Σήμερα καλωσορίζω στο διαδίκτυο το ανανεωμένο Νηστικό Αρκούδι. Αναφέρομαι στο νέο site της γνωστής εκπομπής, που με φρέσκο, φιλικό και ιδιαίτερα χρηστικό look & feel κάνει την επανεμφάνισή του στο Internet.

Μέσα από τις σελίδες του θα βρείτε εύκολες και νόστιμες συνταγές, δοκιμασμένες και αγαπημένες από καθημερινούς ανθρώπους. Με ενθουσιάζει η νέα κατηγοριοποίηση της θεματολογίας, έτσι ώστε οι συνταγές να εμφανίζονται σε ομάδες όπως "του μοντέλου", "της νηστείας", "του βιαστικού", "του μακαρονά" και πάει λέγοντας...

Στο νέο Νηστικό Αρκούδι θα βρείτε και οινική θεματολογία από εμένα, τόσο original όσο και αναδημοσιευμένη από άλλες πηγές, ενώ εν καιρώ θα επιμεληθώ και των οινικών προτάσεων για τις διάφορες συνταγές.

Σε μια εποχή που η κρίση έχει κάνει το να μένουμε μέσα και να μαγειρεύουμε μία υποχρεωτική πλην ευχάριστη μόδα, το Νηστικό Αρκούδι μπαίνει κατευθείαν στα "αγαπημένα" για να το συμβουλευόμαστε καθημερινά. Θα το βρείτε στη διεύθυνση http://www.toarkoudi.gr.

Και μια και είναι Παρασκευή, μην ξεχάσετε να συντονιστείτε στην εκπομπή μου Lémy Boucaliaûn αύριο, όπως και κάθε Σάββατο στις 2μμ, από τη συχνότητα του City 99.5FM. Η εκπομπή θα έχει ιδιαίτερα εορταστικό χαρακτήρα λόγω της σημερινής ημέρας των γενεθλίων μου, με πλούσια θεματολογία από την Ελληνική και ξένη οινική επικαιρότητα, τηλεφωνική ανταπόκριση με την Κύπρο, και μία κλήρωση με ένα οινικό δώρο-έκπληξη! Ακούστε τη ζωντανά από τον υπολογιστή σας κάνοντας κλικ εδώ.

Έφυγε ο διάσημος Άγγλος μάγειρας Keith Floyd, σε ηλικία μόλις 65 ετών. Ο Keith Floyd έφυγε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι της συντρόφου του, αν και εδώ και καιρό έδινε τη μάχη του με τον καρκίνο.

Τον Keith Floyd τον ξέρουν καλά όσοι έχουν ζήσει στην Αγγλία, αλλά και όσοι έχουν παρακολουθήσει τις εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση ή και στα dvd του που έδινε πριν από καιρό η Καθημερινή. Μπορεί σήμερα κάθε κανάλι του κόσμου να έχει κι από έναν μάγειρα που ταξιδεύει και μαγειρεύει, αλλά ο Keith Floyd ήταν από τους πρώτους, πίσω στη δεκαετία του '80, αν όχι ο πρώτος. Έκανε οδοιπορικά, ταξίδευε και μαγείρευε στα πιο απίθανα μέρη - σε παραλίες, σε γήπεδα, σε πλοία, σε εστιατόρια αλλά και σε κουζίνες σπιτιών - και πάνω από όλα το διασκέδαζε. Αγαπούσε το κρασί και πάντα τόνιζε τη σωστή χρήση του κρασιού στη μαγειρική, και αναφερόταν απαραίτητα στην οινογαστρονομία των περιοχών που επισκεπτόταν. Άλλωστε, τα σήματα-κατατεθέντα του ήταν το παπιγιόν που φορούσε πάντα, αλλά και το ποτήρι με το κρασί του, που σπάνια άφηνε από το χέρι του.

Ο Keith Floyd, παρά την αριστοκρατική μορφή και προφορά του, ήταν - σύμφωνα με όσους τον ήξεραν και συνεργάστηκαν μαζί του - άνθρωπος απλός, που έδινε προτεραιότητα πάντα στην χαρά της ζωής και την αυθεντικότητα της γεύσης. Εξηγούσε απλά και με χαρακτηριστικό ενθουσιασμό τον τρόπο μαγειρέματος κάθε συνταγής, γι αυτό και ήταν αγαπητός σε εκατομμύρια τηλεθεατών ανά την Αγγλία και τον κόσμο, αλλά και σε όλους τους συναδέλφους του. Σήμερα, αμέσως μόλις ανακοινώθηκε ο θάνατός του, γνωστοί σεφ όπως ο Marco Pierre White και ο Jamie Oliver έσπευσαν να εκφράσουν τη θλίψη τους, ενώ οι ευχές και οι αποχαιρετισμοί στις ιστοσελίδες των Αγγλικών εφημερίδων και του BBC συνεχίζονται ασταμάτητα. Προς τιμήν τους μάλιστα, όλοι οι TV-Chefs αναγνωρίζουν δημόσια ότι δεν θα είχαν δουλειά σήμερα αν δεν είχε ανοίξει το δρόμο στην τηλεοπτική μαγειρική ο Keith.

Όπως αρμόζει σε έναν άνθρωπο που λάτρεψε τη ζωή και τη γεύση, ας τον αποχαιρετήσουμε παρακολουθώντας τον να μαγειρεύει μύδια με λευκό κρασί, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Αντίο, Keith Floyd. Καλές απολαύσεις εκεί που πας...

Πρόσφατη έρευνα που δημοσίευσε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αποφάνθηκε ότι οι άντρες πλέον περνούν πολύ περισσότερη ώρα στην κουζίνα σε σύκριση με τη δεκαετία του 60. Αυτό φαίνεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι σήμερα είναι πολύ πιο κοινωνικά αποδεκτό (για να μην πω επιθυμητό, ή και αναμενόμενο) να μαγειρεύει ο άντρας σε σχέση με το παρελθόν, και σε αυτό βοηθάει και η συνεχής αύξηση της δημοτικότητας "macho" αντρικών προτύπων στο χώρο της γαστρονομίας όπως ο Gordon Ramsay, o Jamie Oliver, o Ferran Adria. Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι, αντίστοιχα, ο χρόνος ενασχόλησης στην κουζίνα για τις γυναίκες έχει μειωθεί σημαντικά. Σε αυτή την περίπτωση φαντάζομαι ότι ευθύνεται η στροφή της πλειονότητας των γυναικών προς την καριέρα (και άρα μακριά από το σπίτι και την κουζίνα), αλλά και η απουσία, ενδεχομένως, δυνατών γυναικείων προτύπων με μεταδοτικότητα και υψηλό προφίλ (μία Nigella δεν φέρνει την άνοιξη...).

Ο νέος όρος που έχει αρχίσει να "παίζει" πολύ τον τελευταίο καιρό αναφορικά με τον άντρα που βάζει ποδιά, μπαίνει στην κουζίνα και δημιουργεί με κέφι είναι ο Gastrosexual (κατά το Metrosexual, κλπ). Δεν ξέρω αν εγώ ασπάζομαι τη νέα αυτή κατηγορία - ή και αν ταιριάζω στο προφίλ της - πάντως σας έχω σήμερα μία συνταγή εύκολη, νόστιμη, ελαφριά και άκρως καλοκαιρινή. Επιπλέον είναι και ιδιαίτερα επίκαιρη, καθώς διάγουμε την εποχή που οι ντομάτες - οπτικώς και γευστικώς - είναι στα καλύτερά τους. Πρόκειται για την Χωριάτικη Tarte Tatin.

Η Tarte Tatin είναι η περίφημη "ανάποδη τάρτα" και συνήθως γίνεται με μήλο, αχλάδι ή κάποιο άλλο φρούτο. Το μυστικό της είναι το γεγονός ότι ψήνεται ανάποδα, έτσι ώστε το φρούτο να καραμελώνει στον πάτο του ταψιού, όσο η ζύμη ροδίζει στην εξωτερική του επιφάνεια. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μία συνταγή για αλμυρή Tarte Tatin με βάση τη ντομάτα, και αποφάσισα να την "πειράξω" αρκετά, για να της δώσω μία αυστηρά Ελληνική και καλοκαιρινή απόχρωση. Μπορεί λοιπόν το copyright της αρχικής συνταγής να μη μου ανήκει, αυτό όμως της χωριάτικης που σας προτείνω είναι απόλυτα δικό μου. Ας τη δούμε...

Για μία τάρτα για 4 άτομα (μέγεθος ατομικής πίτσας) θα χρειαστείτε:

- 6 μέτριες (ή πιο πολλές μικρότερες) ώριμες ντομάτες
- 350 γραμμάρια μανούρι
- 1/2 πράσινη πιπεριά ψιλοκομμένη
- 1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
- 1 φύλλο χωριάτικης σφολιάτας (όποιος προτιμάει ανοίγει φύλλο)
- 2 κορφούλες φρέσκο βασιλικό
- 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο, 1 κύβο βούτυρο λιωμένο
- 1 αυγό χτυπημένο μαζί με 1 κουταλιά της σούπας μουστάρδα Dijon
- χοντρό αλάτι, φρέσκο πιπέρι κατά βούληση

Ξεκινάμε αποφλοιώνοντας τις ντομάτες (αυτό θα γίνει πολύ πιο εύκολα αν τις ζεματίσουμε σε ζεστό νερό πρώτα). Στη συνέχεια τις κόβουμε στη μέση και αφαιρούμε τα σπόρια και τα πολλά ζουμιά. Τις εναποθέτουμε σε ταψάκι με σχάρα και τις μαραίνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 20 λεπτά, έτσι ώστε να αφυδατωθούν αρκετά και να βγάλουν την όμορφη γεύση της ψητής ντομάτας

Λαδώνουμε το ταψί στον πάτο και στα γύρω τοιχώματα, και προσθέτουμε το λιωμένο βούτυρο. Στρώνουμε τις ντομάτες πρώτες στον πάτο του ταψιού (η κομμένη πλευρά προς τα πάνω), προσέχοντας να είναι η στρώση συμπαγής και με όσο λιγότερα κενά γίνεται. Πασπαλίζουμε από πάνω ψιλοκομμένο κρεμμύδι, πιπεριά και βασιλικό, και αλατοπιπερώνουμε.

Προσθέτουμε μία στρώση μανούρι κομμένο σε λεπτές φέτες, προσέχοντας να είναι επίσης συμπαγής με ελάχιστα κενά.

Αλείφουμε την σφολιάτα με το μείγμα αυγού και μουστάρδας και από τις 2 μεριές, και κλείνουμε με το φύλλο της σφολιάτας την τάρτα, πιέζοντας τις γύρω άκρες προς τα μέσα.

Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 225 βαθμούς για 35 λεπτά, ή μέχρι να ροδίσει όμορφα το φύλλο από πάνω.

Όταν η τάρτα ψηθεί, την αφήνουμε λίγο να κρυώσει, περνάμε το μαχαίρι γύρω-γύρω από τις άκρες του ταψιού για να αποφύγουμε οποιοδήποτε ενδεχόμενο να έχει κολλήσει κάποια ακρούλα, και αναποδογυρίζουμε γρήγορα σε στρογγυλή πιατέλα. Προσθέτουμε φρέσκο βασιλικό από πάνω και σερβίρουμε.

Αν είστε σαν κι εμένα, και δεν μπορείτε να φανταστείτε γεύμα χωρίς κρέας, τι πιο ταιριαστό (και εξίσου καλοκαιρινό) για να το συνοδεύσει από τηγανητά κεφτεδάκια (μμμ...);

Όσο για το κρασί που θα συνδυάσουμε με το πιάτο αυτό, η πρότασή μου - όπως είμαι σίγουρος ότι φαντάζεστε - έχει χρώμα ροζέ. Και μάλιστα, για να ταιριάξουμε απόλυτα με το όμορφο άρωμα της ντομάτας, θα διάλεγα ένα ροζέ από Ξινόμαυρο, ας πούμε τις Ακακίες 2008 του Κυρ-Γιάννη. Σούπερ!

Κλείνω λέγοντας ότι η ίδια έρευνα που ανέφερα στην αρχή παρατήρησε επίσης ότι η έννοια του γεύματος στο οικογενειακό τραπέζι έχει εξασθενήσει απίστευτα. Λόγω ωραρίων, δουλειάς, lifestyle, κλπ, τρώμε πλέον στα όρθια, στον καναπέ, στο γραφείο, μπροστά στην τηλεόραση, αλλά όχι όπως παλιά, μαζεμένοι γύρω από το τραπέζι - κάτι που φαίνεται ότι θυμόμαστε μόνο όταν έχουμε καλεσμένους. Η στιγμή που η οικογένεια (όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι) τρώει μαζί στο τραπέζι είναι ιερή - και το λέω με την κοινωνική, και όχι με καμία θρησκευτική έννοια. Κρίμα δεν είναι ο τρόπος ζωής μας να μας την στερεί;...

Λοιπόν, όσοι με καλούν στο σπίτι τους για φαγητό (το λέω γιατί δεν ξέρεις ποτέ...) πρέπει να γνωρίζουν ότι, εκτός των κρασιών, με τα οποία μου αρέσει πάντα να "ντύνω" το γεύμα - εφόσον ο οικοδεσπότης ή η οικοδέσποινα δεν έχουν πρόβλημα, βεβαίως - έχω και μία μανία με τα τυριά. Συχνά μάλιστα, σχεδιάζω και επιμελούμαι ενός ολοκληρωμένου "cheese & wine session" (κατά τα Αγγλοσαξωνικά πρότυπα) ένα στάδιο πριν το επιδόρπιο, ταιριάζοντας διαφορετικά τυριά με ξηρά αλλά και ημίξηρα ή γλυκά κρασιά.

Τις δύο τελευταίες φορές που έγινε αυτό περάσαμε πολύ ωραία (όχι μόνο λόγω των τυριών και των κρασιών μου, εννοείται...). Η πιο πρόσφατη, απ' όπου και η φωτογραφία, ήταν ένα εξαιρετικό dinner στο σπίτι του φίλου και μαθητή στο τελευταίο Σεμινάριο Απόλαυσης του Κρασιού Νικόλα, στην Πολιτεία. Το πλατώ τυριών που βλέπετε περιλαμβάνει το αγαπημένο μου Pecorino stagionato από τη Σαρδηνία, μία γλυκιά και φοβερά ασυνήθιστη Ιταλική Παρμεζάνα από βουβαλίσιο γάλα, μία πικάντικη ημι-παλαιωμένη γραβιέρα από το Ρέθυμνο, το εκπληκτικό (γι αυτό και πολυ-βραβευμένο) σκληρό Μανούρι αέρος από τη Βλάστη, καθώς και το πεντανόστιμο ελαφρά καπνιστό Tomme de Chevre. Τα κρασιά που συνόδευσαν αυτή την πανδαισία ήταν, εκτός από το τέλειο Château Palmer 1998 του κυρίου πιάτου, δύο Ελληνικά γλυκά: Το Ηλίου Τέχνη (Αγιωργίτικο) από το Κτήμα Παλυβού και η πανέμορφη Espera (Gewurztraminer) από τη Σεμέλη Οινοποιητική.

Η αμέσως προηγούμενη μάζωξη που είχα την ευκαιρία να "ντύσω" με τυριά και κρασιά είχε και ένα ακόμα πιο ενδιαφέρον στοιχείο: ήταν το δεύτερο δείπνο που διοργανώναμε τρεις bloggers που γίναμε φίλοι μέσα από την κοινή μας ενασχόληση στη μπλογκόσφαιρα, αλλά και την αγάπη μας για το καλό φαγητό, το καλό κρασί και την καλή παρέα: η Ιωάννα (γνωστή και ως Foodjunkie), ο Μπαμπάκης με τα Οινομαγειρέματά του, κι εγώ (και οι σύζυγοί μας, εννοείται). Η δεύτερη αυτή συνάντηση έγινε στο σπίτι του Μπαμπάκη στου Παπάγου, και τα τυριά ήταν σχεδόν τα ίδια με τα παραπάνω, με τη διαφορά ότι αντί για μανούρι και παρμεζάνα βουβαλίσια, το πλατώ εδώ περιελάμβανε ένα απαλό Brie και ένα κομψότατο Comté. Τα δε κρασιά που τα συνόδευσαν ήταν, εκτός από τις 5 εσοδείες της κάθετης δοκιμής Ράμνιστας που είχε ετοιμάσει ο Μπαμπάκης για το κύριο πιάτο, το απίστευτα ευγενές Passito (Malvasia delle Lipari) του Hauner από τη Σικελία, καθώς και ο εντυπωσιακά αρωματικός Μελίτης (Μοσχάτο) από το Κτήμα Αβαντίς. Από το όμορφο αυτό γεύμα δεν έχω φωτογραφίες των τυριών να σας δείξω, κι αυτό γιατί, όταν θυμηθήκαμε να τραβήξουμε φωτογραφίες, είχαμε ήδη καταβροχθίσει τα τυριά, ενώ τα κρασιά είχαν σχεδόν "στερέψει"! Σας έχω όμως κάτι καλύτερο: links στα blogs της Ιωάννας και του Μπαμπάκη (καθώς συντονίσαμε τις δημοσιεύσεις μας επί τούτου), όπου θα βρείτε φωτογραφίες, περιγραφές, αλλά και (ίσως το σημαντικότερο) συνταγές από τα εξαιρετικά εδαίσματα του δείπνου.

Παρεμπιπτόντως, και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, προμηθεύτηκα τα τυριά από μερικά από τα εξαιρετικά μέρη που μπορεί κανείς να βρει ποιοτικά Ελληνικά και ξένα τυριά εδώ στα Βόρεια - καθότι εμείς εδώ πάνω δεν έχουμε, δυστυχώς, Provence... Τα καταστήματα λοιπόν που εγώ προτιμώ για τυριά στην ευρύτερη περιοχή είναι το Botteghino (για εξαιρετικά Ιταλικά τυριά και όχι μόνο) και το Εmpire Taste (για Κρητικά τυριά αλλά επίσης όχι μόνο) στη Νέα Ερυθραία, καθώς και το Antonia's Privé (για εκλεκτά Γαλλικά τυριά, κάποια από τα οποία προμηθεύεται από το Provence) στην Πολιτεία.

Παιδιά, το επόμενο δείπνο θα είναι σε εμάς, και σύντομα!...

Το Pollo alla Cacciatora (Το Κοτόπουλο του Κυνηγού) είναι μία παραδοσιακή Τοσκανέζικη συνταγή. Πρόκειται για ένα χειμωνιάτικο, πλούσιο πιάτο, που κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές τόσο στην πρώτη ύλη (κοτόπουλο, κουνέλι, αρνάκι, κυνήγι) όσο και στο βασικό δεύτερο συστατικό (μανιτάρια, πανσέτα, φασόλια canellini), πάντα με στόχο να ζεστάνει και να χαρίσει ενέργεια στον κυνηγό που ήταν όλη μέρα στο δάσος και κυνηγούσε για να θρέψει την οικογένεια.

Εγώ σήμερα το μαγείρεψα με μανιτάρια Porcini στο στούντιο της εκπομπής "Νηστικό Αρκούδι" της ΝΕΤ, και στο τέλος γλείφαμε τα δάχτυλά μας. Δεν ξέρω πότε θα προβληθεί το συγκεκριμένο επεισόδιο, αλλά όταν μάθω θα σας ενημερώσω. Στο μεταξύ ακολουθεί η συνταγή, για όσους δεν μπορούν να περιμένουν:

Pollo alla Cacciatora (Το Κοτόπουλο του Κυνηγού)

Υλικά
1 ολόκληρο κοτόπουλο σε 8 κομμάτια
35 γραμ αποξηραμένα μανιτάρια porcini
30 γραμ βούτυρο
8 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
1 μικρό κρεμμύδι τριμμένο
4 σκελίδες σκόρδο πολτοποιημένο
½ ποτήρι λευκό κρασί
350 γραμ τοματάκι περασμένο από τον τρίφτη
μαϊντανός τριμμένος
2 κουταλιές της σούπας αλεύρι
αλατοπίπερο  

Εκτέλεση
Μουλιάζουμε τα μανιτάρια σε χλιαρό νερό για μία ώρα

Ζεσταίνουμε το λάδι σε ρηχή κατσαρόλα και προσθέτουμε το κρεμμύδι και τις 3 σκελίδες του σκόρδου

Σιγοψήνουμε για 6-7 λεπτά και μετά προσθέτουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου, που έχουμε ελαφρώς αλευρώσει και από τις δύο πλευρές (με έμφαση σε αυτήν με την πέτσα)
 
Μόλις το κοτόπουλο πάρει χρώμα, προσθέτουμε το κρασί και περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ (περίπου 3 λεπτά)

Προσθέτουμε το ντοματάκι και αλατοπιπερώνουμε, σκεπάζουμε, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε να σιγοβράσει για μισή ώρα. Αν η σάλτσα μας δεν είναι αρκετά ρευστή προσθέτουμε λίγο νερό ή ζωμό κότας

Παράλληλα, σε ξεχωριστό τηγάνι ζεσταίνουμε το βούτυρο με το υπόλοιπο σκόρδο και προσθέτουμε τα μανιτάρια (που στο μεταξύ έχουμε στραγγίσει). Σωτάρουμε σε μέτρια φωτιά για 10 περίπου λεπτά, προσθέτοντας στο τέλος το μαϊντανό

Προσθέτουμε τα μανιτάρια στο κοτόπουλο, ανακατεύουμε και αφήνουμε να σιγοβράσουν μαζί για άλλα 10 λεπτά
 
Στο τέλος του 10λέπτου σβήνουμε τη φωτιά, αφήνουμε να τελειώσει το μαγείρεμα για 10 λεπτά ακόμα και σερβίρουμε.
Για γαρνιτούρα μπορούμε να επιλέξουμε α) χοντροκομμένες πατάτες φούρνου με δενδρολίβανο και χοντρό αλάτι, β) ρύζι, γ) πολέντα ή δ) μία χειμωνιάτικη σαλάτα.

Συνδυάζουμε με ένα σχετικά νεαρό Chianti Classico (εσοδείας 2004 και μετά).

 

Όπως έχουμε συζητήσει πολλές φορές, η ιστορία έχει δείξει ότι η κουζίνα κάθε λαού που έχει περάσει δύσκολες περιόδους (πολέμους, φτώχεια, κλπ) χαρακτηρίζεται από πιάτα στα οποία απλά, φτηνά και εύκολα υλικά συνδυάζονται με δημιουργικό τρόπο, για να δίνουν φαγητά πλούσια και σε γεύση αλλά και σε θρεπτική αξία.

Η δική μας κουζίνα είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Εγώ όμως θέλω να σας μιλήσω για μία φοβερά απλή αλλά πεντανόστιμη συνταγή που έμαθα πρόσφατα στη Βαρκελώνη: Το Pan Catalan, ή αλλιώς το Καταλάνικο ψωμί (στην ντόπια διάλεκτο ονομάζεται "pa amb tomàquet"). Όπως καταλαβαίνουμε από την αυθεντική ονομασία του (και θα δούμε από τα υλικά), πρόκειται ουσιαστικά για ψωμί με ντομάτα. Αυτό που όμως το κάνει τόσο απολαυστικό είναι αφ' ενός η αποτύπωση της αυθεντικής Μεσογειακής γεύσης στη σύστασή του, και αφ' ετέρου η τελετουργία του.

Βλέπετε σε κάποια εστιατόρια της Καταλονίας το φέρνουν έτοιμο, φτιαγμένο στο τραπέζι. Πολλές φορές όμως, στα πιο αυθεντικά μέρη, σου φέρνουν τα υλικά για να ακολουθήσεις διαδικασία "do it yourself". Τα υλικά είναι:
Χωριάτικο σταρένιο ψωμί (συχνά ελαφρά ψημένο για να είναι και λίγο πιο σκληρό)
Υπερώριμες ντομάτες
Σκόρδο ολόκληρο σε σκελίδες
Παρθένο ελαιόλαδο
Αλάτι, πιπέρι

Η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί είναι η εξής:
Παίρνουμε μία σκελίδα σκόρδο και την κόβουμε στη μέση. Την τρίβουμε με δύναμη σε όλη την επιφάνεια της φέτας του ψωμιού, για να δώσει την όμορφη γεύση της παντού.
Στη συνέχεια κόβουμε την ώριμη ντομάτα στη μέση και την τρίβουμε στην ίδια επιφάνεια, ώσπου αυτή να κοκκινίσει αλλά και να μαλακώσει από το ζουμί της ντομάτας.
Προσθέτουμε ελαιόλαδο και αλατοπίπερο κατά τα γούστα μας.
Τρώμε και απολαμβάνουμε!

Το συγκεκριμένο πιάτο είναι για όλες τις ώρες. Σερβίρεται για πρωινό, κολατσιό, αλλά και ως ορεκτικό πριν έρθει το φαγητό. Μπορεί να συνοδευτεί από κίτρινο τυρί - αν βρισκόμαστε στην Ισπανία θα φάμε ένα νόστιμο Manchego, αν είμαστε στην Ελλάδα θα φάμε μία γευστικότατη γραβιέρα - ελιές, καθώς και με ποικιλία αλλαντικών για μεζέ. Αν συμβούν όλα αυτά, ανοίγουμε και ένα ωραίο, δροσερό ροζέ κρασί, και πραγματικά έχουμε ένα πεντανόστιμο και ολοκληρωμένο ελαφρύ καλοκαιρινό γεύμα - οι απλές, αυθεντικές γεύσεις δεν είναι οι καλύτερες;

Παρεμπιπτόντως, αν σας αρέσουν τα tapas γενικώς (προσωπικά τρελλαίνομαι), έχω βρεί και επισκέπτομαι τακτικά ένα εξαιρετικό blog αφιερωμένο στη συγκεκριμένη κουζίνα, το Tapas Talk. Εμπνεύστριά του είναι η Janelle, μία Αμερικάνα από τη Μινεσότα, η οποία μετακόμισε πριν λίγα χρόνια στη Μαδρίτη, για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την Ισπανική κουζίνα και τα tapas. Περιέχει ιστορικά στοιχεία, εστιατόρια και μέρη για να επισκεφτεί κανείς, καθώς και άπειρες συνταγές. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Θα το βρείτε στη διεύθυνση: http://tapastalk.wordpress.com/.

Ξαναπήγα στα Κιούπια, σας το είπα; Είπαμε, με μία φορά (και μάλιστα όταν ένα μέρος έχει πρωτοανοίξει) δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα.

Πρέπει να σας πω λοιπόν ότι κάποιες μικρο-ατέλειες της αρχής έχουν σαφώς βελτιωθεί. Όσο για το service, αν και προς στιγμήν ήταν λίγο "μουδιασμένο" τελικά "ρόλλαρε" μία χαρά. Καθ'όλη τη διάρκεια της βραδιάς μας, πάντως, ήταν φιλικό, χαμογελαστό και απόλυτα επαγγελματικό.

Ήμασταν μεγάλο τραπέζι (ήταν επαγγελματική η περίσταση) με διάφορες ηλικίες, κάποιους ξένους προσκεκλημένους, αλλά και κάποιους επώνυμους. Όλοι έκαναν θετικότατα σχόλια και πιστεύω πραγματικά ότι πέρασαν καλά. Φάγαμε καλά και πολύ, κατά το γνωστό μοντέλο που πρωτο-λανσάρανε τα Κιούπια, όπου δεν παραγγέλνεις, αλλά τρως ένα γενναιόδωρο μενού με τιμή φιξ. Πρέπει να πω ότι τα φαγητά εκτός από μπόλικα ήταν και πολύ καλά παρουσιασμένα, και οι γεύσεις αρκετά πρωτότυπες. Δικό μου φαβορί πάντως παραμένει η σπεσιαλιτέ Μελιτζανοσαλάτα του καταστήματος. Κάτι τελευταίο: πήγαμε νωρίς, κατά τις 8 γιατί είχαμε και ξένους, και το μέρος είχε ήδη κόσμο. Στην πορεία, παρότι καθημερινή, γέμισε και ξαναγέμισε. Α, και επειδή καλό είναι να τα γνωρίζετε όλα, η φιξ τιμή του μενού είναι €52 κατ'άτομο. Περιλαμβάνει αρκετά πρώτα πιάτα, ποικιλία ψητών κρεάτων για κυρίως και ποικιλία γλυκών στο τέλος. Με λογική κατανάλωση κρασιού - από την αρκετά περιεκτική, αυστηρά Ελληνική και με εύλογη έμφαση στον Ροδίτικο αμπελώνα λίστα - πρέπει να υπολογίζετε τελικό λογαριασμό κοντά στα €70 το "κεφάλι".

Επειδή όμως σας είπα για τη φοβερή αυτή μελιτζανοσαλάτα - από τις ατραξιόν του μαγαζιού είναι ότι φτιάχνεται μπροστά σας - βρήκα σε ένα blog τη συνταγή της και σας την παραθέτω παρακάτω. Και παρότι υποτίθεται ότι λείπει επίτηδες κάποιο μυστικό συστατικό της, φαίνεται, παρά ταύτα, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα:

ΣΠΕΣΙΑΛΙΤΕ ΜΕΛΙΤΖΑΝΟΣΑΛΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ

ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ:
1 μεγάλη μελιτζάνα
1 κόκκινη πιπεριά Φλώρινας
1 μικρό κομμάτι φέτας
1 λεπτή ροδέλα σκόρδου
Λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
Λίγο βούτυρο
1 κουταλιά του γλυκού γιαούρτι
1 κουταλιά του γλυκού λευκό ξύδι
1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
Και λίγο αλάτι

ΟΔΗΓΙΕΣ
* Ψήνετε στα κάρβουνα μια μεγάλη μελιτζάνα μέχρι να μαλακώσει αρκετά και μέχρι το χρώμα της φλούδας της μελιτζάνας να δείχνει σαν να είναι ελαφρώς καμένο.
* Ψήνετε στα κάρβουνα και μια κόκκινη πιπεριά Φλώρινας και την ξεφλουδίζετε.
* Επίσης στα κάρβουνα ψήνετε τυλιγμένη σε αλουμινόχαρτο ένα μικρό κομμάτι τυρί φέτα, 1 λεπτή ροδέλα σκόρδου, λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, την ψημένη πιπεριά και λίγο βούτυρο για να μην κολλήσει το τυρί στο αλουμινόχαρτο.
* Αφού ψηθεί η μελιτζάνα, χρησιμοποιείτε 2 κουτάλια, την ανοίγετε στη μέση, αφαιρείτε το εσωτερικό της και την βάζετε σε ένα βαθύ πιάτο.
* Βάζετε την ψημένη φέτα και πιπεριά στο ίδιο πιάτο, προσθέτετε 1 κουταλιά του γλυκού γιαούρτι, 1 κουταλιά του γλυκού λευκό ξύδι, 1 κουταλιά του γλυκού της μυστικής σάλτσας *, 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο και λίγο αλάτι.
* Με τα 2 κουτάλια ανακατεύετε όλα τα υλικά μαζί, κόβοντας παράλληλα την μελιτζάνα (με τα κουτάλια) σε μικρά κομμάτια.
[* Αυτή τη μυστική σάλτσα δεν αποκαλύπτουν πως την φτιάχνουν! Μην ανησυχείτε όμως, η μελιτζανοσαλάτα σας θα είναι εύγευστη και χωρίς αυτήν έτσι και αλλιώς.]

Και κάποιες συμβουλές…
* Καλό είναι όταν ψήνετε την μελιτζάνα να την τρυπήσετε με ένα πιρούνι να βγει ο αέρας της έξω και να μην σκάσει, αλλιώς κάνει μια εντυπωσιακή έκρηξη που μπορεί να σας κάψει.
* Μπορείτε επίσης την μελιτζάνα να την ακουμπήσετε και πάνω στα κάρβουνα ή τα ξύλα στο τζάκι και όχι απαραίτητα πάνω σε σχάρα, δεν παθαίνει τίποτα.
* Εάν δεν θέλετε να τυλίξετε το τυρί και τα υπόλοιπα σε αλουμινόχαρτο μπορείτε να τα βάλετε σε ένα τηγάνι και να τα ζεστάνετε μέχρι να μαλακώσουν πάνω στη σχάρα (όχι στο γκάζι).
* Μπορείτε αν σας αρέσει η γεύση, να προσθέσετε μέσα στο πιάτο που ανακατεύετε την μελιτζανοσαλάτα λίγη από την καμένη φλούδα της μελιτζάνας.
Για να μην ξεχνιόμαστε, Τα Κιούπια βρίσκονται ψηλά στο Κολωνάκι, στη διεύθυνση Δεινοκράτους & Αν. Πολέμου 22. Το τηλέφωνο για κρατήσεις είναι το 210-7400150

Καλησπέρα σας και Χρόνια Πολλά. Το Χριστουγεννιάτικο ταξίδι μου στα όμορφα Ιωάννινα με έβαλε σε σκέψεις που θέλω να μοιραστώ μαζί σας...

Πολλές παραδοσιακές συνταγές της Ελληνικής κουζίνας αντικατοπτρίζουν τη φτώχεια και τη δυστυχία που πέρασε η χώρα μας μέσα από την πολυτάραχη ιστορία της. Βλέπετε η Ελληνίδα νοικοκυρά, πάντα φιλόξενη και πρόθυμη να ανοίξει το σπίτι της σε μουσαφιραίους, πολλές φορές κλήθηκε να χρησιμοποιήσει όλη της τη φαντασία προκειμένου να φτιάξει φαγητό για να χορτάσουν οι δικοί της και οι "ξένοι", με τις ελάχιστες δυνατές πρώτες ύλες.

Το γεγονός ότι η κουζίνα μας είναι πλούσια σε λαχανικά, όσπρια και δημητριακά, είναι, ως ένα μεγάλο βαθμό, απόδειξη αυτού που λέω και όχι απλά δείγμα των υγιεινών διατροφικών μας συνηθειών από παλιά. Για να φτάσει κρέας στο τραπέζι, εκτός αν πρόκειτο για κυνήγι, θα σήμαινε ότι ο νοικοκύρης θα έπρεπε να σφάξει κάποιο από τα ζώα του. Ωστόσο, ενώ το κρέας ενός ζώου είναι πεπερασμένο ποσοτικά, το γάλα και τα υποπροϊόντα του, τα αυγά, αλλά και οι αναπαραγωγικές δυνατότητες των ζώων τα έκαναν ιδιαίτερα πολύτιμα στο νοικοκυριό, και καθιστούσαν τη σφαγή τους λύση τελευταίας ανάγκης. Η δημιουργικότητα της νοικοκυράς στις δύσκολες αυτές στιγμές φαίνεται σε πιάτα όπως οι διάφοροι "ψεύτικοι" κεφτέδες (από πατάτα, ντομάτα, κολοκύθι, ρεβύθια, κλπ), οι πολλές χορτόπιττες κ.α.

Αντίστοιχη περίπτωση αποτελεί η Γιαννιώτικη Αλευρόπιττα (ή ζυμαρόπιττα) που δοκίμασα πρόσφατα. Πρόκειται για ένα πιάτο που "φτουράει", χορταίνει, και φτιάχνεται γρήγορα από απλές και φτηνές πρώτες ύλες. Ακολουθεί η παραδοσιακή συνταγή της.

Θα χρειαστούμε:
2.5 χούφτες αλεύρι
Νερό
2 αυγά
Μισό κουταλάκι αλάτι, πιπέρι
Μισή κούπα λάδι
350 γραμμάρια φέτα σε τρίμμα

Ανακατεύουμε σε μεγάλο μπολ το αλεύρι με το αλατοπίπερο. Προσθέτουμε τα αυγά και κατόπιν νερό, σε ποσότητα ικανή για να φτιάξουμε ένα ρευστό χυλό. Ρίχνουμε το μισό λάδι, ενώ με το άλλο μισό λαδώνουμε ένα χαμηλό λεπτό ταψί. Περιχύνουμε το μίγμα στο ταψί, ενώ από πάνω ρίχνουμε το τυρί, προσέχοντας να πάει παντού. Ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 40 λεπτά, ώσπου να ροδίσει, και σερβίρουμε.

Για ποικιλία ή πιο σύνθετες γεύσεις, μπορούμε να προσθέσουμε, μαζί με το τυρί, ρίγανη, ψιλοκομμένο κρεμμύδι, πιπεριά, ελιά, καθώς και φρέσκια ντομάτα (μόνο να είναι σουρωμένη, για να μη βγάλει πολλά ζουμιά).

Μην παραξενευτείτε αν ακούσετε Γιαννιώτες να αποκαλούν την αλευρόπιττα "πίτσα"... Αρκετοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι στην συνταγή μας αυτή βασίστηκαν οι Ιταλοί και δημιούργησαν την πίτσα!

Παρεμπιπτόντως, αν προτιμάτε αντί να φτιάξετε την αλευρόπιττα μόνοι σας να την απολαύσετε στο φυσικό της περιβάλλον, σας προτείνω την Ταβέρνα της Κικίτσας, στο Μονοδένδρι, στα Ζαγοροχώρια. Μόνο να είστε προετοιμασμένοι, καθώς εκεί η πίττα παραγγέλνεται ολόκληρη (όλο το ταψί δηλαδή), ανεξαιρέτως του πλήθους της παρέας, και χρειάζονται τουλάχιστον 4 άτομα για να την καταφέρουν, ειδικά αν έχουν παραγγείλει και ορεκτικά, κρεατικά, κλπ. Επίσης, είναι εντυπωσιακό ότι το ταψί αυτό, που περιέχει τις λιγοστές χούφτες αλεύρι, το τυράκι και τα 2 αυγά, χρεώνεται 17 Ευρώ - 5.800 δραχμές για εμάς τους παλαιότερους! Ο μόνος λόγος που το αναφέρω, και μάλιστα σε δραχμές, είναι γιατί η παλιά Γιαννιώτισσα νοικοκυρά που επινόησε τη συνταγή αυτή ως κάτι φτηνό που μπορεί να παρασκευαστεί εκ των ενόντων, σίγουρα θα εντυπωσιαζόταν αν ήξερε ότι σήμερα αποτελεί τοπική σπεσιαλιτέ σε ταβέρνες και εστιατόρια, και παρουσιάζει (βάσει πρόχειρων υπολογισμών) τετραψήφιο τοις εκατό περιθώριο κέρδους!

Είτε έτσι είτε αλλιώς πάντως, αξίζει να δοκιμάσετε την Γιαννιώτικη αλευρόπιττα, και να θυμάστε ότι με κάποιες απλές παραλλαγές μπορεί να αποτελέσει ένα εύκολο, γρήγορο και νόστιμο πιάτο που θα συνοδεύσει ένα όμορφο μπουκάλι λευκό ή ροζέ κρασί, ένα βραδάκι με παρέα...