Μία από τις λίγες ποιοτικές προτάσεις στα wine-bars των Βορείων Προαστίων, από αύριο γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα! Συγκεκριμένα, την Τετάρτη 21 Μαρτίου ξεκινάει επίσημα η συνεργασία του Ιταλικού εστιατορίου Dal Professore στο Μαρούσι με την εταιρεία Genious in Gastronomy.

H Genious in Gastronomy είναι η εταιρεία οινικών υπηρεσιών που έχει ιδρύσει ο (εικονιζόμενος) Γιώργος Λούκας, ένας από τους κορυφαίους Έλληνες sommelier. Από αύριο λοιπόν, η εταιρεία θα συνεργάζεται με την Vineria (το wine bar δηλαδή) του εστιατορίου Dal Professore, τόσο στο επίπεδο της διαχείρισης της λίστας των κρασιών, όσο και στη συμβούλευση των πελατών για τη μεγαλύτερη απόλαυσή τους. Μάλιστα, ο Χρήστος Σιώμος, συνεργάτης της Genious in Gastronomy ο οποίος κατέλαβε την 3η θέση στον προχτεσινό Διαγωνισμό για την ανάδειξη του Καλύτερου Έλληνα Οινοχόου, θα βρίσκεται καθημερινά εκεί, υποστηριζόμενος από τον ίδιο τον Γιώργο Λούκα, ο οποίος θα έχει την στενή επίβλεψη του εγχειρήματος.

Σημειώστε ότι στη Vineria του Dal Professore θα υπάρχει από αύριο μία εκτενής λίστα κρασιών σε ποτήρι (33 συνολικά επιλογές, μαζί με τα γλυκά και τα αφρώδη), σε τιμές που θα ξεκινούν από τα €4. Πολύ σημαντικό επίσης είναι το γεγονός ότι τα ποτήρια θα σερβίρονται μέσα από ειδικό σύστημα διαχείρισης σερβιρίσματος προηγμένης τεχνολογίας της εταιρείας XENEX, για την ιδανική συντήρηση των φιαλών από τη στιγμή που θα ανοίξουν. Έτσι θα υπάρχει επιπλέον η δυνατότητα να προσφέρονται κάποιες φορές σε ποτήρι μεγάλα κρασιά, για ανθρώπους που θέλουν να τα δοκιμάσουν χωρίς να χρειαστεί να ανοίξουν (και να πληρώσουν) ολόκληρη φιάλη. Γενικά οι οινικές επιλογές θα προέρχονται κυρίως από τον Ελληνικό και τον Ιταλικό αμπελώνα, χωρίς όμως να λείπουν ετικέτες από τη Γαλλία και τον υπόλοιπο (παλαιό και νέο) κόσμο. Θα συνοδεύουν ποικιλίες αλλαντικών και τυριών, καθώς και άλλες Μεσογειακές γεύσεις, ενώ μέχρι το Πάσχα θα υπάρχουν και νηστίσιμες επιλογές.

Η Vineria του Dal Professore βρίσκεται στο Μαρούσι (Διονύσου 47 & Χατζηαντωνίου / 210-6149000). Περισσότερες πληροφορίες για την Genious in Gastronomy θα βρείτε στην ιστοσελίδα της www.geniusingastronomy.gr.

Ήθελα από καιρό να ασχοληθώ με το θέμα "λάδι τρούφας", και τελικά το έκανα γιατί τελευταία μου δίνονται πολλές αφορμές. Πρόκειται για ένα υλικό "ντελικατέσεν" που πολλοί έχουμε στην κουζίνα μας (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) και χρησιμοποιούμε αρκετά συχνά. Στην περίπτωση ημών των ερασιτεχνών μαγείρων τα πράγματα είναι σχετικά απλά, αν και θέλουν κι εκεί λίγο προσοχή. Στην περίπτωση των επαγγελματιών Chef, ωστόσο, το θέμα είναι λίγο πιο περίπλοκο...

(Χάρη σε μία καλή φίλη της σελίδας, το σχετικό βίντεο ακολουθεί στο τέλος): Βρισκόμαστε στην πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν του Αμερικάνικου Master Chef, και η διαγωνιζόμενη βάζει τις τελευταίες πινελιές στο πιάτο που ετοιμάζει, ενώπιον των κριτών - των διάσημων Chef Graham Elliot και Gordon Ramsay, και του ιδιοκτήτη των μεγαλύτερων και γνωστότερων Ιταλικών εστιατορίων στις ΗΠΑ, Joe Bastianich. Η επίδοξη Master Chef, η Tracy, έχει ετοιμάσει μια κροκέτα από ριζότο, πάνω από την οποία σερβίρει ένα τηγανητό αυγό, και ολοκληρώνει το πιάτο περιχύνοντας το με λάδι άσπρης τρούφας από πάνω. Με το που το βλέπει αυτό, ο Gordon Ramsay απογοητεύεται και λέει στην διαγωνιζόμενη: "Το λάδι τρούφας είναι το πιο βρωμερό και γελοίο υλικό που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας Σεφ. Δεν πιστεύω αυτό που μόλις έκανες. Μόλις "έκαψες" την ποδιά σου [του Master Chef]!"...

Η τρούφα, όπως γνωρίζουμε οι περισσότεροι, είναι το ακριβότερο μανιτάρι και μία από τις ακριβότερες μαγειρικές πρώτες ύλες στον κόσμο. Η υψηλή της τιμή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν καλλιεργείται (συστηματικά) αλλά φυτρώνει άγρια σε συγκεκριμένα σημεία του πλανήτη, γι αυτό και η συγκομιδή της γίνεται εν είδει "κυνηγίου" με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά ή γουρούνια. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το εξαιρετικό μάρκετινγκ των Γάλλων γύρω από το προϊόν αυτό, ίσως μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε γιατί η τιμή της λευκής τρούφας (που θεωρείται η ανώτερη) μπορεί να φτάσει τις κάμποσες χιλιάδες ευρώ το κιλό.

Όπως είναι φυσικό, όταν υπάρχει ένα τόσο ακριβό αγαθό, το οποίο όμως παράλληλα είναι και πολύ δημοφιλές, όλοι στρέφονται προς την αμέσως επόμενη, φτηνότερη, εναλλακτική. Και εδώ ξεκινάει η ιστορία του Λαδιού Τρούφας. Το οποίο είναι ένα μαγειρικό προϊόν που μπορεί να μας εξασφαλίσει παρεμφερή αποτελέσματα (σε επίπεδο μυρωδιάς), το οποίο όμως πωλείται προς μερικά ευρώ (από 8 μέχρι 20 θα έλεγα) το μπουκαλάκι. Διατίθεται σε σούπερ-μάρκετ, ντελικατέσεν, ηλεκτρονικά καταστήματα, κλπ. Βέβαια, όπως συμβαίνει με τα πάντα σ' αυτή τη ζωή, και σε αυτή την περίπτωση, "ό,τι πληρώσεις παίρνεις". Γιατί αν μεν δώσεις κάτι παραπάνω θα πάρεις αγνό παρθένο ελαιόλαδο αρωματισμένο με κομμάτια τρούφας - αν πας στη φτηνή λύση, θα πάρεις κάτι που μπορεί να είναι ένα απλό σπορέλαιο, αρωματισμένο από έναν ειδικό θειοαιθέρα (το διάβασα, μη φανταστείτε ότι το ήξερα...) που έχει έντονη οσμή, πολύ κοντινή σε αυτή της πραγματικής τρούφας.

Εμένα το θέμα μου δεν είναι αυτό. Ο καθένας κάνει το δικό του κουμάντο, διαθέτει τα χρήματα που θέλει και παίρνει αυτό που τον βολεύει ή τον ικανοποιεί. Εγώ έχω μόνιμα ένα αρκετά καλό λάδι τρούφας στην κουζίνα μου, το οποίο χρησιμοποιώ σε πολύ μικρές ποσότητες, είτε για να αναδείξω τα αρώματα πιάτων με άγρια μανιτάρια (και κυρίως ριζότο), είτε για να κάνω μια ελαφρά επάλειψη στο μοσχαρίσιο κρέας στη σχάρα με το που θα απομακρθνθεί από τη φωτιά, για να του βγάλει μια ανεπαίσθητη αλλά πολύ ευχάριστη γήινη αρωματικότητα. Επίσης, θα "ψηνόμουν" να το χρησιμοποιήσω για να τηγανήσω πατάτες, τις οποίες μετά θα πασπαλίσω με παλαιωμένη παρμεζάνα (παλιά κλασική συνταγή) και φρεσκοτριμμένο πιπέρι - δεν το έχω κάνει όμως ακόμα.

Ανησυχώ και στενοχωριέμαι, όμως, γιατί βλέπω το λάδι τρούφας να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο σε Αθηναϊκά εστιατόρια, κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Και δεν μου αρέσει γιατί, τις περισσότερες φορές, η έντονη οσμή της τρούφας "καπελώνει" τα πάντα, κι αυτό μου λέει ότι ο μάγειρας είτε δεν ξέρει να το χρησιμοποιεί, είτε κάτι προσπαθεί να κρύψει. Επιπλέον, εκνευρίζομαι γιατί έχω την εντύπωση ότι κάποιοι προσπαθούν να πείσουν τον πελάτη - και δυστυχώς συχνά το καταφέρνουν - ότι λάδι τρούφας και τρούφα είναι ουσιαστικά ένα και το αυτό (πολλές φορές αναφέρεται και στον κατάλογο κάπως αόριστα), οπότε μπορεί να χρεωθεί και με το ανάλογο premium.

Που θέλω να καταλήξω; Εμείς οι ερασιτέχνες μάγειρες μπορούμε να κάνουμε στην κουζίνα μας όλα τα πειράματα του κόσμου, και είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για τις - νόστιμες ή άνοστες - συνέπειες. Εγώ προσωπικά συνιστώ (ιδανικά) τη χρήση φρέσκιας τρούφας στην κουζίνα, γιατί δεν συγκρίνεται με κανένα υποκατάστατό της. Επειδή αυτό δεν είναι πολύ συχνά εφικτό για οικονομικούς ή άλλους λόγους, τότε συμβουλεύω να προσανατολιστείτε σε καλής ποιότητας υποπροϊόντα (λάδι, βούτυρο, κρέμα, ρηνίσματα σε νερό, κλπ), και όχι αυτόματα στα πιο φτηνά. Σε ένα εστιατόριο, ωστόσο, θεωρώ την αλόγιστη χρήση λαδιού τρούφας μεγάλο ατόπημα του σεφ και της κουζίνας, πόσο μάλλον αν η αναφορά στον κατάλογο είναι εσκεμμένα αόριστη - ή και ανύπαρκτη - και η χρέωση υπερβολική.

Α, και κάτι τελευταίο: οι καλύτερες τρούφες έχουν συγκεκριμένη εποχή (δεν είναι διαθέσιμες πάντα) και προέλευση. Στην κορυφή αυτών είναι η Βόρεια Ιταλία (Alba) για την λευκή τρούφα και η Νοτιο-Δυτική Γαλλία (με επίκεντρο το Périgord, κάτω από το Bordeaux) για τη μαύρη τρούφα. Υποδεέστερη όλων θεωρείται η Κινέζικη τρούφα, η οποία είναι και η φτηνότερη στην αγορά, αλλά (αναμενόμενα) είναι σχεδόν εντελώς άοσμη και άγευστη.

Α, και επειδή ξέρω ότι πολλοί αναρρωτιέστε, υπάρχει και στην Ελλάδα τρούφα (μαύρη), είναι αρκετά καλής ποιότητας και διατίθεται σε αρκετά λογική (συγκριτικά) τιμή. Κάποια άλλη στιγμή, όμως, θα σας μιλήσω για την εμπειρία μου από κάποιους Έλληνες παραγωγούς τρούφας, η οποία, δυστυχώς, δεν είναι η καλύτερη...

Το νέο μαθεύτηκε πριν λίγες μέρες και με γέμισε θλίψη. Και ξέρω ότι το ίδιο θα αισθανθεί σύσσωμο το φανατικό του κοινό. Το Cellier Le Bistrot, το αγαπημένο στέκι στο Κέντρο, σε λίγες μέρες κατεβάζει ρολλά οριστικά...

Όσο και να μας λυπεί, η εξέλιξη αυτή δυστυχώς δεν μας εκπλήσσει. Η περιοχή που βρίσκεται το Cellier Le Bistrot , η οποία κάποτε θεωρούνταν κόμβος και σημείο συνάντησης για όσους εργάζονταν στο Κέντρο, όσους βρίσκονταν εκεί για δουλειές, ψώνια ή απλά για βόλτα, αλλά και για τους θεατρόφιλους τα βράδια, εδώ και κάμποσο καιρό μαραζώνει. Το Κέντρο γενικότερα μοιάζει να αργοπεθαίνει, ενώ το ίδιο το Cellier Le Bistrot χτυπήθηκε αλύπητα σχεδόν όλες τις φορές που σημειώθηκαν βίαια επεισόδια στην Αθήνα. Μέχρι που η κατάσταση κατέστη απλά μη βιώσιμη πλέον, και το τέλος ήρθε αναπόφευκτα.

Έχω πολλές και όμορφες μνήμες από το Cellier Le Bistrot. Επαγγελματικά γεύματα, ξένοιαστες, χαλαρές ώρες με κρασί, κουβεντούλα και καλή παρέα, εκδηλώσεις και γευσιγνωσίες, και πάει λέγοντας. Η κουζίνα του τα τελευταία χρόνια πήγαινε από το καλό στο καλύτερο, η λίστα των κρασιών του (χάρη στις εισαγωγές και τις αντιπροσωπεύσεις της "μαμάς" εταιρείας ΓΕΝΚΑ) ήταν εξαιρετική και πολύ λογική σε τιμές, ενώ το περιβάλλον είχε πάντα την όμορφα πολύβουη ατμόσφαιρα που θύμιζε την παλιά καλή Αθήνα. Όλα αυτά όμως είχαν τελικά μια άδοξη ημερομηνία λήξεως, την οποία υπαγόρευσαν όλοι αυτοί που με τις συνεχείς πορείες, τα επεισόδια, τις φωτιές και τη βία έστρεψαν τον κόσμο μακριά από το Κέντρο, λες και έχουν βαλθεί να κλέψουν τη μαγεία μιας πόλης που - αν αποφασίσουμε να της το επιτρέψουμε - μπορεί να είναι τόσο όμορφη: της Αθήνας!...

Πρέπει να σας πω, βέβαια, ότι ο κόσμος του κρασιού, τουλάχιστον, δεν έχει σκοπό να κάτσει με σταυρωμένα χέρια, και να αφήσει την Αθήνα να σβήσει αβοήθητη. Χωρίς να μπορώ να αποκαλύψω λεπτομέρειες, είμαι σε θέση να γνωρίζω (καθώς πρόσφατα το συζητούσαμε και ήδη το σχεδιάζουμε) ότι σύντομα θα ανακοινωθούν μία σειρά από όμορφες πρωτοβουλίες, που θα έχουν στόχο να ξαναχαρίσουν σε όλους μας λίγη από την χαμένη ξεχασμένη ανεμελιά μας, και να μας ξαναφέρουν πίσω στο ιστορικό Κέντρο της Αθήνας, χρησιμοποιώντας το πιο απολαυστικό "δόλωμα": το κρασί!

Στο μεταξύ όμως, μπορούμε όλοι να κάνουμε ένα τελευταίο πέρασμα από το Cellier Le Bistrot για να το αποχαιρετήσουμε, μέχρι την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου, οπότε θα μας αποχαιρετήσει αυτό οριστικά. Να σας πω, τέλος, ότι η ΓΕΝΚΑ μετακόμισε τα γραφεία της πρόσφατα λίγο πιο χαμηλά, στο νούμερο 320 της Λεωφόρου Συγγρού. Στο ίδιο σημείο, ένα ολοκαίνουριο κατάστημα Cellier ήρθε να προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα 3 "αδερφάκια" του (Σύνταγμα, Ν. Ερυθραία, Μύκονος). Σύμφωνα, δε, με την οικογένεια Καρακώστα, τους ιδιοκτήτες της ΓΕΝΚΑ και των Cellier, το κεφάλαιο Cellier Le Bistrot δεν έχει κλείσει, απλά γυρνάει σελίδα. Όλοι εμείς οι φίλοι του το χαιρετάμε για την ώρα, και θα περιμένουμε με ανυπομονησία τα νέα του...

Είχα πολλούς λόγους να πάω για φαγητό στο Botrini's και είναι απορίας άξιο πώς και γιατί τελικά άργησα να πάω πρώτη φορά τόσο πολύ. Δεν ήταν μόνο τα πολύ καλά λόγια που είχα ακούσει από φίλους και γνωστούς, αλλά - κυρίως - η παρουσία της μαιτρ του εστιατορίου, της Μαρίας Κατσούλη, που είναι φίλη, συνεργάτις στον Οινοχόο και από τα "βαριά" ονόματα στην κοινότητα των Ελλήνων Σομελιέ. Και βέβαια η κουζίνα του Ettore Botrini, την οποία (παρ)ακολουθώ εδώ και χρόνια, από το αγαπημένο Etrusco στην Κέρκυρα.

Κάπως έτσι, λοιπόν, βρεθήκαμε ένα ωραίο βράδυ του Γενάρη στο Botrini's στο Χαλάνδρι. Η τοποθεσία είναι αρκετά κοντά στην πλατεία για να μπορεί κανείς να πάει ακόμα και με τα πόδια, αλλά αρκετά μακριά, για να μπορεί να παρκάρει. Ο εσωτερικός χώρος είναι λιτός και άνετος, ωστόσο έχει όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα. Η σάλα χωρίζεται σε τρία βασικά δωμάτια, κάθε ένα από τα οποία μοιάζει να έχει διαφορετικό mood. Στον κεντρικό χώρο δεσπόζει η κουζίνα, με το μεγάλο άνοιγμα για να βλέπει ο πελάτης τα τεκταινόμενα εντός, ενώ η υπερυψωμένη τραπεζαρία έχει θέα (και πρόσβαση) στην φυλασσόμενη κάβα. Ο τρίτος χώρος, ο πιο "πριβέ" στον οποίο καθίσαμε εμείς, έχει θέα στον κήπο. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, το καλοκαίρι πρέπει να είναι όμορφος και πολύ δροσερός.

Το φαγητό είχε τη σφραγίδα του Botrini παντού. Από το signature καλωσόρισμα με τον χάρτη της Μεσογείου και τις μοριακές μπουκίτσες από χώρες της περιοχής, μέχρι τις Κερκυραίικες πινελιές ακόμα και στις πιο international γεύσεις. Ο κατάλογος λειτουργεί και à la carte, αλλά και με 2 set menu, ένα απλό (3 πιάτα με επιλογές και 1 μπουκάλι κρασί στο ζευγάρι, €40 το άτομο) και ένα dégustation (πολύ περισσότερες και διαλεγμένες επιλογές, €65 χωρίς το κρασί). Η λίστα των κρασιών, η οποία φτάνει στο τραπέζι "φορτωμένη" σε ipad, είναι πολύ προσεγμένη σε γκάμα και τιμές και, ενώ δίνει έμφαση στον Ελληνικό αμπελώνα, περιλαμβάνει και κάμποσες ενδιαφέρουσες διεθνείς επιλογές. Υπάρχουν πολλές και καλές ετικέτες που σερβίρονται σε ποτήρι, και αρκετά αφρώδη και αποστάγματα.

Εμείς κινηθήκαμε à la carte για να δοκιμάσουμε πολλά και διαφορετικά πιάτα - το γεύμα, βεβαίως, ήταν κρεατοκεντρικό, ένεκα των ημερών και του κρύου, παρότι ο κατάλογος έχει πολλές και άκρως ενδιαφέρουσες ψαρο-θαλασσινές προτάσεις. Προτείνω ανεπιφύλακτα τα "ξακουστά αλλαντικά του Etrusco": δεν είναι μόνο το γεγονός ότι φτιάχνονται στο εστιατόριο της Κέρκυρας στο χέρι και είναι νοστιμότατα, αλλά και η παρουσίασή τους, που παραπέμπει στις μπουγάδες που απλώνουν μέχρι τα απέναντι μπαλκόνια οι νοικοκυρές στα καντούνια της Κέρκυρας, είναι ευφάνταστη και εντυπωσιακή! Οι "Παπαρδέλες με πάπια και τρούφα, κακάο Περού και λεμόνι" είναι ένα πιάτο που συνδυάζει πολλές και - φαινομενικά αταίριαστες - γεύσεις σε ένα πολύ ενδιαφέρον σύνολο, κάτι που ο Botrini ξέρει να κάνει πολύ καλά. Τα μοσχαρίσια μάγουλα "με σάλτσα από κόκκινιο κρασί, νιόκι και αφρό από σέσκουλα" ήταν ένα πολύ νόστιμο και τέλεια μαγειρεμένο (και παρουσιασμένο) πιάτο, ενώ το αργοψημένο χοιρινό "με πουρέ από λάχανο, chutney φιρίκι και σάλτσα από φασκόμηλο" ήταν μία όμορφη και πολύ ασυνήθιστη γευστική ανακάλυψη. Για επιδόρπιο επιλέξαμε το "Παγωτό από κατσικίσιο τυρί με μαρμελάδα ντομάτας και κρέμα λεμόνι", καθώς και το "Σαμπλέ σοκολάτας με κάστανο" - και τα δύο έκλεισαν τέλεια το δείπνο μας, κι έτσι αφήσαμε "με την καρδιά μας" τη φημισμένη μηλόπιττα αλλά και το περίφημο Βασκικό τσουρέκι, ως κάτι να έχουμε να περιμένουμε μέχρι την επόμενη φορά.

Ίσως θυμάστε ότι το Botrini's ξεκίνησε ως αποτέλεσμα ενός τηλεοπτικού project που έμοιαζε με "γαστρονομικό reality", στα πρότυπα του αντίστοιχου εγχειρήματος του Jamie στο Λονδίνο πριν κάποια χρόνια. Σήμερα παραμένουν κάποια άτομα από την αρχική ομάδα στην κουζίνα, το επιτελείο όμως που "τρέχει" το εστιατόριο έχει εμπλουτιστεί με έμπειρους επαγγελματίες του χώρου. Ο ίδιος ο Σεφ είναι εκεί όποτε μπορεί, τόσο για να επιβλέπει την κουζίνα, όσο και για να έρχεται σε επαφή με τον πελάτη.

Για όποιον δεν επιλέξει ένα από τα προκαθορισμένα μενού, ένα à la carte γεύμα σαν το δικό μας, με κρασί από την τιμολογιακή "μέση" της λίστας, θα κοστίσει περί τα €150. Για τις γεύσεις, την παρουσίαση, την ατμόσφαιρα και την εξυπηρέτηση που συνέθεσαν την εμπειρία αυτή στο Botrini's, το θεωρώ πολύ λογικό και με χαρά θα ξαναπάω.

Περισσότερες πληροφορίες για το Botrini's, το πλήρες μενού, αλλά και στοιχεία επικοινωνίας, υπάρχουν στην ιστοσελίδα του εστιατορίου, στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.botrinis.com.

Η Βόρεια Ελλάδα δεν σταματάει να μας επιφυλάσσει όμορφες εκπλήξεις. Κι αυτό ισχύει γενικά, ακόμα περισσότερο όμως όσον αφορά στον αμπελώνα της. Αυτόν τον οποίο αποφάσισα να επισκεφτώ για άλλη μια φορά, προσπαθώντας σιγά-σιγά να προσθέσω μερικά ακόμα κομμάτια στο πανέμορφο αυτό παζλ...

Αφετηρία ήταν η Νάουσα, όπου είχα προσκληθεί να μιλήσω για τον Οινοτουρισμό στην Διημερίδα "Κεντρική Μακεδονία: Οδικός Χάρτης για την Ανάπτυξη", που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας. Ομολογώ ότι αρχικά εξεπλάγην όταν έλαβα την πρόσκληση (δεν μου έχει ξανατύχει να μιλήσω σε φεστιβάλ κινηματογράφου...), τελικά όμως επικρότησα την πρωτοβουλία των διοργανωτών του φεστιβάλ να το χρησιμοποιήσουν ως πλατφόρμα γενικότερου προβληματισμού γύρω από τον τόπο τους. Λόγω του τραγικού συμβάντος στη Νάουσα με τους αδελφούς Μελιτζανή, η ενότητα για τον τουρισμό πραγματοποιήθηκε μια μέρα αργότερα, όταν όμως τελικά έγινε ξεκίνησε έναν αρκετά εποικοδομητικό διάλογο ανάμεσα σε όλους τους εμπλεκόμενους, άρα είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ωστόσο, το δικό μας πρόγραμμα επηρεάστηκε αρκετά, κι έτσι δεν μπόρεσα να μείνω στη Νάουσα λίγο παραπάνω, για να επισκεφτώ ένα ακόμα οινοποιείο ή να μιλήσω με τους οινοποιούς. Ωστόσο, η όλη αυτή ιστορία μου δίνει αφορμή να σας παρουσιάσω ένα από τα οινοποιεία της περιοχής που αξίζει όλοι να γνωρίσουμε από κοντά: είναι το Κτήμα Δαλαμάρα, για το οποίο θα σας μιλήσω μέσα στις επόμενες ημέρες. Μπορεί να έπρεπε να το είχα ήδη κάνει εδώ και καιρό, νομίζω όμως ότι τώρα που ολοκληρώνεται ο τρύγος και αρχίζουν σιγά-σιγά τα καζάνια, το θέμα θα είναι ακόμα πιο επίκαιρο. Υπομονή λίγες μέρες λοιπόν...

Το οινο-τουριστικό μας ταξίδι ξεκίνησε στην Γουμένισσα. Στην δημοφιλή αυτή οινοπαραγωγική ζώνη οικοδεσπότης μας ήταν ο Βαγγέλης Χατζηβαρύτης, που έχει το νεότερο Κτήμα της περιοχής. Πρόκειται για ένα όμορφο και πολύ σύγχρονο οινοποιείο, που παράγει κρασιά που, παρότι αρκετά νέα στην αγορά (η πρώτη εμπορική εσοδεία ήταν αυτή του 2007), έχουν ήδη αποκτήσει φανατικό κοινό. Ο ιδιόκτητος αμπελώνας του Κτήματος, που έχει έκταση 90 στρέμματα, βρίσκεται στην καρδιά της ζώνης της Γουμένισσας, ωστόσο το Κτήμα παράγει και άλλες ετικέτες, όπως το γλυκά αρωματικό Sauvignon Blanc - Ασύρτικο καθώς και η πραγματικά δροσιστική ετικέτα από Ροδίτη και Ξινόμαυρο (blanc de noir). Το Κτήμα παράγει επίσης και μία δεύτερη ερυθρή ετικέτα από Ξινόμαυρο και Cabernet Sauvignon, ένα πολύ κομψό και ευχάριστο ερυθρό κρασί. Στην βεράντα του οινοποιείου δοκιμάσαμε και συγκρίναμε τις δύο διαθέσιμες εσοδείες Γουμένισσα, την 07 και την 08, οι οποίες είναι αμφότερες πολύ αξιόλογες. Η μεγαλύτερη σε ηλικία έχει ωριμάσει πανέμορφα και πίνεται με μεγάλη ευχαρίστηση ακόμα και τώρα, ενώ η νεότερη έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της, αλλά επιδεικνύει όμορφα και έντονα στοιχεία στην εικόνα και την αίθηση του κρασιού της Γουμένισσας που ως τώρα είχαμε στο μυαλό μας ως τυπική. Το Κτήμα Χατζηβαρύτη έχει ετήσια παραγωγή 60-70.000 φιάλες, με στόχο να τις κάνει κάποια στιγμή 130.000. Ήδη η μισή του παραγωγή εξάγεται στην Κίνα και τη Γερμανία. Είναι επισκέψιμο, και μία επίσκεψη προτείνεται ανεπιφύλακτα, ειδικά αν μπορείτε να το συνδυάσετε με τη γιορτή του τσίπουρου (με καζάνια, χάλκινα και όλα τα απαραίτητα) που διοργανώνει το πρώτο Σάββατο του Νοεμβρίου. Πληροφορίες και στοιχεία επικοινωνίας στην ιστοσελίδα www.chatzivaritis.gr.

Το ταξίδι συνεχίστηκε με μία επίσκεψη στην Ξάνθη, και συγκεκριμένα στα Άβδηρα. Πρόκειται για μία περιοχή μεγάλου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, αλλά και εξαιρετικού φυσικού κάλλους, καθώς αποτελεί έναν εκπληκτικό βιότοπο, που προστατεύεται από την σχετική Διεθνή Συνθήκη του Ramsar. Βασικός μας σύνδεσμος και οικοδεσπότης στην περιοχή ήταν ο οινοποιός Παναγιώτης Σγουρίδης, τέως Βουλευτής Ξάνθης και Αντι-Πρόεδρος της Βουλής. Καθώς το οινοποιείο του βρίσκεται ακόμα "στα σκαριά" (τα κρασιά του οινοποιούνται στη Νάουσα), περπατήσαμε μαζί τον όμορφο αμπελώνα του και δοκιμάσαμε τις γνωστές, ως τώρα, ετικέτες του, καθώς και το καινούριο ροζέ Σγουρίδη, που είναι πολύ φίνο και ευχάριστο. Αξίζει να γνωρίζουμε ότι το Κτήμα Σγουρίδη καλλιεργεί και οινοποιεί μεγάλη γκάμα Ελληνικών και διεθνών ποικιλιών, αυτές όμως που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον είναι οι τοπικές (ερυθρές): το Μαυρούδι και το Παμίδι. Είχα τη χαρά να γνωρίσω τα κρασιά του Κτήματος Σγουρίδη πριν από αρκετό καιρό, και πιστεύω πραγματικά ότι έχουν πολύ (και λαμπρό) μέλλον μπροστά τους. Οι δε άνθρωποι του Κτήματος είναι πραγματικά σπάνιοι, και αυτό αποδείχτηκε (και) από την αγάπη και το σεβασμό του κόσμου της Ξάνθης προς τον κ. Σγουρίδη και τη σύζυγό του στη μεγάλη βόλτα που κάναμε μαζί τους στην πανέμορφη παλαιά πόλη. Αξίζει να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα www.sgouridiwines.gr για να μάθετε περισσότερα για το Κτήμα Σγουρίδη και τα κρασιά του.

Την επομένη, στην ίδια περιοχή, επισκεφτήκαμε και το Κτήμα Βουρβουκέλη. Εκεί, είχαμε την ευκαιρία να ξεναγηθούμε στο χώρο της οινοποίησης, όπου δοκιμάσαμε φρέσκα κρασιά από τις δεξαμενές, καθώς και τις κάβες παλαίωσης. Το Κτήμα Βουρβουκέλη είναι οικογενειακή επιχείρηση και κάνει πολύ καλή δουλειά στην περιοχή. Η παραγωγή της είναι περίπου 65.000 φιάλες ετησίως, ένα σημαντικό ποσοστό της οποίας εξάγεται σε μεγάλες αγορές όπως αυτές της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας και των ΗΠΑ, ενώ στο "ραντάρ" της οικογένειας βρίσκονται ήδη η Ιαπωνία και η Κίνα. Όποιος δεν γνωρίζει τα αξιόλογα κρασιά του Κτήματος Βουρβουκέλη μπορεί να ξεκινήσει με μία "ηλεκτρονική γνωριμία", μέσα από την ιστοσελίδα www.domaine-vourvoukeli.gr.

Πιο χαμηλά, έξω από τη Θεσσαλονίκη, σειρά είχε το Κτήμα Αρβανιτίδη, στον Ασκό. Εκεί μας περίμεναν τα αδέρφια Αρβανιτίδη, ο Θανάσης και ο Γιώργος, καθώς και η Μαρία Νέτσικα που δεν είναι μόνο η "ψυχή" της Wine Plus στη Θεσσαλονίκη, προάγοντας το κρασί και τη γαστρονομία στη συμπρωτεύουσα, αλλά είναι και η οινολόγος του Κτήματος. Μαζί περιηγηθήκαμε στους βοηθητικούς χώρους του πατρικού σπιτιού της οικογένειας Αρβανιτίδη, που χρησιμοποιούνται μέχρις ώτου το Κτήμα να ολοκληρώσει την κατασκευή του νέου οινοποιείου του. Δοκιμάσαμε φρέσκα λευκά από τις δεξαμενές, ενώ στη συνέχεια μαζευτήκαμε στην αυλή του σπιτιού για μία μεγάλη, γενικότερη δοκιμή. Το Κτήμα Αρβανιτίδη έχει ειδίκευση, θα λέγαμε, στο Chardonnay, και αυτή ήταν και η πρώτη ποικιλία με την οποία ασχολήθηκε. Μάλιστα η πρώτη ετικέτα που εμφιάλωσε, το Chardonnay Αρβανιτίδη 02, βραβεύτηκε με αργυρό μετάλλιο στον Διεθνή Διαγωνισμό Οίνου της Θεσσαλονίκης το 2003! Χάρη στην προσεκτική ωρίμανση του κρασιού σε "χαρμάνι" βαρελιών, το Chardonnay Αρβανιτίδη είναι ένα πολύ κομψό ποικιλιακό κρασί που μας δίνει ένα πληθωρικό Chardonnay, χωρίς όμως να είναι η τυπική - και ενίοτε υπερβολική - βαρελάτη έκφραση της ποικιλίας. Πολύ αξιόλογα είναι επίσης τα ερυθρά του Κτήματος, το Cabernet-Merlot, το μονοποικιλιακό Merlot, που εγώ θεωρώ μία από τις καλύτερες Ελληνικές ετικέτες της ποικιλίας, καθώς και το πικάντικο αλλά πολύ ισορροπημένο Syrah, που ήταν το καλύτερο της δοκιμής για μένα. Η οποία δοκιμή, οφείλω να πω, έγινε ακόμα πιο απολαυστική όταν ολοκληρώθηκε με τα κρασιά να συνοδεύουν τα φημισμένα κρέατα του γειτονικού χωριού Σοχός, σε μία από τις καλύτερες ταβέρνες του! Το Κτήμα Αρβανιτίδη έχει ετήσια παραγωγή γύρω στις 45.000 φιάλες, μέρος της οποίας εξάγει στη Γερμανία και την Κύπρο. Για περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία επικοινωνίας, η ιστοσελίδα του Κτήματος Αρβανιτίδη βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://arvanitidis-winery.gr.

Τελευταίος αυστηρά οινικός σταθμός του ταξιδιού ήταν ο Κολινδρός της Πιερίας, για μια επίσκεψη στον αμπελώνα της οινοποιίας Πιερία-Ερατεινή - ξέρετε, αυτής που μας χαρίζει τον αγαπημένο σε όλους μας Γυμνό Βασιλιά. Η εταιρεία είναι δημιούργημα του Παύλου Αργυρόπουλου και του Ανδρέα Πάντου, καταξιωμένων οινολόγων με μεγάλη εμπειρία εντός και εκτός Ελλάδος. Και μπορεί ακόμα το οινοποιείο τους να είναι στα σχέδια (τα κρασιά οινοποιούνται στο Αμύνταιο), ο αμπελώνας τους, ωστόσο, που περικυκλώνει τη Μονή του Αγίου Αθανασίου, είναι υποδειγματικός και "κάθεται" σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον terroir. Ο Γυμνός Βασιλιάς, που είναι και η ναυαρχίδα της οινοποιίας, είναι ένα μεγάλο ερυθρό κρασί από Syrah και Κολινδρινό. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στην αγορά έκανε αίσθηση και έκτοτε οι φανατικοί του φίλοι πληθαίνουν καθημερινά. Αυτό, βέβαια, δεν είναι τυχαίο, καθώς η πείρα αλλά και το πάθος των δύο οινοποιών ήταν αναμενόμενο να δώσουν ένα τόσο εξαιρετικό αποτέλεσμα. Έχοντας πρωτο-δοκιμάσει το κρασί "στις πολύ αρχές του" (θυμάμαι το μπουκάλι δεν είχε καν ετικέτα ακόμα...), ήθελα από καιρό να βρεθώ στο μέρος όπου παράγεται. Και τα άλλα δύο κρασιά τους, ωστόσο, που "φορούν" την ετικέτα "Ευχές Ερατεινές" σε λευκό (Ασύρτικο, Chardonnay, Μαλαγουζιά) και ερυθρό (Cabernet Sauvignon, Syrah, Ξινόμαυρο) είναι ιδιαίτερα καλοφτιαγμένα και παρουσιάζουν πολύ καλή σχέση ποιότητας-τιμής. Α, και μια αποκλειστική είδηση: Η Πιερία Ερατεινή "βγάζει" σύντομα στην αγορά ένα νέο γλυκό κρασί από Μαλαγουζιά και Μοσχάτο. Πρόκειται για τις Γλυκές Ευχές 09, μία ετικέτα που αξιοποιεί τέλεια την αρωματική δυναμική των ποικιλιών που συνθέτουν το χαρμάνι της. Πρέπει δε να σας πω ότι δοκιμάσαμε τα κρασιά στο σπίτι του Ανδρέα Πάντου στον Κολινδρό, συνοδεύοντας τις εξαιρετικές μοσχαρίσιες μπριζόλες και τα χωριάτικα λουκάνικα που μας έψησε ο ίδιος στον κήπο! Εκεί ειδικά, ο Γυμνός Βασιλιάς που δοκιμάσαμε σε μίνι-κάθετη (2007 & 2008) έλαμψε, ενώ, έχοντας δοκιμάσει και τον Γυμνό Βασιλιά του 2011 από τη δεξαμενή, τολμώ να πω ότι αναμένεται εξαιρετικός! Η Πιερία Ερατεινή παράγει περίπου 30.000 φιάλες αυτή τη στιγμή, ενώ τώρα, ουσιαστικά, αρχίζει τις προσπάθειές της για εξαγωγές. Εκεί, αιχμή του δόρατος ίσως αποτελέσει το Ξινόμαυρο που οι δύο οινοποιοί καλλιεργούν, προς το παρόν πειραματικά.

Όπως είχα προ-αναγγείλει, τελευταία (και ουσιαστικά απαραίτητη) στάση στο δρόμο για την Αθήνα ήταν στο Λιτόχωρο, για μία μοναδική βραδιά στο Γαστροδρόμιο εν Ολύμπω, του φίλου Σεφ Ανδρέα Γάβρη. Μόνο που το δείπνο, αυτή τη φορά, κατάφερε να ξεπεράσει κάθε προσδοκία μας, καθώς ο ανταγωνισμός των σπάνιων κρασιών από την προσωπική μου συλλογή και τη λίστα του εστιατορίου με τα εξαιρετικά εδέσματα που ο Σεφ δημιούργησε αποκλειστικά για εμάς (ξεκίνησε με θαλασσινά και ψάρι και ολοκληρώθηκε με κυνήγι) ήταν αμείλικτος και άκρως απολαυστικός! Για το Γαστροδρόμιο εν Ολύμπω έχω μιλήσει πολλάκις στο παρελθόν, γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου εστιατόρια στην Ελλάδα και μία από τις καλύτερες αφορμές που μπορώ να σκεφτώ για μία αξέχαστη οινο-γαστρονομική απόδραση από την Αθήνα. Για περισσότερα, www.gastrodromio.gr.

Μέσα σε 2 χιλιάδες (περίπου) χιλιόμετρα και 5 μέρες (4 νύχτες σε 4 διαφορετικά ξενοδοχεία), άλλη μία εκπληκτική βόλτα στον αμπελώνα της Βόρειας Ελλάδας ολοκληρώθηκε. Όποιος το έχει ήδη κάνει ή σκοπεύει να κάνει κάτι αντίστοιχο (κάτι που συνιστώ ανεπιφύλακτα) θα συμφωνήσει μαζί μου ότι πρόκειται για εμπειρία που, εκτός των άλλων, είναι άκρως θεραπευτική από τη μιζέρια και τη μαυρίλα των ημερών που ζούμε. Τολμήστε το, λοιπόν! Ο αμπελώνας της Βόρειας (και όχι μόνο) Ελλάδας μας προσκαλεί και μας υπόσχεται εξαιρετικές εμπειρίες και συγκινήσεις. Αξίζει να τον γνωρίσουμε όλοι, και αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται - ούτε για τους επαγγελματίες του χώρου, ούτε για τους ερασιτέχνες οινόφιλους - από τον καναπέ ή από την οθόνη του υπολογιστή!...

Τσέκαρα υγρά, φρένα, φώτα κλπ, στο αυτοκίνητο, αλλά τελικά δεν χρειαζόταν, γιατί θα πάω με αεροπλάνο. Πάντως θα πάω. Άλλη μία οινοτουριστική "τουρνέ" του αμπελώνα της Βόρειας Ελλάδας ξεκινάει!...

Αφετηρία η Νάουσα, όπου είμαι προσκεκλημενος να μιλήσω για το αγαπημένο μου θέμα, για τον οινοτουρισμό, σε μια ημερίδα αφιερωμένη στην ανάπτυξη της Κεντρικής Μακεδονίας, που θα λάβει χώρα στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας. Εκεί θα συναντήσω τον φίλο και σταθερό συνοδοιπόρο Γιάννη, για να φύγουμε οδικώς για Γουμένισσα, Θεσσαλονίκη και Ξάνθη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επισκέψεις σε οινοποιεία, αλλά και ενδελεχή έρευνα για αυθεντικές τοπικές γεύσεις όλων αυτών των περιοχών, που περιμένουν (κι εμείς ανυπομονούμε) να τις ανακαλύψουμε.

Ο γυρισμός θα γίνει μέσω Πιερίας (...Ερατεινής), ενώ λίγο πιο κάτω, το αυτοκίνητο θα μας πάει μόνο του και θα σταματήσει υποχρερωτικά στο Λιτόχωρο και στο Γαστροδρόμιο εν Ολύμπω, του φίλου μου Ανδρέα Γάβρη, για ένα πολύ εκλεκτό γεύμα, που θα σηματοδοτήσει το τέλος της εκδρομής (και της εβδομάδας).

Έτσι έχουν τα πράγματα. Γιατί οινοτουρισμός δεν είναι (μόνο) παρουσιάσεις σε ημερίδες και συνέδρια και άρθρα σε περιοδικά και μπλογκς. Ο οινοτουρισμός είναι μια όμορφη περιπέτεια με καλή παρέα, που επιφυλάσσει εμπειρίες για όλες τις αισθήσεις που δεν είχαμε καν φανταστεί.
Καλή αντάμωση από βδομάδα!...

Να ένα ωραίο παράδειγμα προς μίμηση, που προτρέπω κάθε οινόφιλο να το ακολουθήσει. Γιατί το κρασί έχει τη μοναδική, ίσως, ικανότητα να φέρνει τους ανθρώπους που το αγαπούν πιο κοντά και να περνούν τέλεια στην πορεία. Έτσι (και καλύτερα) περάσαμε κι εμείς στην κάθετη γευσιγνωσία Σαντορίνης που οργανώθηκε (και υλοποιήθηκε) αυθόρμητα μεταξύ φίλων, χτες το βράδυ.

Θα σας τα πω από την αρχή όμως. Ο Κώστας Γεωργόπουλος, γνωστός επαγγελματίας και μέγας φίλος του κρασιού, στις πρόσφατες διακοπές του στη Σαντορίνη, "πήρε σβάρνα" τα οινοποιεία του νησιού, δοκιμάζοντας και αγοράζοντας ό,τι καλύτερο βρήκε. Στο οινοποιείο της εταιρείας Μπουτάρη, λοιπόν, κατάφερε και εξασφάλισε μία κάθετη συλλογή 7 εσοδειών (όχι διαδοχικών) της ετικέτας Καλλίστη, που ξεκινούσε από το 2007 και πήγαινε πίσω ως το 1989. Κακά τα ψέμματα - δεν έχει κανείς την ευκαιρία να δοκιμάσει Σαντορίνη 22 ετών, παρατηρώντας την εξέλιξή της κατά την πορεία αυτή, κάθε μέρα. Και ο Κώστας είχε την αξιέπαινη πρωτοβουλία να μοιραστεί την εμπειρία με φίλους (του κρασιού και δικούς του) που μπορούν να εκτιμήσουν κάτι τέτοιο. Όπερ και εγένετο, χτες το βράδυ, στο αγαπημένο πλέον οινοφιλικό στέκι του Χαλανδρίου, το Paradiso.

Το να πω ότι η κάθετη δοκιμή είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι πολύ λίγο. Η Σαντορίνη - δηλαδή το Ασύρτικό της - είναι το μοναδικό Ελληνικό λευκό κρασί (και ένα από τα λίγα παγκοσμίως) που έχει σοβαρές δυνατότητες παλαίωσης. Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, κανείς δεν πίστευε ότι ένα μπουκάλι Σαντορίνη θα ήταν ζωντανό - πόσο μάλλον αξιόλογο - 22 χρόνια μετά τον τρύγο της αναγραφόμενης εσοδείας! Κι όμως, μας εντυπωσίασε όλους. Και όλες οι ετικέτες της δοκιμής - ίσως με κορυφαίες αυτές του 2006 και του 2003 - έδειξαν αξιοσημείωτη δυνατότητα εξέλιξης που μεταφραζόταν σε αρωματική πολυπλοκότητα και ανάδειξη της μεταλλικής τυπικότητας του Σαντορινιού terroir, καθώς και της χαρακτηριστικής οξύτητας του Ασύρτικου, που είναι βασικός παράγοντας που εξασφαλίζει τέτοια δυναμική παλαίωσης.

Θέλω να πω ότι η οινοποιία Μπουτάρη χάραξε πρώτη το δρόμο στην βαρελάτη Σαντορίνη, με την Καλλίστη, κι αυτό συνεχίζεται σταθερά μέχρι και σήμερα. Η χτεσινή δοκιμή το απέδειξε αυτό περίτρανα - δεν ξέρω, ωστόσο, αν το ευρύ κοινό γνωρίζει και εκτιμά ανάλογα την απίστευτη δουλειά που έκανε πρώτη η οικογένεια Μπουτάρη σε μεγάλες οινοπαραγωγικές μας ζώνες, όπως η Νάουσα και η Σαντορίνη. Η παρακαταθήκη τους είναι μεγάλη και η συνεχιζόμενη αφοσίωσή τους είναι ανεκτίμητη.

Όπως και να έχει το πράγμα, πάντως, αξίζουν συγχαρητήρια τόσο στον Κώστα Γεωργόπουλο, για την εξαιρετική του πρωτοβουλία και την όμορφη εμπειρία που μοιράστηκε μαζί μας, όσο και στον Γρηγόρη Μιχαήλο AIWS που φιλοξένησε την δοκιμή αυτή στο εστιατόριό του, το Paradiso. Πρέπει επιπλέον να σας πω ότι η χαρά του οινόφιλου συνεχίστηκε και μετά την κάθετη δοκιμή, χτες το βράδυ. Κι αυτό γιατί, στο πλαίσιο του επίσης αυθόρμητου BYOB της βραδιάς, η παρέα δοκίμασε και μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα γκάμα Ελληνικών και ξένων κρασιών (λευκών και ερυθρών) που ο καθένας έφερε από την κάβα του και τα οποία συνόδευσαν τα νόστιμα πιάτα της κουζίνας του Paradiso.

Τέλος, μια και μιλάμε για το Paradiso, δεν πρέπει να παραλείψω να σας πω ότι ο Γρηγόρης Μιχαήλος έχει ήδη ξεκινήσει τις μηνιαίες λίστες κρασιών του - ένα πρόγραμμα για το οποίο σας είχα ενημερώσει προ καιρού. Κάθε μία από τις λίστες του μήνα περιλαμβάνει επιλεγμένα Ελληνικά και ξένα κρασιά σε πολύ καλές τιμές, ενώ φιλοξενεί και το "Οινοποιείο του Μήνα", καθώς και τις προσωπικές επιλογές μίας γνωστής προσωπικότητας από το χώρο του Ελληνικού κρασιού. Αυτό το μήνα, τους ρόλους αυτούς ενσαρκώνουν το Κτήμα Αβαντίς από την Εύβοια και ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης MW, αντίστοιχα. Όποιος ενδιαφέρεται να περιεργαστεί τη λίστα του Paradiso για το Σεπτέμβριο, η οποία είναι τυπωμένη ευφάνταστα στα σουπλά του εστιατορίου, μπορεί να τo κάνει κατεβάζοντας το αρχείο που ακολουθεί παρακάτω.

Θυμάστε το εστιατόριο που σας ανέφερα πριν λίγες μέρες, αποκρύπτοντας (εσκεμμένα) τις πολλές λεπτομέρειες; Εκείνο στα Βόρεια Προάστια, στο οποίο σχεδίασα τη λίστα των κρασιών και όπου γενικά θα διοργανώνω διάφορα οινικά δρώμενα; Ε λοιπόν, έφτασε η ώρα να σας τα πω (σχεδόν) όλα!

Είναι το Abovo, το οποίο ονομάστηκε έτσι επειδή - μεταξύ άλλων - κοιτάει αφ' υψηλού την Πλατεία Κεφαλαρίου. Για τους παλαιούς και γνώστες είναι το σημείο όπου παλαιότερα στεγαζόταν το εστιατόριο Mendoza, και ακόμα πιο παλιά το (αγαπημένο μου, τότε) Λιβανέζικο εστιατόριο Ya Hala. Καταλάβατε, έτσι; Στον όροφο, με τη φοβερή βεράντα, ανάμεσα σε Square Sushi και Πρυτανείο...

Στην κουζίνα ο Σεφ Μιχάλης Νουρλόγλου, ιδιαίτερα δημοφιλής μετά την επιτυχημένη του πορεία στο Top Chef, δημιουργεί με διαλεχτές πρώτες ύλες πιάτα με φαντασία και εξαιρετικό δέσιμο γεύσεων - και αυτό σας το λέω από πρώτο χέρι, καθώς τα έχω δοκιμάσει ΟΛΑ πολλές φορές, μέχρι να οριστικοποιηθούν. Στη σάλα ο μαιτρ Νίκος Γουρνάρης, με τεράστια προϋπηρεσία στα καλύτερα Αθηναϊκά εστιατόρια, είναι υπεύθυνος για την τέλεια εξυπηρέτηση των πελατών με τον δικό του μοναδικό τρόπο, ενώ το δεξί του χέρι, ο Παντελής Νικολόπουλος, διαχειρίζεται τη λίστα των κρασιών και προτείνει τους καλύτερους συνδυασμούς τους με τα πιάτα του μενού.

Από τα πιάτα δεν θέλω να σας τα αποκαλύψω όλα, για να μη σας χαλάσω την έκπληξη. Θα σας πω, όμως, να μην παραλείψετε να δοκιμάσετε το καπνισμένο φουα-γκρα (όποιοι είναι φίλοι), καθώς και το καπνιστό χέλι, από τα ορεκτικά. Επίσης, νομίζω ότι θα θαυμάσετε την εξαιρετική τεχνική του Σεφ στον πουρέ (καθότι είναι της σχολής του Joël Robuchon) σε χίλιες δυό παραλλαγές - πατάτας, καρότου, πατζαριού, topinambur (αγγινάρα Ιερουσαλήμ), κ.α. Τα ψάρια και τα θαλασσινά τα φέρνουν φρέσκα πολύ αυστηρά επιλεγμένοι προμηθευτές, ενώ το μοσχαρίσιο κρέας είναι Aberdeen Angus. Για τα πολύ δυνατά πηρούνια, όπως η αφεντιά μου, υπάρχει Porterhouse Steak 800 γραμμαρίων (επισήμως για 2 άτομα), ενώ το απόλυτο αγαπημένο μου είναι το ψητό διάφραγμα (ο όρος της ανωτάτης χασαπικής στα αγγλικά είναι Inside Skirt Steak) που είναι φοβερά νόστιμο και απίστευτα τρυφερό. Επίσης, αξίζει να δοκιμάσει κανείς - και να εκπλαγεί - το γευστικό και αναπάντεχα ζουμερό φιλέτο κοτόπουλο, το οποίο μαγειρεύεται sous-vide και τελειώνει στη σχάρα. Α, και όπου σχάρα γράψτε "Robata", την επαγγελματική ψησταριά Ιαπωνικών καταβολών, που ψήνει μοναδικά, χρησιμοποιώντας πυρακτωμένες πέτρες ηφαιστειακής λάβας.Τέλος, αφήστε χώρο για γλυκό, καθώς η ζαχαροπλαστική γίνεται in-house.

Η λίστα των κρασιών έχει φτιαχτεί για να καλύψει γευστικά όλα τα πιάτα σε διάφορα επίπεδα τιμών, ποικιλιών και προελεύσεων, ενώ θα υπάρχουν και κάμποσες επιλογές σε ποτήρι. Επιπλέον, έχω στο μυαλό μου και μία λίστα πολύ ψαγμένων και σπάνιων Ελληνικών και ξένων ετικετών που κατά καιρούς θα κάνουν "guest" εμφανίσεις εκτός λίστας και θα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Και βέβαια, εντός των ημερών θα ανακοινώσω και την ημερομηνία της έναρξης του επόμενου κύκλου του Σεμιναρίου Απόλαυσης του Κρασιού, που από εδώ και πέρα θα γίνεται στο Abovo.

Αυτά. Τελικά, είχα-δεν είχα, είπα περισσότερα απ' ότι υπολόγιζα. Τα υπόλοιπα ελπίζω ότι θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας.

Το Abovo, λοιπόν, ανοίγει σήμερα, Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου, τις πόρτες του για το κοινό. Όποιος θέλει να το επίσκεφτεί θα το βρει στην καρδιά του Κεφαλαρίου (Κολοκοτρώνη 37 / 210-8015325). Μην ξεχνάτε ότι σε απόσταση λίγων μόλις μέτρων, επί της οδού Δηληγιάννη, μετά την πλατεία, υπάρχει υπόγειο parking. Τέλος, αν γίνετε fan του Abovo, μην ξεχάσετε να γίνετε και friend του στο Facebook.

Καλωσόρισες, Abovo, στην Αθηναϊκή εστίαση, και καλή επιτυχία!...

 Ναι, ένα νέο εστιατόριο ετοιμάζεται να ανοίξει σύντομα στα Βόρεια. Είναι μία ωραία προσπάθεια την οποία έχω παρακολουθήσει από πολύ κοντά, από τη στιγμή που εμφανίστηκε ως απλά μία ιδέα μεταξύ φίλων, μέχρι και τώρα που μιλάμε, που μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές. Και πιστεύω ότι θα πάει πολύ καλά.

Το νέο αυτό εστιατόριο τα έχει όλα: τέλειο σημείο, έναν νέο celebrity chef (ναι, τον ξέρετε από την τηλεόραση) με ωραίες ιδέες και πολύ καλή αίσθηση της γεύσης και της αισθητικής της, καθώς και προσωπικό σάλας με εμπειρία, γνώση και πάθος. Οι συν-ιδιοκτήτες είναι φίλοι μου καλοί με τους οποίους γνωριζόμαστε από παιδιά. Ο ένας είναι δοκιμασμένος με επιτυχία στο επάγγελμα, ο άλλος, επώνυμος επιχειρηματίας, που πραγματοποιεί ένα όνειρο που είχε εδώ και χρόνια. Και οι δύο ξεκινούν αυτό το project με πολύ όρεξη και ενθουσιασμό, προσεγγίζοντάς το από την οπτική γωνία της καλοπέρασης του πελάτη και της μεγιστοποίησης της αξίας των χρημάτων του.

Το μενού βασίζεται σε πιάτα που παίζουν δημιουργικά με γεύσεις και υλικά της Ελλάδας και της ευρύτερης Μεσογείου. Η έμφαση ανάμεσα στη γη (κρέας) και τη θάλασσα (ψάρι και θαλασσινά) είναι ισομερώς μοιρασμένη, τα μυρωδικά και τα χορταρικά της Ελληνικής υπαίθρου παίζουν καθοριστικό ρόλο, ενώ κάθε πρώτη ύλη έχει επιλεγεί με πολύ κόπο και φροντίδα. Έχουμε ήδη δοκιμάσει τα περισσότερα πιάτα, και κατ' ιδίαν αλλά και με πολύ κλειστά focus groups, και όλα δείχνουν ότι η κουζίνα βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο.

Εγώ έχω σχεδιάσει τη λίστα των κρασιών, με γνώμονα τη σχέση ποιότητας-τιμής και την κάλυψη όλων των γεύσεων, τόσο από τις Ελληνικές, όσο και από τις ξένες ετικέτες. Επιπλέον, από καιρού εις καιρόν θα κάνω κάποιες πολύ μικρές και exclusive εισαγωγές, κυρίως από ταξίδια μου εντός και εκτός Ελλάδος, οι οποίες θα φιλοξενούνται εκτός λίστας για όσους θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό (η πρώτη, εκ Τοσκάνης, ήδη είναι καθ' οδόν...). Τέλος, στον όμορφο χώρο του εστιατορίου αυτού θα φιλοξενείται τόσο το Σεμινάριο Απόλαυσης του Κρασιού, από το φθινόπωρο, όσο και διάφορες άλλες εκδηλώσεις οινο-γαστρονομικού χαρακτήρα που σχεδιάζω να διοργανώσω τους επόμενους μήνες.

Αυτά μπορώ να σας πω για την ώρα - οι υπόλοιπες λεπτομέρειες δεν είναι ακόμα ανακοινώσιμες. Σύντομα, πάντως, θα είστε οι πρώτοι που θα δείτε το καινούριο αυτό εστιατόριο σε "sneak preview" και θα έχετε μία καλύτερη ιδέα για το τι να περιμένετε, πριν το επισκεφτείτε.

Μείνετε συντονισμένοι!...

Έχω πάει κάμποσες φορές στις οινικές εκδηλώσεις που διοργανώνει τακτικά. Πρόσφατα όμως πήγα με την παρέα μου στο χαλαρό για να φάμε. Και, για άλλη μια φορά, έμεινα εξαιρετικά ευχαριστημένος από το εστιατόριο Paradiso στο Χαλάνδρι!

Εν τω μεταξύ, όλοι μου οι φίλοι και γνωστοί που μένουν στην ευρύτερη περιοχή Χαλανδρίου και Νέου Ψυχικού ξέρουν πολύ καλά το Paradiso - για να μην πω ότι έχουν μεγαλώσει με αυτό. Είναι εδώ και χρόνια το αγαπημένο Ιταλικό της γειτονιάς τους και ειδικά η πίτσα στον ξυλόφουρνο είναι από τα πρώτα πράγματα που αναφέρουν. Εγώ - ομολογώ - το έμαθα πολύ πιο πρόσφατα, και συγκεκριμένα πέρυσι. Ουσιαστικά, βλέπετε, μου κέντρισε το ενδιαφέρον από τότε που μπήκε για τα καλά στην οικογενειακή επιχείρηση ο Γρηγόρης Μιχαήλος, η επόμενη γενιά που ανέλαβε το "πηδάλιο" του Paradiso. Και, παρότι δεν έζησα ο ίδιος τη μετάβασή του σε wine restaurant ολκής, μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητος ότι αυτή τη στιγμή το Paradiso αποτελεί μία πολύ δυνατή επιλογή για όσους αγαπούν το καλό Ιταλικό φαγητό και λατρεύουν το κρασί. Και που να δείτε τι έχει να γίνει σε λίγο καιρό! Κακώς βιάζομαι, όμως. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά...

Το ότι το Paradiso έχει πάρει εδώ και καιρό μία πορεία με προορισμό την σωστή απόλαυση του κρασιού, μόνο τυχαίο δεν είναι. Βλέπετε ο ευγενέστατος και πραγματικά παθιασμένος για το κρασί Γρηγόρης Μιχαήλος έχει τον τίτλο οινικών σπουδών Associate member of Institute of Wines & Spirits από τον Βρετανικό οργανισμό Wine & Spirit Education Trust - γι αυτό και, κανονικά, το ονοματεπώνυμό του ακολουθείται από τα αρχικά AIWS. Τον τίτλο αυτόν ο Γρηγόρης τον μοιράζεται με μία μικρή και επίλεκτη ομάδα οινογνωστών σε παγκόσμιο επίπεδο (πόσο μάλλον σε Ελληνικό), γεγονός που τον κατατάσσει ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν πολύ βαθιά γνώση και εμπειρία στο κρασί. Για να μη σας τα πολυλογώ, λοιπόν, εγώ προσωπικά δεν ζήτησα να δω λίστα κρασιών στο Paradiso. Ζήτησα απλά "να κάνει παιχνίδι" ο Γρηγόρης με βάση την παραγγελία μας. Αυτό και έγινε - και οι συνδυασμοί που απολαύσαμε ήταν ο ένας καλύτερος από τον άλλον.

Ο κατάλογος του Paradiso περιλαμβάνει μεγάλη ποικιλία από πραγματικά νόστιμα πιάτα. Δροσερές και πλούσιες σαλάτες, πολλά ορεκτικά όπως ποικιλίες τυριών ή/και αλλαντικών, μπρουσκέτες, ψητά λαχανικά και πολύ καλό μοσχαρίσιο καρπάτσιο, τα οποία ακολουθούν ευφάνταστα πιάτα ζυμαρικών, εξαιρετικά ριζότι και βέβαια οι περίφημες πίτσες για τις οποίες μιλάει όλη η ευρύτερη γειτονιά. Στα κυρίως πιάτα φιγουράρουν επιλογές ψαριού και θαλασσινών, εγώ όμως - ως γνήσιο σαρκοφάγο ον - θα σταθώ στα κρεατικά, και θα ξεχωρίσω το νοστιμότατο ψαρονέφρι με σάλτσα μανιτάρια, το φιλέτο στη σχάρα (γίνεται και με πιπέρια) το οποίο κατατάσσω ανάμεσα στα πολύ-πολύ καλά που έχω φάει τελευταία, αλλά και στην διάσημη ταλιάτα, πιάτο στο οποίο έχω ιδιαίτερη αδυναμία, και η εκτέλεση του οποίου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από καλά εστιατόρια στην Ιταλία, στα οποία το έχω απολαύσει. Το μόνο που ακόμα δεν γνωρίζω είναι το πώς κατάφερα να προλάβω να την φωτογραφίσω για να την μοιραστώ εδώ μαζί σας, καθώς η παρέα την "κατασπάραξε" εν ριπή οφθαλμού!...



Και πάμε - κυριολεκτικά - στο ζουμί. Η λίστα των κρασιών περιλαμβάνει μεγάλη ποικιλία ετικετών όλων των στυλ και χρωμάτων από τον Ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα, κάποιες από τις οποίες ο Γρηγόρης τις προμηθεύεται απευθείας από δικούς του επιλεγμένους παραγωγούς ή αντιπροσώπους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Προς το παρόν. Γιατί σύντομα τα πράγματα θα αλλάξουν πολύ. Από το Φθινόπωρο το Paradiso θα έχει μία διαφορετική λίστα κρασιών για κάθε μήνα του χρόνου, κάθε μία από τις οποίες θα εκπλήσσει - για να μην πω "σοκάρει" - τόσο για τις επιλογές, όσο και για τις τιμές της! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό - έχει κι άλλο: το Paradiso εφαρμόζει ήδη πολιτική ΒΥΟΒ. Αν δηλαδή, για οποιοδήποτε λόγο, κάποιος πελάτης θέλει να πάει να φάει με το δικό του κρασί, το εστιατόριο δεν έχει καμία αντίρηση και το δέχεται με χαρά. Μάλιστα δεν προτίθεται να κάνει οποιαδήποτε σχετική χρέωση (corkage) στο λογαριασμό του πελάτη για τα ποτήρια, το σερβίρισμα και τα όποια άλλα έξοδα. Μοναδική "φορολογία" που θα υφίσταται ο πελάτης θα είναι η δοκιμή του κρασιού του από τον Γρηγόρη πριν το σερβίρισμα. Εγώ βέβαια το να δοκιμάσει ένας άνθρωπος με τις γνώσεις και την πείρα του Γρηγόρη Μιχαήλου AIWS το κρασί μου και μετά να μου το σερβίρει το θεωρώ προνόμιο, και σίγουρα όχι "αγγαρεία". Το αναφέρω όμως, απλά, για να είμαστε ξεκάθαροι.

Τι άλλο πρέπει να σας πω για το Paradiso; Ότι ο κήπος του είναι τέλειος το καλοκαίρι, ο εσωτερικός του χώρος ζεστός και οικείος για το χειμώνα, το σημείο στο οποίο βρίσκεται είναι πολύ βολικό στην πρόσβαση και στο πάρκινγκ, το σέρβις είναι άψογο (για το δε κρασί δεν το συζητάω...) και οι τιμές ειδικά προσεγμένες ώστε να είναι λογικές και να προσδίδουν αξία με το παραπάνω στα χρήματα του πελάτη. Αν ξέχασα κάτι, συγχωρήστε με...

Το Paradiso βρίσκεται στην διεύθυνση Αποστολοπούλου 58 στο Χαλάνδρι και τα τηλέφωνα επικοινωνίας είναι τα 210-6722290 και 210-6748667. Πλησιέστερος σταθμός μετρό που το εξυπηρετεί είναι αυτός του Χολαργού. Τέλος, δεν έχει - απ' όσο ξέρω - ιστοσελίδα, έχει όμως σελίδα στο Facebook, την οποία σας συνιστώ να "συμπαθήσετε" (να κάνετε like εννοώ...) και να ακολουθήσετε, ώστε να ενημερώνεστε - μεταξύ άλλων - για τις πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις που συχνά-πυκνά διοργανώνει. Και η συνέχεια στα πιάτα - και στα ποτήρια μας!...