα.

 

Το τέλος αυτής της εβδομάδας, λοιπόν, θα σημάνει για μένα την αρχή μιας νέας δεκαετίας της ζωής μου - της τέταρτης. Μη φανταστείτε βέβαια ότι το λέω με στενοχώρια ή νοσταλγία... Αν πω ότι αισθάνομαι ώριμος σαραντάρης θα είναι ψέμμα, να το ξέρετε. Και ούτε έχω κανένα όνειρο απατηλό να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, κλπ. Αυτή η δεκαετία άνοιξε για μένα νέους ορίζοντες απόλαυσης της ζωής, και έχω σκοπό να συνεχίσω στον ίδιο δρόμο.

Ναι, μέσα στην τελευταία αυτή δεκαετία που σύντομα θα αποχαιρετήσω, γνώρισα το κρασί, το αγάπησα, άρχισα να ασχολούμαι μαζί του με πάθος και αγάπη, και με τον τρόπο αυτό άνοιξα ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου - τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Μέσα από αυτή μου την ενασχόληση γνώρισα πολύ κόσμο - από απλούς παθιασμένους οινόφιλους μέχρι μυθικές προσωπικότητες του κλάδου παγκοσμίως - έκανα νέους φίλους και - όπως ίσως να έχετε καταλάβει, όσοι με παρακολουθείτε τακτικά - έκανα σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου και τις διακοπές μου, αποκτώντας προσανατολισμό (σχεδόν αυστηρά) οινοτουριστικό.

Πρέπει δε να σας πω ότι όταν πρωτο-ξεκίνησα να ασχολούμαι με το κρασί, να πηγαίνω σε εκθέσεις, να λαμβάνω μέρος σε γευσιγνωσίες, κλπ, αισθανόμουν κάπως... πιτσιρίκος. Βλέπετε η πλειονότης τόσο των επαγγελματιών όσο και των ερασιτεχνών οινοφίλων στην Ελλάδα πριν από όχι τόσο πολλά χρόνια, ανήκε σε μία ιδιότυπη "ελίτ", φτιαγμένη με βάση κριτήρια κυρίως ηλικιακά και κοινωνικά. Σήμερα χαίρομαι να βλέπω συνεχώς νέους ανθρώπους να μπαίνουν στο χώρο. Και αναφέρομαι σε σομελιέ και δημοσιογράφους με φρέσκα μυαλά και μοντέρνες οπτικές γωνίες, αλλά και σε νέο κόσμο που κατακλύζει τις οινικές εκθέσεις και που εγώ έχω τη χαρά να γνωρίζω μέσα από τα σεμινάρια, τις εκδηλώσεις και τα γραπτά μου. Ναι, θέλω να ελπίζω ότι έχω βάλει κι εγώ ένα μικροσκοπικό λιθαράκι στην εξέλιξη αυτή. Μαθαίνω μάλιστα ότι κάποιοι "συνάδελφοι" (τα εισαγωγικά εσκεμμένα) της παλαιότερης (και βάλε) γενιάς  με κακίζουν γι αυτό - ένας Θεός ξέρει γιατί. Εγώ τους ευχαριστώ και τους χαιρετώ, γιατί μόνο ως επιβεβαίωση μπορώ να εκλάβω τα σχόλιά τους, και δεσμεύομαι να συνεχίσω ακούραστα προς αυτή την - ιερή, κατ' εμέ - κατεύθυνση.

Πριν από 3 χρόνια, εν όψει τότε του Πρώτου Συνεδρίου Οινοτουρισμού που είχε οργανώσει η ΕΔΟΑΟ στη Λήμνο (για το δεύτερο δεν υπάρχει βιασύνη, παρεμπιπτόντως, η αιωνιότητα μας χωράει όλους...), είχαμε κάνει μια έρευνα για να δούμε το προφίλ του Έλληνα οινόφιλου και οινοτουρίστα. Τότε είχαμε βρεί, μεταξύ άλλων, ότι το πιο δυναμικά ανερχόμενο κοινό, σε ηλικιακό επίπεδο, ήταν αυτό της κατηγορίας 31-45, ενώ το μέσο με την πιο καλπάζουσα επιρροή στο κοινό ήταν το διαδίκτυο. Σήμερα και τα δύο αυτά στοιχεία είναι πιο επίκαιρα από ποτέ, ειδικά αν συμπεριλάβουμε και τα social media, που τότε μόλις άρχιζαν να διαδίδονται στην Ελλάδα, και πόσο μάλλον στον οινικό μας κλάδο. Και χαίρομαι που ανήκω στην πρώτη κατηγορία (με αύξουσες τάσεις, βέβαια...) και υπηρετώ με όλες μου τις δυνάμεις την δεύτερη, καθώς σε αυτές, ουσιαστικά, ποντάρουμε το μέλλον του ευρύτερου χώρου.

Ολοκληρώνοντας αυτές μου τις σκέψεις, συνειδητοποιώ ότι, ακόμα κι αν ήθελα (που δεν θέλω), δεν έχω κάποιο κρασί εσοδείας 1971 για να ανοίξω την Κυριακή, στα γενέθλιά μου. Ποτέ άλλωστε δεν έκρυψα το γεγονός ότι με τα καλά κρασιά με πιάνει ανυπομονησία (με "τσιγκλάει" το ανοιχτήρι, πως να το πω), κι έτσι με δυσκολία κρατάω κάποιες ετικέτες παλαιών εσοδειών στη συλλογή μου - σίγουρα όμως δεν οι χρονολογίες δεν πάνε τόσο πίσω. Έχω, ωστόσο, ένα Armagnac εσοδείας 1971 και, όπως θα 'λεγαν στα παλιά μου λημέρια "that will do nicely". Θα το απολαύσω στις χαρές της δεκαετίας που έρχεται, αλλά και στην υγειά σας, όλων υμών των φίλων που μου κάνατε και συνεχίζετε να μου κάνετε - ο καθένας με τον δικό του τρόπο - παρέα στο όμορφο αυτό μου ταξίδι!...

Το ρεύμα της διασκέδασης με ποτό και κάτι... τσιμπητό υπάρχει στο εξωτερικό εδώ και χρόνια. Και βέβαια δεν αναφέρομαι μόνο στα Ισπανικά tapas, που είναι άρρηκτο μέρος της καθημερινότητας μεγάλου μέρους της χώρας, αλλά στο ευρύτερο "after work" φαινόμενο σε Δυτική Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, το οποίο συνθέτει έναν όμορφο επίλογο μιας εργάσιμης (κυρίως) μέρας γύρω από ένα ποτήρι κρασί ή ένα κοκτέιλ και δίπλα κάτι σε μεζεδάκι, σνακ ή finger food.

Αυτό λοιπόν το φαινόμενο έρχεται με γοργά βήματα και στην Ελλάδα. Καθημερινά - χωρίς υπερβολή - εμφανίζονται νέα μέρη σε κάθε συνοικία, που καλύπτουν ακριβώς αυτή την ανάγκη. Και όταν η επιλογή μέρους η γειτονιάς είναι επιτυχημένη, τότε γίνονται στέκια ακόμα πιο γρήγορα. Το cocktail culture αποκτάει πλέον νέα υπόσταση στη διασκέδαση, ενώ το κρασί σε ποτήρι γίνεται ακόμα πιο επιβεβλημένη επιλογή και διεκδικεί τα δικά του μερίδια της πίττας.

Πρέπει όμως να σας πω, επειδή το έχω ψάξει κάπως το θέμα, ότι η εξάπλωση του φαινομένου αυτού στη χώρα μας δεν οφείλεται (αποκλειστικά) στην κρίση και την ευρύτερη οικονομική στενότητα. Επιπλέον των οικονομικών παραγόντων (που σίγουρα πάιζουν, πλέον, κυρίαρχο ρόλο) δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο χρόνος ανάμεσα στη δουλειά και την ξεκούραση είναι αρκετά περιορισμένος για τους περισσότερους από εμάς, οπότε ένα διάλειμα για ένα-δυο ποτά και κάτι για τσίμπημα έχει την τέλεια διάρκεια. Επιπλέον, επειδή πολύς κόσμος είναι μόνος και γενικά υπάρχει αρκετή μοναξιά εκεί έξω, το break μετά τη δουλειά σε ένα χαλαρό περιβάλλον είναι αγχολυτικό, απενοχοποιητικό και - γιατί όχι; - ευνοεί σύσφιγξη σχέσεων και νέες γνωριμίες.

Δεν ξεκίνησα να τα γράφω όλα αυτά, όμως, για να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση, αλλά για να σας πω για δύο στέκια που ανήκουν σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία, και στα οποία, εγώ προσωπικά, περνάω πολύ όμορφα. Βρίσκονται και τα δύο βόρεια, όχι όμως σε σημεία γνωστά, κεντρικά και πολυσύχναστα.

Το πρώτο είναι η Κόκκινη Σβούρα, ένα νεανικό all-day στέκι στο Χαλάνδρι (Αγίου Γεωργίου 17 / 211 012 5454 / www.kokkinisvoura.gr). Ξεκινάει με καφέ από το πρωί και φτάνει με ποτό (και όχι μόνο) μέχρι το βράδυ. Το "όχι μόνο" αφορά σε κρασί σε ποτήρι ή μπουκάλι, μπύρα (βαρελίσια ή εμφιαλωμένη) και διάφορα ζεστά και κρύα μεζεδάκια που τα λένε τάπας, τα φτιάχνουν εκείνη τη στιγμή και τα κοστολογούν ανάλογα με το μέγεθος της μερίδας. Το "όχι μόνο" σημαίνει επίσης live μουσική, stand-up comedy και χαλαρές δοκιμές κρασιών κάθε Τετάρτη βράδυ. Και το πακέτο ολοκληρώνεται με καλό, νεαρό κυρίως κόσμο, χαλαρή διάθεση και λογικές τιμές. Α, και μία όμορφη αυλή για το καλοκαίρι...

Το δεύτερο είναι τα 33 Τετραγωνικά, το δημοφιλές cocktail-bar στα Βριλήσσια (Πλατεια Αναληψεως 4 / 210-6821033 / www.33m2.gr). To όνομα προδίδει το εμβαδόν του μπαρ, γεγονός που το κάνει αυτό που λέμε στη Νεο-Ελληνική "cozy", αλλά με την καλή έννοια. Βέβαια, καθότι βρίσκεται πάνω σε πλατεία, το καλοκαίρι και γενικότερα σε περιπτώσεις καλοκαιρίας η δυναμική της χωρητικότητάς του πολλαπλασιάζεται. Πάντως τα 33 τετραγωνικά εμένα ουδόλως με απασχολούν. Με αποζημιώνει η καλοδιαλεγμένη μουσική, η κεφάτη ατμόσφαιρα και τα πολύ ευχάριστα παιδιά πίσω από το μπαρ. Δυνατό του σημείο είναι τα πολύ καλά cocktails (εντός και εκτός καταλόγου), οι ποιοτικές επιλογές κρασιού σε ποτήρι ή μπουκάλι, καθώς και τα φαγώσιμα. Από αυτά ξεχωρίζω μακράν τις Ιταλικού στυλ πίτσες που φρεσκο-ψήνονται εκείνη τη στιγμή στην κουζίνα, ενώ το μενού διαθέτει ακόμα σαλάτες, wraps, ποικιλίες και γλυκά. Είναι ανοιχτό όλες τις μέρες και, τόσο λόγω μεγέθους, όσο και λόγω φιλοσοφίας, γίνεται στέκι πολύ εύκολα - για πολύ κόσμο, ντόπιο της περιοχής αλλά και μη, καθώς, όπως λένε οι ιδιοκτήτες, "οι καλοί παντού χωράνε"...

Όσο εξαπλώνονται αυτού του είδους τα στέκια, και βέβαια όσο τα ανακαλύπτω εγώ, τόσο θα μοιράζομαι τις πληροφορίες μου μαζί σας. και όποιος έχει τα δικά του tips, να ξέρει ότι είναι ευπρόσδεκτα!...

Μια ενδιαφέρουσα έρευνα σχετικά με τα οινοπνευματώδη δημοσίευσε πρόσφατα το ινστιτούτο IWSR (International Wine & Spirit Research) από την οποία προκύπτουν οι ελίτ μάρκες του κλάδου για το 2010. Η έρευνα είναι παγκόσμια και στοχεύει στην ανάδειξη των κορυφαίων ετικετών οινοπνευματωδών και αποσταγμάτων (Elite Brands) κάθε χρόνο, με βάση κριτήρια όπως η σταθερή αύξηση πωλήσεων και η παρουσία σε πολλές χώρες, πέρα από τη "μητρική" αγορά κάθε μάρκας.

Φέτος η έρευνα μας δείχνει τις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής κρίσης στο συγκεκριμένο κλάδο, οι οποίες είναι βαθιές και σημαντικές. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ελληνική αγορά, που μπορεί συχνά να μας φαίνεται μικρή, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική στα οινοπνευματώδη, και οι αλλαγές στη συμπεριφορά των Ελλήνων καταναλωτών λόγω της κρίσης είχαν άμεσες συνέπειες στις διεθνείς τάσεις του κλάδου. Ίσως το πιο ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας είναι το γεγονός ότι η κρίση "έδιωξε" από τις κορυφαίες θέσεις της διεθνούς κατάταξης γνωστές και δημοφιλείς μάρκες ποτών που ως τώρα είχαμε συνδυάσει με την καθημερινή μας κατανάλωση και διασκέδαση (π.χ. Smirnoff, Johnnie Walker, Absolut και Jack Daniel’s), αντικαθιστώντας τις με πιο ακριβές και premium μάρκες που σίγουρα δεν θεωρούνται καθημερινές ή μαζικές. Επιπλέον, έφερε ανακατατάξεις στο είδος των ποτών που είναι πλέον δημοφιλή, αλλάζοντας το τοπίο αρκετά σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν.

Συγκεκριμένα, ο μεγάλος νικητής της φετινής κατάταξης Elite Brands είναι η Βότκα, με 4 συμμετοχές στο Top 10, και συγκεκριμένα τις Nemiroff (1η), Finlandia (4η), Sobieski (6η) και Russian Standard (7η). Το Ουίσκυ έχει μόνο τρεις παρουσίες στον ίδιο πίνακα, τις μάρκες Jameson (5η), William Lawson’s (8η) και Buchanan’s (9η). Η κορυφαία δεκάδα συμπληρώνεται από το δημοφιλές bitter Jägermeister στην 2η θέση, καθώς και δύο ρούμια, το Havana Club στην 3η θέση και το Barceló στην 10η. Μεγάλος χαμένος της φετινής έρευνας είναι το Τζιν, που απουσιάζει τελείως από τον πίνακα, παρότι η γνωστή μάρκα Bombay Sapphire είχε σταθερή παρουσία ανάμεσα στους κορυφαίους μέχρι τώρα.

Ο φετινός χειμώνας αναμένεται πολύ ενδιαφέρων (από κάθε άποψη) και τα "σκληρά" οινοπνευματώδη θα δώσουν μεγάλη μάχη επικράτησης μεταξύ τους. Για εμάς που μας αρέσουν τόσο σκέτα, όσο και σε κοκτέιλ, αυτό προμηνύει ωραίες στιγμές και δυνατές συγκινήσεις. Περισσότερες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη έρευνα, καθώς και για το γενικότερο ερευνητικό έργο του IWSR μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του, στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.iwsr.co.uk.

Αυτή η ιδέα μου άρεσε πολύ και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας. Πρόκειται για μία καινοτομία που έχει εισάγει εδώ και καιρό το εκλεκτό malt whisky Laphroaig (προφέρεται Λεφρόιγκ), με αποδέκτες τις χιλιάδες φίλων που έχει ανά τον κόσμο.

Το "Friends of Laphroaig", λοιπόν, είναι το club των φίλων του συγκεκριμένου ουίσκυ. Για να γίνει κανείς μέλος αρκεί να αγοράσει (τουλάχιστον) μία φιάλη, καθώς η απόδειξη αγοράς είναι μέρος της διαδικασίας εγγραφής στο club. Τα μέλη του club απολαμβάνουν μία σειρά από αρκετά συνηθισμένα προνόμια, όπως συμμετοχή σε εκδηλώσεις αλλά και σε ιντερνετικές λοταρίες και δημοπρασίες, τακτικό newsletter με νέα και ανακοινώσεις, αγορά προϊόντων σε ειδικές τιμές, συμμετοχή σε ηλεκτρονικά forum για ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών, και πάει λέγοντας. Υπάρχει όμως και κάτι που σίγουρα δεν είναι τόσο συνηθισμένο: κάθε μέλος γίνεται αυτομάτως ισόβιος ιδιοκτήτης ενός μικρού τεμαχίου γης (επιφάνειας ενός τετραγωνικού ποδιού, όπου ένα πόδι ισούται με 30 εκατοστά) από την ιδιοκτησία του αποστακτηρίου του Laphroaig στο νησί Islay. Κάθε ιδιοκτήτης μπορεί να βλέπει το συγκεκριμένο "οικοπεδάκι" του από ειδική κάμερα στην ιστοσελίδα των φίλων του Laphroaig, και βέβαια έχει δικαίωμα να την επισκεφτεί ανά πάσα στιγμή. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σε κάθε του επίσκεψη στο αποστακτήριο δικαιούται να εισπράξει το "ενοίκιό" του: μία μεζούρα (dram) από το καλύτερο Laphroaig!

Τώρα μπορεί κάποιος να μου πει "σιγά, τι είναι 30 τετραγωνικά εκατοστά γης και μία μεζούρα ουίσκυ για ενοίκιο;" Κι εγώ θα του απαντήσω ότι είναι μία πολύ έξυπνη συμβολική κίνηση και μια εξαιρετικά δημιουργική ιδέα για τη δημιουργία μίας φανατικής κοινότητας φίλων, την οποία αξίζει κανείς (γιατί όχι κι από τον χώρο του κρασιού;) να σκεφτεί αν και πως μπορεί να αξιοποιήσει.

Όπως λένε μάλιστα οι υπεύθυνοι του club, κάποτε τα μέλη ήταν λίγα κι έτσι απαντούσαν κάθε γράμμα ιδιοχείρως και το έστελναν με το ταχυδρομείο. Σήμερα οι Friends of Laphroaig έχουν ξεπεράσει τις 400,000 και βρίσκονται στην κυριολεξία σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Με τις έξυπνες ιδέες των ανθρώπων του Laphroaig, το αποστακτήριο είναι πλέον ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς των whisky-tourists σε ολόκληρη τη Σκωτία!

Το Laphroaig είναι χαρακτηριστικό (και ιδιαίτερα δημοφιλές) για την χαρακτηριστική γλυκιά καπνίλα που του χαρίζει η τίρφη του εδάφους, αλλά και για την αίσθηση του ιωδίου που παίρνει από τη θάλασσα που περιβάλλει το Islay. Για να γίνει κανείς μέλος του club των Friends of Laphroaig, θα πρέπει να αγοράσει μία φιάλη του, και να σημειώσει το barcode που αναγράφεται στο πίσω μέρος της φιάλης, αλλά και πάνω στο τσίγκινο κυλινδρικό κουτί της. Η εισαγωγή του μοναδικού αυτού κωδικού στην ιστοσελίδα των Friends of Laphroaig είναι το πρώτο βήμα για την εγγραφή στο club και την απόκτηση των προνομίων που αυτή συνεπάγεται.

Το Laphroaig πωλείται σε καλές κάβες και επιλεγμένα σούπερ μάρκετ. Η λιανική του τιμή ξεκινάει (για το 10άρι) από τα €43.

Ελπίζω ότι δεν είστε από τους προληπτικούς που στις "γρουσούζικες" μέρες αποφεύγουν κάθε μετακίνηση. Κι έτσι να είναι, πάντως, πιστεύω ότι την επόμενη Παρασκευή (και 13) του μηνός, μία βόλτα μέχρι το περίπτερο θα την κάνετε. Κι αυτό γιατί εκείνη την ημέρα το γούρι θα μας το φέρει ο Οινοχόος του Αυγούστου! Βλέπετε, λόγω του Δεκαπενταύγουστου, όλες οι εκδόσεις του Σαββατοκύριακου θα πάνε μία μέρα πίσω, κι έτσι ο σταθερά Σαββατιάτικος Οινοχόος θα είναι μαζί μας (από) την Παρασκευή, οπότε και θα κυκλοφορήσει με την Καθημερινή.

Δροσερό και ανάλαφρο τεύχος, υπόσχεται πλούσια θεματολογία ταιριαστή στην εποχή. Εγώ σας επιφυλάσσω ένα ρεπορτάζ-μαμούθ για τον διαγωνισμό World Class 2010, που παρακολούθησα στα μέσα του Ιουλίου, και ο οποίος ανέδειξε τον κορυφαίο bartender του κόσμου. Σας άνοιξα ήδη την όρεξη λίγο μετά την ανακοίνωση του νικητή, από τις σελίδες του Οινοχόου όμως θα μάθετε τα πάντα για το διαγωνισμό, και θα μοιραστείτε κι εσείς αυτή την όμορφη εμπειρία μέσα από τις ολοζώντανες φωτογραφίες της Κατερίνας Καμπίτη.

Μια και το τραβάει σίγουρα η εποχή, απολαύστε τον Αυγουστιάτικο Οινοχόο παρέα με ένα ποτήρι από το αγαπημένο σας λευκό ή ροζέ κρασί, σερβιρισμένο στην τέλεια θερμοκρασία. Εναλλακτικά, γιατί να μην τον συνοδεύσετε με ένα δροσερό και πολύχρωμο κοκτέιλ, για να είστε πιο κοντά στη κεντρικό θέμα του τεύχους; Εγώ προσωπικά σκοπεύω, πριν αρχίσω να τον διαβάζω, να φτιάξω (άλλο) ένα PIMM's Ginger, το οποίο λατρεύω και θεωρώ ό,τι πιο απολαυστικά καλοκαιρινό. Αν θέλετε να μου κάνετε παρέα, θα αναμίξετε ένα μέρος PIMM's Νο.1, τρία μέρη Ginger Ale, μία φέτα λεμόνι ή (ιδανικά) lime και μία κορφούλα φρεσκοκομμένο δυόσμο σε ένα ψηλό ποτήρι με πολύ πάγο.

Στην υγειά σας και καλή ανάγνωση...

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα το προνόμιο να παρακολουθήσω την διεξαγωγή του διεθνούς διαγωνισμού World Class 2010. Πρόκειται για τον διαγωνισμό που αναδεικνύει τον κορυφαίο μπάρμαν του κόσμου, και ο οποίος διοργανώνεται από την Diageo. Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν περισσότεροι από 9000 μπάρμεν από όλο τον πλανήτη - οι 24 φιναλίστ ήρθαν στην Αθήνα για να διαγωνιστούν στις πιο εξειδικευμένες δοκιμασίες, από τις οποίες ανακηρύχθηκε και ο νικητής. Κι αν αναρωτιέστε πώς και γιατί ο διαγωνισμός έγινε φέτος στην Αθήνα, αυτό έχει κάτι από... Eurovision. Βλέπετε στον περσινό διαγωνισμό (που είχε γίνει στο Λονδίνο) κορυφαίος μπάρμαν του κόσμου είχε ανακηρυχθεί ο Έλληνας Τέλης Παπαδόπουλος, ο οποίος ήταν και ο φετινός οικοδεσπότης.

Πρέπει να σας πω ότι ο διαγωνισμός ήταν άψογα οργανωμένος και είχε απίστευτο ενδιαφέρον. Οι δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο που τον κάλυψαν ήταν αυστηρά επιλεγμένοι, και ως ένας από αυτούς είχα τη δυνατότητα και να παρακολουθήσω κάποιες από τις δραστηριότητες στις οποίες βαθμολογούνταν οι διαγωνιζόμενοι, και να έχω πρόσβαση στους κριτές, οι οποίοι ήταν μερικοί από τους ζωντανούς θρύλους του bartending και του mixology στον κόσμο, και βέβαια να απολαύσω απίστευτα κοκτέιλς στα λαμπερά πάρτυ που διοργάνωναν καθημερινά τα premium brands της Diageo. Οι άνθρωποι που γνώρισα ήταν φοβερά αξιόλογες προσωπικότητες, και ανάμεσά τους ξεχωρίζω τον Professor Alberto Soria, μία παγκόσμια αυθεντία στην οινο-γαστρονομία που μου παραχώρησε μία μίνι-συνέντευξη στην οποία προσεγγίσαμε τον συνδυασμό κοκτέιλς με φαγητό από την... κοινωνιολογική του πλευρά. Α, και το γεγονός ότι μία από τις μέρες φάγαμε τον πιο απίστευτο μαύρο μπακαλιάρο (black cod)  για μεσημεριανό από τα διάσημα χεράκια του (εικονιζόμενου στην κουζίνα του) Nobuyuki "Nobu" Matsuhisa, καθώς ένα σκέλος του διαγωνισμού έλαβε χώρα στο φερώνυμο εστιατόριό του στον Αστέρα της Βουλιαγμένης όπου έτυχε να βρίσκεται και ο ίδιος, ε αυτό το καταχωρώ ως ένα από τα αναπάντεχα bonus της αποστολής αυτής!



Σε αυτή τη φάση το μόνο που μπορώ να σας αποκαλύψω είναι η ταυτότητα του νικητή: ο κορυφαίος μπάρμαν για το 2010 λοιπόν είναι ο Erik Lorincz, από το Connaught Bar του Λονδίνου (στην βασική φωτογραφία, ενθρονισμένος και περιτριγυρισμένος από την κριτική επιτροπή). Για όλες τις υπόλοιπες, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, λεπτομέρειες αυτής μου της εμπειρίας θα χρειαστεί να περιμένετε λίγο ακόμα, καθώς θα έχετε την ευκαιρία να τις διαβάσετε (συνοδευόμενες από πλούσιο φωτογραφικό υλικό) στο Αυγουστιάτικο τεύχος του Οινοχόου...

Το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη στην Αδριανή της Δράμας είναι από μόνο του ένα κεφάλαιο στην νεότερη ιστορία του Ελληνικού κρασιού. Ιδρύθηκε το 1992, έχει έκταση 15.000 τετραγωνικά και η ετήσια παραγωγή του ανέρχεται στο 1 εκατομμύριο φιάλες. Και παρά τα μεγάλα αυτά μεγέθη, παράγει με εντυπωσιακά σταθερή ποιότητα δύο από τις πιο δημοφιλείς οικογένειες κρασιών, τις ετικέτες Αμέθυστος και Château Julia.

Η περιήγηση στο Κτήμα είναι πολύ ευχάριστη και έχει ενδιαφέρουσα και όμορφη ροή. Ξεκινάει από τη μονάδα απόσταξης των αποσταγμάτων Ηδωνικό και Μέθεξις, καθώς και το χώρο παραγωγής και παλαίωσης των εξαιρετικών βοτανικών (η Ελληνική απάντηση στο προστατευόμενο "balsamico" των Ιταλών) ξυδιών του Κτήματος. Η ξενάγηση συνεχίζεται στον χώρο της οινοποίησης, όπου ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται από το μέγεθος, αλλά και από την υψηλή τεχνολογία που χρησιμοποιείται σε κάθε στάδιο και ελέγχει την ποιότητα του κρασιού ως την τελευταία λεπτομέρεια.

Εκεί όμως που η ατμόσφαιρα αλλάζει πραγματικά είναι στην υπόγεια κάβα όπου τα κρασιά παλαιώνουν τόσο στα βαρέλια, όσο και στις φιάλες. Ήπιος φωτισμός, ελεγχόμενη θερμοκρασία και υγρασία, ατέλειωτες συστάδες Γαλλικών δρύινων βαρελιών και κελιά παλαίωσης των συλλεκτικών magnum συνθέτουν μία πολύ ιδιαίτερη εικόνα. Η αλήθεια είναι ότι αντίστοιχους χώρους, διαρύθμιση και αισθητική συναντάμε και στο "Αττικό" κτήμα του Κώστα Λαζαρίδη, την Οινότρια Γη. Κι έτσι καταλαβαίνουμε ότι έχει συγκεκριμένη άποψη όχι μόνο για την ποιότητα του κρασιού που περιέχεται στις φιάλες που φέρουν το όνομά του, αλλά και για όλη την εικόνα που το περιβάλει και πρέπει να συνάδει απόλυτα με το όραμα και τη φιλοσοφία του.

Κάτι που βρίσκεται παντού, στο συγκεκριμένο κτήμα, είναι η τέχνη. Πίνακες, γλυπτά, μαρμάρινα αντίγραφα αρχαίων ευρημάτων και καλαίσθητες, μοντέρνες κατασκευές, "ντύνουν" το οινικό στοιχείο με μία απαράμιλλη κουλτούρα, που τόσο του ταιριάζει. Ειλικρινά, οινοποιεία σαν το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη (και κάποια ακόμα στην Ελλάδα) όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν, αλλά σας διαβεβαιώ είναι πολύ πιο μπροστά από επώνυμα οινοποιεία σε οινικές υπερδυνάμεις όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία.



Στα κρασιά τώρα. Δοκιμάσαμε όλη την τρέχουσα σειρά της ετικέτας Αμέθυστος, δηλαδή το Λευκό 09, το πολύ ποιοτικό Sauvignon Blanc Βαρέλι 09 (και αρκετοί ξέρετε ότι δεν εκθειάζω εύκολα ένα βαρελάτο λευκό από Sauvignon Blanc), το Μπορντωλέζικο (καθότι από Cabernet Sauvignon και Merlot) Ροζέ 09, και τον Ερυθρό 05, το πρώτο κρασί στο οποίο συμμετείχε ο διάσημος σύμβουλος-οινολόγος του Κτήματος, που δεν είναι άλλος από τον μεγάλο Michel Rolland. Δοκιμάσαμε επίσης την πολύ ιδιαίτερη (αν και δεν μπορώ να σας αποκαλύψω το γιατί) ετικέτα Cava Αμέθυστος 04. Αμέσως μετά δοκιμάσαμε και μία ετικέτα που διατίθεται μόνο από το οινοποιείο στη Δράμα, το αρωματικό και ιδιαίτερα κομψό Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη Μοσχάτο-Μαλαγουζιά 09, το οποίο είναι πραγματικά κρίμα που δεν μπορεί κανείς να βρει στο ευρύτερο εμπόριο, λόγω πολύ περιορισμένης παραγωγής. Για το τέλος αφήσαμε το Château Julia Refosco-Αγιωργίτικο 2005, ένα από τα πιο εντυπωσιακά ερυθρά κρασιά της αγοράς, που προορίζεται για σαρκοφάγους (σαν κι εμένα) που αγαπούν τις τανίνες που μπορεί κανείς να μασήσει, μαζί με το κρέας του!

Κακώς είπα "τέλος", βέβαια, γιατί η δοκιμή δεν τελείωσε εκεί. Στο σημείο αυτό μας περίμεναν δύο μοναδικά highlights, βγαλμένα κατευθείαν από τα έγκατα του οινικού αρχείο του Κτήματος. Ήταν δύο κρασιά 13ετούς παλαίωσης που άνοιξαν για χάρη μας: το πρώτο ήταν το Château Julia Chardonnay 1997, του οποίου η εξέλιξη και η ωριμότητα ήταν αξιοθαύμαστες, και σε καμία περίπτωση δεν το άφηναν να "δείξει την ηλικία του". Ήταν όμορφα μελάτο, διατηρούσε την οξύτητά του, ενώ η παραμονή του στο βαρέλι του έδινε μία μοναδικά πικάντικη νότα, που το έκανε απίστευτα απολαυστικό. Το δεύτερο ήταν ο Αμέθυστος Ερυθρός 1997, του οποίου η μύτη ήταν πεντακάθαρη με πολύ καλή ένταση, ενώ διατηρούσε εξαιρετική ισορροπία οξύτητας και τανινών, που μαρτυρούσαν σημαντικές δυνατότητες περαιτέρω παλαίωσης.

Πίνω, όπως όλοι μας, τα κρασιά του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη επί πολλά χρόνια - η επίσκεψη αυτή όμως μου έδωσε μία ακόμα πιο ολοκληρωμένη εικόνα της προσέγγισης του Κτήματος και των ανθρώπων του. Και δεν σας κρύβω ότι περισσότερο από τους όμορφους χώρους και τα έργα τέχνης με εντυπωσίασε το αρχείο που το Κτήμα διατηρεί, για να ελέγχει σε τακτά (και έκτακτα, όπως στην περίπτωσή μας) χρονικά διαστήματα την εξέλιξη των κρασιών του. Γι αυτό μη διστάσετε να κανονίσετε μία επίσκεψη στην Αδριανή και στο Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη το συντόμότερο. Ποιος ξέρει με τι θησαυρούς θα σας ανταμείψει...

Αν σας έλεγα ότι το περίμενα πως οι συμμετοχές στο διαγωνισμό που έκανα για τη βότκα Graduate θα ήταν 920 (!), θα ήμουν μέγας ψεύτης! Ήταν τόσες όμως, και είμαι ταυτόχρονα και χαρούμενος για τον ενθουσιασμό που δείξατε, αλλά και στενοχωρημένος που δεν γύρισα από την Πολωνία με ένα container γεμάτο Graduate, ώστε να μη μείνει κανένας παραπονεμένος.

Το σύστημα λοιπόν ανέδειξε μία τυχερή: την Σιμόνα Δότσικα, που είχε τη συμμετοχή με αριθμό 874. Θα ειδοποιηθεί από το γραφείο σύνταξης του in2life για το που, το πως και το πότε μπορεί να παραλάβει τη βότκα της. Της εύχομαι να απολαύσει την εξαιρετική Graduate στην υγειά όλων ημών στο in2life που τρέξαμε αυτόν τον διαγωνισμό.

Και τώρα που είδα τέτοιο κέφι για συμμετοχή σε διαγωνισμούς με οινικό (και οινοπνευματώδη) χαρακτήρα, δεσμέυομαι ότι αυτός δεν ήταν ο τελευταίος...

Πολλές φορές λοιπόν οι αριθμοί εκφράζουν καλύτερα και με μεγαλύτερη πειθώ κάποια πράγματα, ακόμα κι από τις λέξεις. Τι εννοώ; Διαβάζω τα αποτελέσματα μίας πρόσφατης έρευνας που διεξήγαγε η ένωση των παραγωγών Σκωτσέζικου Ουίσκυ (Scotch Whisky Association) και εντυπωσιάζομαι από τα μεγέθη που αναφέρει, αλλά και από την πολύ έξυπνη προσέγγιση που ακολούθησαν.

Η έρευνα συγκεκριμένα λέει ότι ο ευρύτερος κλάδος του Ουίσκυ συνεισφέρει ετησίως 4 δισεκατομμύρια στερλίνες στην οικονομία της Σκωτίας! Κι αυτό γιατί, εκτός των άλλων, ο κλάδος δαπανά κάθε χρόνο περισσότερο από 1.1 δισ. στερλίνες σε ντόπιες πρώτες ύλες, συμπεριλαμβανομένων και άνω των 200 εκατομμυρίων σε δημητριακά που παράγονται τοπικά. Με όλες αυτές τις δραστηριότητες, το ουίσκυ στηρίζει 35.000 θέσεις εργασίας στην Σκωτία, οι οποίες είναι επιπλέον των 10.300 θέσεων απασχόλησης εντός του ίδιου του κλάδου!

Τέλος, η έρευνα καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι το εργατικό δυναμικό του κλάδου του Ουίσκυ συνεισφέρει 12 φορές περισσότερο στην τοπική οικονομία από το αντίστοιχο στον κλάδο του τουρισμού, ενώ σε επίπεδο θέσεων εργασίας το Ουίσκυ έχει μεγαλύτερη σημασία για την τοπική οικονομία από κολοσσούς, όπως η ακόμα και η αμυντική της βιομηχανία!

Βέβαια δεν είναι τυχαίο το "timing" της δημοσίευσης της έρευνας αυτής, καθώς απευθύνεται άμεσα στην νέα Βρετανική κυβέρνηση, με στόχο να την πιέσει να αναμορφώσει το άδικο καθεστώς ειδικών φόρων που υφίσταται το Ουίσκυ, και το οποίο κάνει πολύ μεγάλη ζημιά στην ανταγωνιστικότητά του διεθνώς. Και έχω την εντύπωση ότι θα πετύχουν αρκετά με την έξυπνη αυτή προσέγγιση - όταν έχεις τον τρόπο να μετρήσεις και να δείξεις τη δύναμή σου, τότε μπορείς να κάνεις τον άλλον να σε ακούσει και να συμμορφωθεί με τα δίκαια αιτήματά σου...