Την επιρροή των social media σε θέματα lifestyle, προϊόντων, συνηθειών και βέβαια σε οτιδήποτε σχετικό με το αλκοόλ, την έχουμε πλέον καταλάβει όλοι. Το γεγονός ότι τα social media είναι εξαιρετικά διαδεδομένα στα μικρά παιδιά και ότι πλέον παίζουν άμεσο ρόλο στην καθημερινή τους ζωή και στην κοινωνικοποίησή τους, είναι επίσης γνωστό. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι, εκεί που συναντιούνται αυτά τα δύο φαινόμενα "μυρίζει μπαρούτι". Γι αυτό και οι εταιρείες στον κλάδο των αλκοολούχων ποτών παίρνουν τα μέτρα τους εσπευσμένα.

Συγκεκριμένα, με την αρωγή - ίσως και με την πίεση - των κλαδικών τους οργάνων αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι εταιρείες - που δίνουν εδώ και καιρό ολοένα και περισσότερη επικοινωνιακή προτεραιρότητα στα social media - προχωρούν στη λήψη μέτρων για την προστασία των ανηλίκων από την έκθεση σε οποιαδήποτε επικοινωνία που προάγει την κατανάλωση αλκοόλ. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σύμφωνο αυτοδέσμευσης, στο οποίο συμμετέχουν ορισμένες από τις μεγαλύτερες εταιρείες του παγκόσμιου κλάδου των αλκοολούχων ποτών, και συγκεκριμένα οι AB InBev, Bacardi, Brown-Forman, Carlsberg, Diageo, Heineken, Pernod Ricard και SAB Miller, σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, όπως οι World Federation of Advertisers (WFA) και European Alcohol Health Forum (EAHF).

Οι όποιοι κανονισμοί που ισχύουν ως τώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αόριστοι και οδηγούν σε σπασμωδικές λύσεις, ειδικά σε ό,τι αφορά στα social media. Το νέο "Σύμφωνο Υπεύθυνου Μάρκετινγκ" που προωθεί αυτή η τελευταία πρωτοβουλία στηρίζεται σε 3 βασικά μέτρα, τα οποία είναι:

1. Να γίνεται έλεγχος της ηλικίας του επισκέπτη/χρήστη μίας σελίδας social media όπου γίνεται διαφήμιση/προώθηση αλκοολούχων προϊόντων, ώστε να αποφευχθεί η ανεξέλεγκτη έκθεσή του σε αυτήν

2. Να τεθεί ένα κοινό δημογραφικό standard στην επικοινωνία αλκοολούχων προϊόντων και, συγκεκριμένα, η όποια διαφήμιση να γίνεται σε σελίδες το 70% του κοινού των οποίων είναι ενήλικο

3. Η επικοινωνία να βασίζεται σε περιεχόμενο που απευθύνεται κυρίως σε ενήλικα κοινά, ελαχιστοποιώντας την ελκυστικότητά του προς τους ανήλικους

Η Μεγάλη Βρετανία, χώρα στην οποία το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης κατανάλωσης αλκοόλ από ανήλικους και έφηβους είναι έντονο, είναι από τις πρώτες που έχει ευαισθητοποιηθεί από αυτή την ενέργεια, και σύσσωμος ο διαφημιστικός της κλάδος έχει ταχθεί υπέρ της λήψης αυτών, τουλάχιστον, των μέτρων. Το παράδειγμά της ακολουθούν πολλές ακόμα Ευρωπαϊκές χώρες, ενώ κάτι αντίστοιχο προωθείται ήδη και στις ΗΠΑ.

Βέβαια η επικοινωνία μας διδάσκει ότι, όσο πιο δυσπρόσιτο και απαγορευμένο είναι κάτι, τόσο πιο ελκυστικό μπορεί να γίνει σε κάποιες ομάδες κοινών, και ιδίως σε αυτές των μικρότερων ηλικιών. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να γίνει, όμως, σε αυτή τη φάση. Και στα social media, λοιπόν, όπου υπάρχει αλκοόλ επιβάλλεται σύνεση και υπευθυνότητα.

Πόσες φορές δεν τα έχουμε όλοι βάλει με το Δημόσιο; Ότι σκοτώνει κάθε πρωτοβουλία, ότι είναι σκέτη γραφειοκρατία, ότι είναι ένα αχανές τέλμα που μόνο τρώει λεφτά, και τόσα άλλα... Κι όμως, υπάρχουν (λίγες δυστυχώς) εξαιρέσεις που μας δείχνουν ότι τα πάντα είναι θέμα ανθρώπων, και ότι κάποιοι αντιστέκονται, δεν πέφτουν αμαχητί στη μαύρη τρύπα του συστήματος και παράγουν έργο. Αφορμή γι αυτό που λέω, το πρόσφατο, τελευταίο ταξίδι μου στη Βόρεια Ελλάδα.

Το ταξίδι, νομίζω σας το είχα πει, διοργανώθηκε από τον ΕΟΤ Δυτικής Μακεδονίας, με στόχο να γνωρίσει τις τουριστικές ομορφιές της περιοχής στους Έλληνες τουριστικούς πράκτορες. Πράγματι, οι συμμετέχοντες ήταν ιδιοκτήτες και ανώτερα στελέχη τουριστικών πρακτορείων από τη Θεσσαλονίκη, την Κέρκυρα και την Κρήτη, και εγώ - στο ρόλο που είχαν κάποτε οι χρονογράφοι που συμμετείχαν στις μεγάλες πολεμικές εκστρατείες ή τις σημαντικές αποστολές εξερεύνησης άγνωστων περιοχών του πλανήτη!

Η ομάδα του ΕΟΤ, που έχει έδρα την Κοζάνη, ήταν συνέχεια μαζί μας - τα μέλη της θυσίασαν το Σαββατοκύριακο και τις ελεύθερες ώρες που είχαν για τις οικογένειές τους, προκειμένου το ταξίδι να επιτύχει το σκοπό του. Μας συνόδευσαν στα καταλύματα και τα αξιοθέατα που επισκεφτήκαμε, κανόνισαν συναντήσεις και έστησαν μια ολόκληρη ημερίδα για να ενημερωθούν τόσο οι τουριστικοί πράκτορες όσο και οι επιχειρηματίες των κλάδων της φιλοξενίας και της εστίασης στην περιοχή. Και να σας πω και το καλύτερο; Το μεγαλύτερο (αν όχι όλο) μέρος του κόστους του ταξιδιού αυτού καλύφθηκε από χορηγίες εις είδος των ξενοδόχων, των εστιατόρων, ακόμα και των ιδιοκτητών των πούλμαν που είχαν αναλάβει τις μετακινήσεις μας καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού (το κόστος της μετάβασής μας μέχρι την Κοζάνη ήταν δικό μας). Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι του ΕΟΤ, αντί να μπουν σε ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες για να βρεθούν (αν υπήρχαν) τα κρατικά κονδύλια για ένα τέτοιο ταξίδι, "έβαλαν στο παιχνίδι" την ιδιωτική πρωτοβουλία και μαζί πέτυχαν τον στόχο τους. Γιατί τον πέτυχαν: Οι τουριστικοί πράκτορες έφυγαν ενθουσιασμένοι από την Δυτική Μακεδονία, όπου είδαν πανέμορφα - και όχι πολύ ευρέως γνωστά - μέρη, τα οποία και θα συμπεριλάβουν στα άμεσα σχέδιά τους.

Να σας πω τι έμαθα εγώ από όλο αυτό το ταξίδι; Πρώτα απ' όλα, ότι τα μεγάλα τουριστικά γραφεία, που αντιλαμβάνονται τον ανταγωνισμό από το internet και το γεγονός ότι σήμερα βρίσκεις τα πάντα και σε πολύ καλές τιμές από τον υπολογιστή σου με μερικά "κλικ", πλέον δεν προσπαθούν να είναι ανταγωνιστικά σε επίπεδο τιμής, αλλά σε επίπεδο υπηρεσιών, συμβουλών, δημιουργικότητας και, γενικότερα, προστιθέμενης αξίας. Επίσης, ότι ο θεματικός τουρισμός - του οποίου είμαι υπέρμαχος και φανατικός "ευαγγελιστής" - έχει πτυχές που δεν γνώριζα, και οι οποίες αποτελούν πηγές εισοδήματος και ανάπτυξης, καθώς μπορούν να προσελκύσουν μεγάλο αριθμό τουριστών τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό - βασικά παραδείγματα αυτών, ο σχολικός/μαθητικός/φοιτητικός, αλλά και ο θρησκευτικός τουρισμός. Ειδικά ο τελευταίος, άσχετα με το αν και τι πιστεύει κανείς, αποτελεί χρυσή ευκαιρία με τεράστιες δυνατότητες για μια χώρα με χιλιάδες ιστορικές εκκλησίες, μοναστήρια και τόσα άλλα σημαντικά θρησκευτικά μνημεία και αξιοθέατα, όπως η Ελλάδα.

Στο δε "μέτωπο" του οινο-γαστρονομικού τουρισμού, που αποτελεί προσωπικό (και επαγγελματικό) μου πάθος, η πρώτη ύλη σίγουρα υπάρχει, και σε πολλές περιπτώσεις είναι μοναδική σε παγκόσμιο επίπεδο, ακόμα λείπει όμως η γνώση, η κουλτούρα και η ωριμότητα που απαιτείται για να κοιτάξουμε μπροστά και να θυσιάσουμε λίγο από το - έτσι κι αλλιώς, πλέον, ελάχιστο - βραχυπρόθεσμο κέρδος, προκειμένου να θέσουμε γερά θεμέλια για το μέλλον. Εγώ πάντως θα συνεχίσω να "οργώνω" την Ελλάδα και να εξηγώ, χρησιμοποιώντας παραδείγματα και best practices από το εξωτερικό, γιατί σε προορισμούς που παίρνουν σοβαρά τον οινο-γαστρονομικό τουρισμό δεν νοείται πρωινό ξενοδοχείου με βούτυρο Lurpak (στην καλύτερη περίπτωση) σε μεριδούλες, πορτοκαλάδα σε σκόνη που αραιώνεται σε νερό και άλλα τέτοια "εγκλήματα", ούτε κατάλογος ταβέρνας/εστιατορίου με σνίτσελ με πατάτες τηγανητές, σαλάτα με ρόκα, παρμεζάνα και λιαστή ντομάτα και πανακότα για επιδόρπιο!

Αυτό το κλισέ που ακούγεται τελευταία, ότι "Ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία", είναι μεν τραβηγμένο, αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Βαρια βιομηχανία ή όχι, ο τουρισμός είναι ένας από τους τελευταίους κλάδους που μας έχουν απομείνει για να είμαστε ανταγωνιστικοί και να προσφέρουμε ένα προϊόν μοναδικό και ασύγκριτο. Όχι όμως (μόνο) στο γνωστό μοντέλο "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου", γιατί εκεί πλέον έχουμε χάσει μέσα από τα χέρια μας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και σε επίπεδο υπηρεσιών (τι είναι αυτό;...) και σίγουρα σε επίπεδο τιμών. Γι αυτό και η θεματική ανάπτυξη του τουριστικού μας προϊόντος, εφόσον σχεδιαστεί στρατηγικά και υλοποιηθεί σωστά, είναι μονόδρομος, αλλά μπορεί να είναι και σωτηρία.

Η χώρα μας έχει πολλές, μοναδικές ομορφιές - φυσικές, πολιτιστικές, γαστρονομικές και πάει λέγοντας. Εμείς, δυστυχώς, όλες αυτές τις παίρνουμε, τις περισσότερες φορές, ως δεδομένες, ενώ τις υπόλοιπες φορές απλά βαριόμαστε, φοβόμαστε ή και ντρεπόμαστε να τις δείξουμε παραέξω. Πλέον, όμως, αυτό δεν είναι ζήτημα επιλογής, δεν είναι πολυτέλεια. Γιατί οι ανταγωνιστές μας - και κάθε μέρα εμφανίζονται και καινούριοι - κάνουν ακριβώς το αντίθετο από εμάς. Κάνουν δηλαδή αυτό που πρέπει, αναδεικνύουν τις δικές τους τουριστικές "χάρες", και το κάνουν με επαγγελματισμό, στρατηγικό σχεδιασμό και συνέπεια. Και στη δύσκολη παγκόσμια αγορά, κάθε τους επιτυχία είναι εις βάρος μας.

Επιστρέφοντας, λίγο πριν το τέλος, στη Δυτική Μακεδονία και την "δαιμόνια" ομάδα των ανθρώπων του ΕΟΤ εκεί, πρέπει να σας πω ότι κάτι συζητάμε ήδη για την ανάδειξη του μεγάλου οινο-γαστρονομικού πλούτου που η ευρύτερη περιοχή κρύβει, μέσα από προϊόντα, γεύσεις και γαστρονομικές παραδόσεις που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον! Μείνετε συντονισμένοι...

Ο αλκοολισμός σκοτώνει 2.5 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο! Αυτό είναι, δυστυχώς, γεγονός. Γι αυτό και ένα μεγάλο μέρος της έρευνας που γίνεται γύρω από τη χρήση και τις παρενέργειες του αλκοόλ, έχει αφιερωθεί στην εξεύρεση φαρμάκων και πάσης φύσεως "μαγικών συνταγών" που θα μπορέσουν να καταπολεμήσουν την ανθρώπινη ανάγκη για κατανάλωση αλκοόλ. Ένα νέο ερευνητικό εύρημα, όμως, προορίζεται όχι για την πολύπαθη κοινότητα των αλκοολικών, αλλά για την ευρύτερη αγορά. Πώς;...

Διαβάζω ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Αμερικάνικο περιοδικό New Scientist. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ερευνητές του Πανεμπιστημίου UCLA στην Καλιφόρνια διενεργούν πειράματα σε ποντίκια (προς το παρόν), χορηγώντας τους εκχύλισμα από το ρετσίνι μιας Κινέζικης "ράτσας" κουκουναριάς, που έχει το επιστημονικό όνομα "Hovenia Dulcis". Η συγκεκριμένη ουσία χρησιμοποιείται στην Κίνα εδώ και αιώνες για να θεραπεύει τα ανεπιθύμητα συμπτώματα της μέθης από αλκοόλ, το γνωστό στην νεο-Ελληνική ως... hangover. Σε νέες έρευνες των επιστημόνων, ωστόσο, βρέθηκε ότι το συγκεκριμένο ρετσίνι περιέχει το χημικό στοιχείο dihydromyricetin (DHM), το οποίο "μπλοκάρει" την επίδραση του αλκοόλ στον εγκέφαλο, ανεξάρτητα από την περιεκτικότητά του στο αίμα. Και εκεί κρύβεται, δυστυχώς, η εμπορική πτυχή της όλης ανακάλυψης: στην πιθανότητα/δυνατότητα να οδηγήσει στο φάρμακο που θα επιτρέπει στον άνθρωπο να πίνει αλκοόλ σε οποιαδήποτε ποσότητα, χωρίς να κινδυνεύει να μεθύσει...

Στο πλαίσιο του πειράματος, σύμφωνα πάντα με το New Scientist, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι, μετά τη χορήγηση του DHM, τα ποντίκια που είχαν ήδη καταναλώσει πολύ αλκοόλ, δεν εκδήλωσαν τα γνωστά συμπτώματα της "ατσουμπαλοσύνης", της απώλειας του προσανατολισμού και διαφόρων άλλων καταστάσεων που θα μπορούσε κανείς να συσχετίσει με το μεθύσι, ενώ, σε δεύτερη φάση, δεν φάνηκαν να υποφέρουν από τα πιο συνήθη συμπτώματα του hangover. Το πιο σημαντικό εύρημα, ωστόσο, ήταν το γεγονός ότι τα ποντίκια τα οποία είχαν εσκεμμένα εθιστεί, κάτω από συνθήκες εργαστηρίου, στο αλκοόλ, κατάφεραν, με τη βοήθεια του DHM, να απεξαρτηθούν, επιλέγοντας τελικά να πιουν απλό ζαχαρόνερο αντί για το ειδικό γλυκό αλκοολούχο διάλυμα στο οποίο είχαν εθιστεί προηγουμένως. Αντίστοιχα πειράματα σε ανθρώπους αναμένεται να ξεκινήσουν σύντομα.

Εγώ θα ήθελα να πω το εξής: αν μια τέτοια φαρμακευτική ουσία κατορθώσει να βοηθήσει τους αλκοολικούς να απεξαρτηθούν από αυτή τη μάστιγα που καταστρέφει ζωές και κλείνει σπίτια, αυτό θα είναι ευχής έργον. Αν όμως πρόκειται, για λόγους οικονομικού κέρδους, να διοχετευθεί στην αγορά ένα συμπλήρωμα που θα ωθεί νέους, άπειρους αλλά και ανεγκέφαλους στην αλόγιστη κατανάλωση αλκοόλ, με την υπόσχεση της εξάλειψης της μέθης, αυτή θα είναι η πιο παράλογη και ανεύθυνη εκμετάλλευση μιας τόσο ενδιαφέρουσας και κρίσιμης επιστημονικής έρευνας.

Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ κρύβει πολλά και σοβαρά προβλήματα, και το μεθύσι είναι μόνο ένα από αυτά. Εγώ πιστεύω ότι η κατανάλωση του αλκοόλ πρέπει να είναι τόση ώστε να μας χαρίζει απόλαυση, χωρίς να δυσκολεύει - πόσο μάλλον να απειλεί - τη ζωή τη δική μας ή των γύρω μας.

Μάθετε περισσότερα για την υπεύθυνη κατανάλωση αλκοόλ στη σχετική ιστοσελίδα της Ένωσης Επιχειρήσεων Αλκοολούχων Ποτών www.eneap.com.gr.

Ο Φλέβάρης... φλέβισε και ήρθε η ώρα του πρώτου Οινοχόου της χρονιάς. Κυκλοφορεί λοιπόν την Πέμπτη που μας έρχεται, 16 του μήνα, που τυγχάνει να είναι και Τσικνοπέμπτη. Έτσι εορταστικά κάνει την εμφάνισή του στα περίπτερα, όπου και θα παραμείνει μέχρι εξαντλήσεως.

Το περιοδικό συνεχίζει στο νέο του μοτίβο, το οποίο φαίνεται ότι ο κόσμος αγάπησε πολύ και αγκάλιασε ανάλογα. Νέοι και παλιοί συνεργάτες, ανανεωμένο look & feel, εμπλουτισμένη θεματολογία και ακόμα πιο στενό δέσιμο του κρασιού με τη γεύση. Τα ως τώρα στοιχεία από τις πωλήσεις και την αναγνωσιμότητα είναι εξαιρετικά θετικά, οπότε πορευόμαστε με αισιοδοξία προς το μέλλον.

Στο τεύχος αυτό που έρχεται, τα θέματα και οι προτάσεις εστιάζουν αισθητά στον Ελληνικό αμπελώνα και στα value for money κρασιά, αλλά και στις πτυχές της καθημερινότητάς μας στις οποίες ένα καλό μπουκάλι κρασί δίνει μια νότα προσιτής πολυτέλειας. Από μένα θα διαβάσετε εντυπώσεις από μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κάθετη δοκιμή που έκανα πρόσφατα, αλλά και από την επίσκεψή μου σε ένα ανερχόμενο και πολλά υποσχόμενο οινοποιείο, που επιμένει και τολμά. Ελπίζω επίσης ότι θα διαβάσετε με ενδιαφέρον την μεγάλη δοκιμή Κρητικών ετικετών που χαρμανιάζουν γηγενείς και διεθνείς ποικιλίες, και τις οποίες αξιολογήσαμε όλη η ομάδα, καθώς και την παρουσίαση του εστιατορίου αυτού του τεύχους, με το οποίο έχω μια ιδιαίτερη σχέση.

Καλή ανάγνωση!...

Όσες φορές κι αν θαυμάσουμε τους Γάλλους για την πρωτοπορία αλλά και τη δημιουργικότητά τους στο οινικό μάρκετιγκ, δεν είναι αρκετές. Και δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι τα Γαλλικά κρασιά εξακολουθούν να θεωρούνται, από το ευρύ κοινό, τα καλύτερα του κόσμου. Όταν μάλιστα μαθαίνουμε για πρωτοβουλίες σαν κι αυτήν, τότε η φήμη των Γάλλων επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά.

Αναφέρομαι στο Left Bank Bordeaux Cup, το "Κύπελλο της Αριστερής Όχθης του Μπορντώ", που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τον τοπικό σύλλογο "ευημερίας", Commanderie du Bontemps de Médoc et des Graves, Sauternes et Barsac. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν διαγωνισμό γνώσεων και γευσιγνωσίας στον οποίο λαμβάνουν μέρος φοιτητές από τα κορυφαία Αμερικάνικα Πανεπιστήμια, δηλαδή το Law Scool και το Business School του Columbia, το Wharton, το Yale Law School, το Harvard, το Stanford, το Booth και το Kellogg. Ο διαγωνισμός διοργανώνεται για 4η χρονιά, υπό την προεδρία του Βαρώνου Eric de Rothschild, ιδιοκτήτη του Château Lafite Rothschild.

Οι Μπορντωλέζοι έχουν εδώ και καιρό συνειδητοποιήσει ότι η Αμερικάνικη αγορά, που παραδοσιακά στηρίζει τα κρασιά τους, έχει αρχίσει σιγά-σιγά να απομακρύνεται από αυτά, για λόγους όπως οι συνεχώς αυξανόμενες τιμές, η προσήλωση οινοποιών και εμπόρων σε αναδυόμενες αγορές που όμως μεταχειρίζονται το κρασί ως επενδυτικό προϊόν, κλπ. Έτσι, μία από τις πρωτοβουλίες που έχουν πάρει για να αρχίσουν να ξανακερδίζουν τους Αμερικάνους προσεγγίζοντας τη νέα και πολλά υποχόμενη γενιά εκκολαπτόμενων μεγαλο-στελεχών είναι η συγκεκριμένη διοργάνωση. Ο φετινός διαγωνισμός έλαβε χώρα στις 25 Ιανουαρίου στη Νέα Υόρκη, και συγκεκριμένα στο Γαλλικό Προξενείο της πόλης.

Επιλεγμένα μέλη από τα wine clubs των 8 πανεπιστημίων "κονταροχτυπήθηκαν", απαντώντας πραγματικά δύσκολες ερωτήσεις (αν κρίνω από κάποιες που διάβασα) και δοκιμάζοντας τυφλά δείγματα κρασιών που προορίζονταν για πολύ έμπειρους γευσιγνώστες. Νικήτρια ομάδα αναδείχτηκε αυτή του Booth School of Business, του Πανεπιστημίου του Σικάγο, και δεύτερη η ομάδα του διάσημου business school Wharton, του Πανεπιστημίου της Pennsylvania. Οι δύο ομάδες θα βρεθούν στις 28 Ιουνίου στο Château Lafite Rothschild, στο Pauillac του Μπορντώ, για να λάβουν μέρος στον Μεγάλο Τελικό. Γιατί επίσημα ο διαγωνισμός είναι παγκόσμιος και απέναντι στις νικήτριες ομάδες από την Αμερική θα βρεθούν αντίστοιχες ομάδες Πανεπιστημίων από την Ευρώπη και την Ασία.

Θα έχω το νου μου όταν θα συμβεί αυτό το καλοκαίρι, για να σας ενημερώσω για το τελικό αποτέλεσμα και τον μεγάλο νικητή. Εν τω μεταξύ, αν θέλετε να δείτε φωτογραφίες από την αναμέτρηση των Αμερικάνικων Πανεπιστημίων στη Νέα Υόρκη, πατήστε εδώ.

Το 'χω σίγουρο, θα με πείτε τρελλό που γράφω για μπύρες μες στο καταχείμωνο. Με μία ιδιαίτερη μπύρα, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Για μία τέτοια οικογένεια έχω να σας πω, λοιπόν, για τις μπύρες Donkey από τη Σαντορίνη, που προσφέρονται για όμορφα κεράσματα και ευφάνταστους γευστικούς συνδυασμούς όλο το χρόνο!...

Οι Donkey Beers είναι προϊόντα της Ζυθοποιίας Σαντορίνης, και δημιουργήματα της ομάδας Θήρα-Μπύρα, μιας παρέας τεσσάρων ταλαντούχων φίλων από ισάριθμα διαφορετικά σημεία του ορίζοντα. Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να ξέρουμε μόνο τον οινοποιό Γιάννη Παρασκευόπουλο, οι υπόλοιποι τρεις, ωστόσο, έχουν τη δική τους δημιουργική συμβολή στο πρωτότυπο αυτό σχήμα. Πρόκειται για τον Boban Κrunic, brewer από τη Σερβία, την Αμερικάνα Majda Anderson, και τον Βρετανό Steve Daniel, έμπορο κρασιών που έχει παίξει αποφασιστικό ρόλο στην αποδοχή του Ελληνικού κρασιού από τη δύσκολη Αγγλική αγορά εδώ και πολλά χρόνια. Μαζί ξεκίνησαν μία αλλιώτικη μικρο-ζυθοποιία στον οικισμό Μέσα Γωνία, στη Σαντορίνη, και φτιάχνουν, εδώ και μερικούς μήνες, ιδιαίτερες μπύρες που έχουν ήδη συζητηθεί πολύ, από afficionados και μη.

Δοκίμασα τις μπύρες μαζί με το Γιάννη και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από την ασυνήθιστη αρωματική πολυπλοκότητα, γεύση και διάρκειά τους. Απ' ότι μου εξήγησε, αυτά οφείλονται - πέρα από τη δημιουργική τρέλλα της ομάδας - στον Αυστριακό εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, αλλά και στις μοναδικές πρώτες ύλες, όπως τα συγκεκριμένα είδη βύνης από την Γερμανία και την Αυστρία, τα σπάνια είδη Λυκίσκου από την Νέα Ζηλανδία, το Όρεγκον, την Τσεχία και την Σλοβενία, καθώς και οι μαγιές από το Βέλγιο και την Αμερική. Οι δε μπύρες δεν ανήκουν σε μια από τις κλασικές κατηγορίες που ξέρουμε, αλλά είναι μια κατηγορία από μόνες τους, την οποία οι δημιουργοί τους ονομάζουν “Lagered Ale”, μια και συνδυάζουν την ξεδιψαστική φρεσκάδα μιας lager με το βάθος και τον πλούτο ενός ale.

Οι 3 (προς το παρόν, τουλάχιστον) ετικέτες που κυκλοφόρησαν ήδη είναι η Yellow Donkey, μια ευχάριστη ξανθιά μπύρα που είναι πιο κοντά στη lager, με ψημένα αρώματα στη μύτη και ελαφρύ χαρακτήρα, που πίνεται με μεζεδάκια ή και μόνη της, η Red Donkey, μια κόκκινη μπύρα φαγητού με κρεμώδη μύτη που πίνεται σε μεγάλο ποτήρι κρασιού συνοδεύοντας πικάντικα ψητά ή μαγειρευτά πιάτα, καθώς και η Crazy Donkey. Αυτή είναι η (πολύ) limited edition ετικέτα στην οποία κατά καιρούς γίνονται πρωτότυποι πειραματισμοί. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή το καλοκαίρι είχαν χρησιμοποιηθεί στην ζυθοποίησή της οινολάσπες Ασύρτικου και όσοι την δοκίμασαν (εγώ δυστυχώς δεν πρόλαβα, η συγκεκριμένη παρτίδα ήταν πολύ μικρή) δήλωσαν εκστασιασμένοι. Στην Crazy Donkey που δοκίμασα εγώ ακολουθήθηκε μια διαφορετική, πειραματική προσέγγιση στον λυκίσκο, ενώ (όχι συμπτωματικά) ο βαθμός πικράδας, που μετριέται σε International Bitterness Units, είναι στο Θεό! Θεωρώ ότι, λόγω των ζυμωμένων αρωμάτων της, η συγκεκριμένη μπύρα ταιριάζει τέλεια με αρωματικά (βλ. βρωμερά, για εμάς τους λάτρεις του είδους), είτε ωμά, είτε ψημένα.

Σημειώνεται ότι οι Donkey Beers είναι όλες αφιλτράριστες και απαστερίωτες, γι αυτό και πίνονται φρέσκιες. Όσο για το κεντρικό στοιχείο της ταυτότητας της ετικέτας, δηλαδή το συμπαθέστατο γαϊδουράκι, αυτό επιλέχτηκε όχι μόνο για να θυμίζει Σαντορίνη, αλλά και για να υπηρετεί το motto της Ζυθοποιία Σαντορίνης, που είναι "Hip-Hoppy Kick-Ass Ales"! Α, και κάτι σημαντικό: το μικρο-ζυθοποιείο είναι επισκέψιμο. Όποιος βρεθεί στη Σαντορίνη το καλοκαίρι μπορεί να δει τις Donkey Beers και τους δημιουργούς τους εν δράσει!

Εν τω μεταξύ, όποιος ενδιαφέρεται να τις απολαύσει ή και να τις σερβίρει στο τραπέζι των Εορτών, μπορεί να επικοινωνήσει με την εταιρεία Οινοχώρος, που τις διανέμει, στο τηλέφωνο 210-4220149.

"Αλήθεια, είναι δυνατόν να σου αρέσουν ΟΛΑ;", με ρώτησε ένας φίλος τις προάλλες, μεταξύ αστείου και σοβαρού. Τον ρώτησα απορημένος τι εννοεί και μου εξήγησε: "Όποιο κρασί δοκιμάζεις σου αρέσει, κάθε εστιατόριο που επισκέπτεσαι σε ενθουσιάζει και πάει λέγοντας. Τόσα χρόνια δεν έχεις συναντήσει κάτι στραβό;". Δεν σας κρύβω ότι η κουβέντα αυτή με προβλημάτισε. Γιατί μπορεί να θεωρώ τον εαυτό μου εύκολο και θετικό άνθρωπο, ξέρω όμως ότι ο φίλος δεν εννοούσε αυτό. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι έχω παραλείψει εδώ και κάμποσα χρόνια να σας εξηγήσω κάποια σημαντικά πράγματα για μένα. Γιατί μπορεί το "βιογραφικό" μου να είναι εύκολα προσβάσιμο (ακόμα και σε αυτή τη σελίδα υπάρχει ειδικό πεδίο), δεν είμαι σίγουρος όμως ότι είναι ξεκάθαρος σε όλους ο τρόπος με τον οποίο ενεργώ πριν γράψω όσα εσείς διαβάζετε από τα χεράκια μου εδώ, ή στη σελίδα του κρασιού του in2life, αλλά και στον Οινοχόο. Και να που ήρθε η ώρα να σας τα πω όλα λοιπόν...

Ξεκινάω από την αρχή. Πολύ πριν αρχίσω να ασχολούμαι επαγγελματικά με το κρασί και την δημοσιογραφία του, το αγαπούσα - όπως και το καλό φαγητό - στον υπερθετικό βαθμό. Έχοντας μάλιστα το προνόμιο να έχω ζήσει ένα μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου στο Λονδίνο και να έχω κάνει πολλά ταξίδια ανά τον κόσμο, έχω τη χαρά να έχω δοκιμάσει κουζίνες, γεύσεις, ποικιλίες και ετικέτες κρασιού σε νούμερα που έπαψα προ πολλού να μετράω. Σήμερα, λόγω και προσωπικής αλλά και επαγγελματικής διαστροφής, μου έχει μείνει το "κουσούρι" των συνεχών πειραματισμών και δοκιμών σε οτιδήποτε οινο-γαστρονομικό. Αυτό έχει τεράστιο ενδιαφέρον, σημαίνει όμως, από την άλλη, ότι συχνά στερώ από τον εαυτό μου την οικεία γεύση ενός αγαπημένου φαγητού, την προσφιλή συνήθεια ενός τακτικού κρασιού, την ζεστασιά ενός μέρους που θα μπορούσε να είναι το στέκι μου, στον - απολαυστικό, ας μην κρυβόμαστε - βωμό της αναζήτησης του καινούριου και του διαφορετικού.

Ο βασικός λόγος για τον οποίο ξεκίνησα αυτό το blog, το καλοκαίρι του 2007, ήταν ακριβώς το γεγονός ότι δοκίμαζα (τότε, και σήμερα πολύ περισσότερο) πολλές νέες οινο-γευστικές ή τουριστικές εμπειρίες, τις οποίες ήθελα να μοιραστώ και με άλλους. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, συνεχίζω να κάνω αυτό ακριβώς: Να σας μεταφέρω τα μέρη, τα φαγητά, τα κρασιά, τις ειδήσεις, τις εκδηλώσεις, τις ευκαιρίες που με ενδιαφέρουν ή/και με ευχαριστούν, θέλοντας σας δώσω τον τρόπο να τις βιώσετε από πρώτο χέρι ή - όταν αυτό, για διάφορους λόγους δεν είναι εύκολο ή εφικτό - να τις ζήσετε μέσα από τα γραπτά μου.

Εγώ ποτέ μου δεν δήλωσα κριτικός. Δεν ξέρω τι χρειάζεται να μάθει ή να σπουδάσει κανείς για να γίνει κριτικός, ξέρω όμως ότι αυτό δεν είμαι εγώ. Στις καθημερινές μου αναζητήσεις έχω δοκιμάσει, επισκεφτεί ή ζήσει πολλά που δεν μου άρεσαν, αυτά όμως έχω αποφασίσει ότι δεν έχουν θέση στα γραπτά μου. Από μένα θα διαβάσετε μόνο πράγματα άξια λόγου, ενδιαφέροντος, δοκιμής - πάντα κατά τη δική μου άποψη - και πράγματα τα οποία δεν έχω κανένα δισταγμό να προτείνω, βάζοντας στο τέλος την υπογραφή μου. Ό,τι κάνω, όπου πάω και ό,τι δοκιμάζω το κάνω ανοιχτά και επώνυμα, χωρίς την παραμικρή πρόθεση να "τη στήσω" σε κανέναν. Και αυτά που θα επιλέξω να γράψω θα έχουν ικανοποιήσει τα προσωπικά μου standards και θα τα αναπαράξω στη σελίδα αυτή ή οπουδήποτε αλλού ενυπόγραφα. Οτιδήποτε δεν μου αρέσει ή κρίνω ότι προσβάλλει την νοημοσύνη ή την τσέπη μου, έχω αποφασίσει ότι θα το τιμωρώ, ή τουλάχιστον δεν θα το επιβραβεύω, αποφεύγοντας να κάνω έστω και την παραμικρή αναφορά σε αυτό.

Έχω τη χαρά να ασχολούμαι με το κρασί και τη γεύση από προσωπικό πάθος και όχι για βιοπορισμό. Ασχολούμαι με την στρατηγική επικοινωνία συμβουλεύοντας εταιρείες (κυρίως υψηλής τεχνολογίας) τα τελευταία 15 χρόνια, σχετικά με τον χειρισμό της εικόνας, της δημοσιότητας και της φήμης τους σε πολλές και δύσκολες αγορές του πλανήτη. Και είμαι ευτυχής γιατί οι γνώσεις και η εμπειρία μου μου παρέχουν την οικονομική δυνατότητα να χρηματοδοτώ το πάθος μου αυτό, και να δίνω (με την καρδιά μου, πάντα) πολύ περισσότερα από όσα βγάζω από αυτά. Έτσι, τα περισσότερα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδος καθώς οι συνεχείς επισκέψεις μου σε ξενοδοχεία, εστιατόρια, καταστήματα, κλπ, σε αναζήτηση νέων εμπειριών γίνονται αυστηρά με δικά μου έξοδα. Αυτό μου επιτρέπει να μην έχω την παραμικρή εξάρτηση, κι έτσι να επιλέγω εγώ αν και τι θα γράψω για ποιον και τι, πάντα με βάση τα δικά μου κριτήρια. Βεβαίως, ως μέλος της κοινότητας των Ελλήνων δημοσιογράφων οίνου, αλλά και δύο παγκόσμιων ενώσεων, ανταποκρίνομαι πάντα σε προσκλήσεις από συνδέσμους οινοποιών, άλλους φορείς, οινοποιούς, εστιάτορες, εισαγωγείς κρασιών, ποτών κλπ για γεύματα, ταξίδια,εκδρομές, επισκέψεις, κλπ. Αυτά βέβαια, τώρα με την κρίση, έχουν μειωθεί πολύ αισθητά, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχουν - ή τουλάχιστον εγώ δεν επιτρέπω να τους δοθεί από την πλευρά μου - οποιαδήποτε υπόνοια ανταποδοτικότητας, εφόσον δεν την αξίζουν. Από την άλλη, θεωρώ υποχρέωσή μου να αναδείξω ότι αξίζει πραγματικά, και προς αυτόν που κάνει μια σωστή και τίμια προσπάθεια, αλλά και προς όσους θα ωφεληθούν αγκαλιάζοντάς την, χωρίς να περιμένω (ή να επιθυμώ) αναγνώριση, ευχαριστία ή οποιαδήποτε μορφή ανταπόδοσης.

Και κάτι τελευταίο, στο ίδιο πάντα πλαίσιο: Δεν υπήρξα ποτέ και με κανέναν τρόπο έμπορος κρασιών. Δεν με ενδιαφέρει ως επάγγελμα και θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα καταστρατηγούσε την δημοσιογραφική μου δεοντολογία και ακεραιότητα. Αναφέρομαι βέβαια στη συνεργασία μου με την εταιρεία House of Wine, την οποία αποφάσισα να σταματήσω πριν λίγο καιρό. Με το House of Wine ασχολήθηκα από τα πρώτα του στάδια, πολύ πριν βγει "στον αέρα", φτιάχνοντας τον κατάλογό του και παρουσιάζοντας τις ετικέτες του με τον δικό μου τρόπο. Στη συνέχεια επιμελήθηκα των συνδρομητικών του club και των εκδηλώσεών του, του μεγαλύτερου μέρους των ετικετών που προστέθηκαν στον κατάλογο στην πορεία, των εβδομαδιαίων επιλογών του, ενώ διατήρησα και τακτική, εβδομαδιαία, αρθρογραφία σε σελίδα μου εκεί - πάντα (και μόνο) ενυπόγραφη. Εν καιρώ συνειδητοποίησα ότι αρκετός κόσμος θεώρησε είτε ότι το House of Wine μου ανήκει, είτε ότι είμαι εκ των μεγαλομετόχων του. Δράττομαι, λοιπόν, της ευκαιρίας να ξεκαθαρίσω ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Μάλιστα, ίσως πολλοί να εκπλαγούν από το γεγονός ότι για το μεγαλύτερο μέρος της συνεργασίας μου με την εταιρεία δούλεψα αμισθί, κάτι που ο ίδιος αποδέχτηκα χωρίς καν να το σκεφτώ, όταν η διεύθυνσή της μου ανακοίνωσε ότι δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να με πληρώνει για τις υπηρεσίες μου. Και σε αυτή την περίπτωση, για μένα είχε μεγαλύτερη σημασία να ασχολούμαι με κάτι στο οποίο πίστευα και μου άρεσε, ακόμα και χωρίς οικονομικό όφελος.

Ζήτησα να αποχωρήσω από αυτή την ιδιόμορφη συνεργασία πριν από ενάμιση περίπου μήνα, για να αφοσιωθώ σε πράγματα που θα με γεμίζουν πραγματικά και θα με ανταμοίβουν σε πολλαπλά επίπεδα. Έχω "στα σκαριά" ένα φιλόδοξο προσωπικό εγχείρημα στον ευρύτερο χώρο, και θέλω να ασχοληθώ με τον σχεδιασμό και την υλοποίησή του, πράγματα διόλου εύκολα, ειδικά στους καιρούς που ζούμε. Εννοείται ότι, όταν το νερό μπει στο αυλάκι, θα είστε οι πρώτοι που θα ενημερωθείτε πλήρως.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα λοιπόν... Λυπάμαι αν σας κούρασα, ήταν όμως μια καλή ευκαιρία να δημοσιοποιήσω κάποια ζητήματα και να διαλύσω κάποιες παρανοήσεις. Θα συνεχίσω με αμείωτο κέφι και ενθουσιασμό να μοιράζομαι τις οινο-γαστρονομικές εμπειρίες που με ευχαριστούν, με όσους επιθυμούν να συνεχίσουν να ταξιδεύουν παρέα μου. Για όποιους προτιμούν κριτικές, σχόλια, υπονοούμενα και μπηχτές, φοβάμαι ότι εγώ θα τους δυσαρεστήσω, οι επιλογές, ωστόσο, εκεί έξω είναι αμέτρητες...

Έχω συνειδητοποιήσει - κι αν κάποιος διαφωνεί, ευχαρίστως να το συζητήσουμε - ότι τελικά ξέρουμε πολύ λιγότερα πράγματα για το ελαιόλαδο, απ' ότι για το κρασί. Μπορεί το λάδι να μη λείπει από καμία κουζίνα, κανένα σπιτικό, κανένα καλάθι νοικοκυράς, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό όμως το έχουμε πάρει ως κάτι δεδομένο και καθημερινό, και δεν το ψάχνουμε όσο θα μπορούσαμε. Συμπεριλαμβάνω, βεβαίως, και τον εαυτό μου σε αυτή την παρατήρηση. Γι αυτό και βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την πρωτοβουλία της ένωσης "Ελληνίδες του Κρασιού" να διοργανώσουν μια εκδήλωση για να μας μάθουν κάποια από τα μυστικά που κρύβει το ελαιόλαδο.

Η εκδήλωση "Το Ελαιόλαδο και τα μυστικά του", που έλαβε χώρα το βράδυ της Δευτέρας στην Αίγλη του Ζαππείου, περιελάμβανε παρουσιάσεις με πλήθος πληροφοριών για τις ποικιλίες, τη νομοθεσία, τις κατηγορίες του ελαιολάδου, καθώς και γευσιγνωσία 5 διαφορετικών λαδιών. Όπως ανέφερα, ήταν μία πρωτοβουλία των Ελληνίδων του Κρασιού, μία ομάδα εκ των οποίων παρακολουθεί συστηματικά σεμινάρια ελαιογνωσίας, με χορηγό την εταιρεία παραγωγής και τυποποίησης ελαιολάδου ΓΑΙΑ. Ομιλήτριες της βραδιάς ήταν οι Κυρίες Έφη Χριστοπούλου και Μαρία Λαζαράκη, χημικοί και διακεκριμένες γευσιγνώστριες ελαιολάδου.

Η γευσιγνωσία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, καθώς μας έβαλε στη διαδικασία να ανιχνεύσουμε τη διαφορά ανάμεσα σε φρέσκα Εξαιρετικά Παρθένα Ελαιόλαδα και σε αλλοιωμένα (ταγγισμένα) ελαιόλαδα, να αναγνωρίσουμε τον φρουτώδη χαρακτήρα, τα πικρά και τα πικάντικα στοιχεία του λαδιού, καθώς και τα στοιχεία που διαφοροποιούν το παλιό από το φρέσκο λάδι. Όσο για τις παρουσιάσεις, αυτές είχαν πραγματικά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και απίστευτο πλήθος γνώσεων και συμβουλών. Διαλέγω κάποια στοιχεία που εγώ έκρινα πιο σημαντικά (και πιο χρηστικά) για να μοιραστώ μαζί σας:

- Ξεκινώντας από την υψηλότερη βαθμίδα, οι κατηγορίες του ελαιολάδου είναι α) Εξαιρετικό Παρθένο, β) Παρθένο, γ) Ελαιόλαδο, δ) Πυρηνέλαιο. Διαφοροποιούνται με βάση τον τρόπο παρασκευής, την οξύτητα, την απουσία ελαττωμάτων, την επεξεργασία για εξουδετέρωση προβλημάτων

- Η Οξύτητα του Εξαιρετικού Παρθένου ελαιολάδου πρέπει να είναι ίση ή μικρότερη του 0.8%. Ωστόσο, η οξύτητα από μόνη της δεν εγγυάται την ποιότητα του λαδιού. Επίσης στο λάδι (σε αντίθεση με το κρασί) η οξύτητα μετριέται στο εργαστήριο - δεν είναι δυνατόν να ανιχνευτεί σε οργανοληπτική εξέταση από πάνελ γευσιγνωστών

- Το χρώμα δεν θεωρείται παράγοντας ποιότητας στο ελαιόλαδο, γι αυτό και δεν αξιολογείται οργανοληπτικά. Ο γευσιγνώστης λαδιού αναλύει μόνο με βάση την όσφρηση και τη γεύση

- Η θερμότητα, το οξυγόνο και το φως είναι εχθροί του ελαιολάδου. Όπως και του κρασιού. Γι αυτό το ελαιόλαδο πρέπει ιδανικά να φυλάσσεται σε συνθήκες κάβας, δηλαδή σε ελεγχόμενη θερμοκρασία και υγρασία, και με χαμηλό ή καθόλου φωτισμό

- Σε αντίθεση με το κρασί, το λάδι δεν παλαιώνει, όσο καλό κι αν είναι. Το ανώτατο όριο ζωής του ελαιολάδου είναι 12 μήνες - και από τους 8 και μετά θεωρείται ότι αρχίζει να παίρνει "την κατιούσα"

- Το χύμα λάδι είναι αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα, αλλά είναι και αυτό που είναι πιο πιθανό να έχει νοθευτεί. Έτσι, όχι απλά δεν προτείνεται, αλλά απαγορεύεται δια νόμου. Το ελαιόλαδο που πωλείται πρέπει να προέρχεται από επώνυμο παραγωγό και σε ειδική συσκευασία. Ξεχάστε λοιπόν τον γνώριμο ντενεκέ των 17 λίτρων που στέλνει ο ξάδερφος/κουμπάρος/θείος από το χωριό! Η μεγαλύτερη επιτρεπόμενη συσκευασία τυποποίησης ελαιολάδου είναι αυτή των 5 λίτρων, η οποία επιπλέον πρέπει να φέρει διακριτικά ιχνηλασιμότητας και πώμα ασφαλείας

- Γενικά, και λόγω όλων των ευαισθησιών του ελαιολάδου, προτιμάμε να το αγοράζουμε (και να το συντηρούμε) σε μικρές συσκευασίες, και ιδανικά σε σκουρόχρωμο γυάλινο μπουκάλι. Όπως και στο κρασί, η ύπαρξη οξυγόνου στη συσκευασία προκαλεί αναπόφευκτα οξείδωση (τάγγισμα)

- Το πικρό και το πικάντικο στοιχείο στη γεύση του ελαιολάδου (αυτό που καμιά φορά μας καίει το λαιμό...) όχι μόνο δεν είναι ενδείξεις κακής ποιότητας, αλλά είναι επιθυμητά στοιχεία σε ένα φρέσκο, καλοδομημένο ελαιόλαδο με όμορφη αρωματική και γευστική πολυπλοκότητα. Μάλιστα, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Pennsylvania, η πίκρα και το κάψιμο στο καλό ελαιόλαδο μαρτυρούν την ύπαρξη ολεοκανθάλης στο λάδι, μίας ισχυρής φυσικής αντι-φλεγμονώδους ουσίας, που είναι φαρμακευτικά αντίστοιχη με το θαυματουργό ibuprofen (όσοι παίρνετε advil ή nurofen όταν έχετε πονοκέφαλο, καταλαβαίνετε τι εννοώ). Αυτή είναι άλλη μια (από τις αμέτρητες) ευεργετική για την υγεία πλευρά του ελαιολάδου

Παρεμπιπτόντως, έμαθα ότι ο καλύτερος τρόπος να αξιολογήσει κανείς τα αρώματα του ελαιολάδου (πέρα από την καθιερωμένη... παπάρα με φρέσκο ζυμωτό ψωμί) είναι αυτός της ζεστής πατάτας: βράζουμε ή ψήνουμε στο φούρνο μια πατάτα και, όσο ακόμα είναι ζεστή, την περιχύνουμε με ελαιόλαδο και μυρίζουμε. Αν το λάδι μας είναι καλής ποιότητας, θα μας χαρίσει φρέσκα αρώματα χορταριού, φύλλων, άγουρης ελιάς, αλλά και όλη την πικάντικη και γήινη αρωματική του παλέτα. Αν όμως το λάδι είναι κακής ποιότητας, η πατάτα θα το προδώσει, αναδύοντας βαριές, κουρασμένες και δυσάρεστες οσμές.

Στην πρώτη περίπτωση, εννοείται ότι την πατάτα δεν θα την πετάξουμε μετά. Με λίγο χοντρό αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι, φρέσκα κρεμμυδάκια, φρεσκοκομμένο μαϊντανό και ψιλοκομμένα chives, φτιάχνουμε μία πεντανόστιμη πατατοσαλάτα!

Κλείνοντας, πρέπει να σας πω ότι όσο κι αν αγαπάμε το καλό ελαιόλαδο, η εμπειρία του να το δείς να παρασκευάζεται στο ελαιοτριβείο είναι μοναδική. Το χειμώνα που μας πέρασε βρέθηκα στην Κορώνη και, αφού επισκέφτηκα τους όμορφους ορεινούς της ελαιώνες, ξεναγήθηκα σε ένα από τα ελαιοτριβεία της περιοχής και είδα την ελιά να μεταμορφώνεται σε λάδι μπροστά μου. Έβαλα το δάχτυλό μου κάτω από το βρυσάκι που βλέπετε στη φωτογραφία, ένιωσα το ελαιόλαδο να βγαίνει ζεστό και στη συνέχεια το δοκίμασα επιτόπου!...

Τη θυμάμαι ακόμα όλη αυτή την τελετουργία, και θα την ξαναθυμηθώ σύντομα, γιατί είναι μία εμπειρία που θέλω να ξαναζήσω - και το μάζεμα έχει ήδη ξεκινήσει, τόσο στην Κορώνη, όσο και στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας. Φεύγοντας, τότε, είχα πάρει μαζί μου μπόλικο από το λάδι του φίλου και ξεναγού μου στην περιοχή Τάκη Πετράκου, ιδιοκτήτη της Corone Olive Oil Company, που είναι μία από τις πιο αξιόλογες εταιρείες στην Κορώνη, αλλά και από τις πιο δραστήριες εντός και εκτός συνόρων. Ο Τάκης με περιμένει ξανά σύντομα και εννοείται ότι θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση, γιατί έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο λάδι του. Άν κάποιος θέλει να ακολουθήσει και να ζήσει από κοντά τη γέννηση του νέου λαδιού του χρόνου, δέχομαι δηλώσεις ενδιαφέροντος. Σε πρώτη φάση, πάντως, οι φίλοι του πραγματικού Εξαιρετικού Παρθένου Ελαιολάδου της Κορώνης δεν πρέπει να παραλείψουν να επισκεφτούν την ιστοσελίδα της εταιρείας, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.corone-oliveoil.com/index_gr.htm.

Το τέλος αυτής της εβδομάδας, λοιπόν, θα σημάνει για μένα την αρχή μιας νέας δεκαετίας της ζωής μου - της τέταρτης. Μη φανταστείτε βέβαια ότι το λέω με στενοχώρια ή νοσταλγία... Αν πω ότι αισθάνομαι ώριμος σαραντάρης θα είναι ψέμμα, να το ξέρετε. Και ούτε έχω κανένα όνειρο απατηλό να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, κλπ. Αυτή η δεκαετία άνοιξε για μένα νέους ορίζοντες απόλαυσης της ζωής, και έχω σκοπό να συνεχίσω στον ίδιο δρόμο.

Ναι, μέσα στην τελευταία αυτή δεκαετία που σύντομα θα αποχαιρετήσω, γνώρισα το κρασί, το αγάπησα, άρχισα να ασχολούμαι μαζί του με πάθος και αγάπη, και με τον τρόπο αυτό άνοιξα ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου - τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Μέσα από αυτή μου την ενασχόληση γνώρισα πολύ κόσμο - από απλούς παθιασμένους οινόφιλους μέχρι μυθικές προσωπικότητες του κλάδου παγκοσμίως - έκανα νέους φίλους και - όπως ίσως να έχετε καταλάβει, όσοι με παρακολουθείτε τακτικά - έκανα σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου και τις διακοπές μου, αποκτώντας προσανατολισμό (σχεδόν αυστηρά) οινοτουριστικό.

Πρέπει δε να σας πω ότι όταν πρωτο-ξεκίνησα να ασχολούμαι με το κρασί, να πηγαίνω σε εκθέσεις, να λαμβάνω μέρος σε γευσιγνωσίες, κλπ, αισθανόμουν κάπως... πιτσιρίκος. Βλέπετε η πλειονότης τόσο των επαγγελματιών όσο και των ερασιτεχνών οινοφίλων στην Ελλάδα πριν από όχι τόσο πολλά χρόνια, ανήκε σε μία ιδιότυπη "ελίτ", φτιαγμένη με βάση κριτήρια κυρίως ηλικιακά και κοινωνικά. Σήμερα χαίρομαι να βλέπω συνεχώς νέους ανθρώπους να μπαίνουν στο χώρο. Και αναφέρομαι σε σομελιέ και δημοσιογράφους με φρέσκα μυαλά και μοντέρνες οπτικές γωνίες, αλλά και σε νέο κόσμο που κατακλύζει τις οινικές εκθέσεις και που εγώ έχω τη χαρά να γνωρίζω μέσα από τα σεμινάρια, τις εκδηλώσεις και τα γραπτά μου. Ναι, θέλω να ελπίζω ότι έχω βάλει κι εγώ ένα μικροσκοπικό λιθαράκι στην εξέλιξη αυτή. Μαθαίνω μάλιστα ότι κάποιοι "συνάδελφοι" (τα εισαγωγικά εσκεμμένα) της παλαιότερης (και βάλε) γενιάς  με κακίζουν γι αυτό - ένας Θεός ξέρει γιατί. Εγώ τους ευχαριστώ και τους χαιρετώ, γιατί μόνο ως επιβεβαίωση μπορώ να εκλάβω τα σχόλιά τους, και δεσμεύομαι να συνεχίσω ακούραστα προς αυτή την - ιερή, κατ' εμέ - κατεύθυνση.

Πριν από 3 χρόνια, εν όψει τότε του Πρώτου Συνεδρίου Οινοτουρισμού που είχε οργανώσει η ΕΔΟΑΟ στη Λήμνο (για το δεύτερο δεν υπάρχει βιασύνη, παρεμπιπτόντως, η αιωνιότητα μας χωράει όλους...), είχαμε κάνει μια έρευνα για να δούμε το προφίλ του Έλληνα οινόφιλου και οινοτουρίστα. Τότε είχαμε βρεί, μεταξύ άλλων, ότι το πιο δυναμικά ανερχόμενο κοινό, σε ηλικιακό επίπεδο, ήταν αυτό της κατηγορίας 31-45, ενώ το μέσο με την πιο καλπάζουσα επιρροή στο κοινό ήταν το διαδίκτυο. Σήμερα και τα δύο αυτά στοιχεία είναι πιο επίκαιρα από ποτέ, ειδικά αν συμπεριλάβουμε και τα social media, που τότε μόλις άρχιζαν να διαδίδονται στην Ελλάδα, και πόσο μάλλον στον οινικό μας κλάδο. Και χαίρομαι που ανήκω στην πρώτη κατηγορία (με αύξουσες τάσεις, βέβαια...) και υπηρετώ με όλες μου τις δυνάμεις την δεύτερη, καθώς σε αυτές, ουσιαστικά, ποντάρουμε το μέλλον του ευρύτερου χώρου.

Ολοκληρώνοντας αυτές μου τις σκέψεις, συνειδητοποιώ ότι, ακόμα κι αν ήθελα (που δεν θέλω), δεν έχω κάποιο κρασί εσοδείας 1971 για να ανοίξω την Κυριακή, στα γενέθλιά μου. Ποτέ άλλωστε δεν έκρυψα το γεγονός ότι με τα καλά κρασιά με πιάνει ανυπομονησία (με "τσιγκλάει" το ανοιχτήρι, πως να το πω), κι έτσι με δυσκολία κρατάω κάποιες ετικέτες παλαιών εσοδειών στη συλλογή μου - σίγουρα όμως δεν οι χρονολογίες δεν πάνε τόσο πίσω. Έχω, ωστόσο, ένα Armagnac εσοδείας 1971 και, όπως θα 'λεγαν στα παλιά μου λημέρια "that will do nicely". Θα το απολαύσω στις χαρές της δεκαετίας που έρχεται, αλλά και στην υγειά σας, όλων υμών των φίλων που μου κάνατε και συνεχίζετε να μου κάνετε - ο καθένας με τον δικό του τρόπο - παρέα στο όμορφο αυτό μου ταξίδι!...

Το ρεύμα της διασκέδασης με ποτό και κάτι... τσιμπητό υπάρχει στο εξωτερικό εδώ και χρόνια. Και βέβαια δεν αναφέρομαι μόνο στα Ισπανικά tapas, που είναι άρρηκτο μέρος της καθημερινότητας μεγάλου μέρους της χώρας, αλλά στο ευρύτερο "after work" φαινόμενο σε Δυτική Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, το οποίο συνθέτει έναν όμορφο επίλογο μιας εργάσιμης (κυρίως) μέρας γύρω από ένα ποτήρι κρασί ή ένα κοκτέιλ και δίπλα κάτι σε μεζεδάκι, σνακ ή finger food.

Αυτό λοιπόν το φαινόμενο έρχεται με γοργά βήματα και στην Ελλάδα. Καθημερινά - χωρίς υπερβολή - εμφανίζονται νέα μέρη σε κάθε συνοικία, που καλύπτουν ακριβώς αυτή την ανάγκη. Και όταν η επιλογή μέρους η γειτονιάς είναι επιτυχημένη, τότε γίνονται στέκια ακόμα πιο γρήγορα. Το cocktail culture αποκτάει πλέον νέα υπόσταση στη διασκέδαση, ενώ το κρασί σε ποτήρι γίνεται ακόμα πιο επιβεβλημένη επιλογή και διεκδικεί τα δικά του μερίδια της πίττας.

Πρέπει όμως να σας πω, επειδή το έχω ψάξει κάπως το θέμα, ότι η εξάπλωση του φαινομένου αυτού στη χώρα μας δεν οφείλεται (αποκλειστικά) στην κρίση και την ευρύτερη οικονομική στενότητα. Επιπλέον των οικονομικών παραγόντων (που σίγουρα πάιζουν, πλέον, κυρίαρχο ρόλο) δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο χρόνος ανάμεσα στη δουλειά και την ξεκούραση είναι αρκετά περιορισμένος για τους περισσότερους από εμάς, οπότε ένα διάλειμα για ένα-δυο ποτά και κάτι για τσίμπημα έχει την τέλεια διάρκεια. Επιπλέον, επειδή πολύς κόσμος είναι μόνος και γενικά υπάρχει αρκετή μοναξιά εκεί έξω, το break μετά τη δουλειά σε ένα χαλαρό περιβάλλον είναι αγχολυτικό, απενοχοποιητικό και - γιατί όχι; - ευνοεί σύσφιγξη σχέσεων και νέες γνωριμίες.

Δεν ξεκίνησα να τα γράφω όλα αυτά, όμως, για να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση, αλλά για να σας πω για δύο στέκια που ανήκουν σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία, και στα οποία, εγώ προσωπικά, περνάω πολύ όμορφα. Βρίσκονται και τα δύο βόρεια, όχι όμως σε σημεία γνωστά, κεντρικά και πολυσύχναστα.

Το πρώτο είναι η Κόκκινη Σβούρα, ένα νεανικό all-day στέκι στο Χαλάνδρι (Αγίου Γεωργίου 17 / 211 012 5454 / www.kokkinisvoura.gr). Ξεκινάει με καφέ από το πρωί και φτάνει με ποτό (και όχι μόνο) μέχρι το βράδυ. Το "όχι μόνο" αφορά σε κρασί σε ποτήρι ή μπουκάλι, μπύρα (βαρελίσια ή εμφιαλωμένη) και διάφορα ζεστά και κρύα μεζεδάκια που τα λένε τάπας, τα φτιάχνουν εκείνη τη στιγμή και τα κοστολογούν ανάλογα με το μέγεθος της μερίδας. Το "όχι μόνο" σημαίνει επίσης live μουσική, stand-up comedy και χαλαρές δοκιμές κρασιών κάθε Τετάρτη βράδυ. Και το πακέτο ολοκληρώνεται με καλό, νεαρό κυρίως κόσμο, χαλαρή διάθεση και λογικές τιμές. Α, και μία όμορφη αυλή για το καλοκαίρι...

Το δεύτερο είναι τα 33 Τετραγωνικά, το δημοφιλές cocktail-bar στα Βριλήσσια (Πλατεια Αναληψεως 4 / 210-6821033 / www.33m2.gr). To όνομα προδίδει το εμβαδόν του μπαρ, γεγονός που το κάνει αυτό που λέμε στη Νεο-Ελληνική "cozy", αλλά με την καλή έννοια. Βέβαια, καθότι βρίσκεται πάνω σε πλατεία, το καλοκαίρι και γενικότερα σε περιπτώσεις καλοκαιρίας η δυναμική της χωρητικότητάς του πολλαπλασιάζεται. Πάντως τα 33 τετραγωνικά εμένα ουδόλως με απασχολούν. Με αποζημιώνει η καλοδιαλεγμένη μουσική, η κεφάτη ατμόσφαιρα και τα πολύ ευχάριστα παιδιά πίσω από το μπαρ. Δυνατό του σημείο είναι τα πολύ καλά cocktails (εντός και εκτός καταλόγου), οι ποιοτικές επιλογές κρασιού σε ποτήρι ή μπουκάλι, καθώς και τα φαγώσιμα. Από αυτά ξεχωρίζω μακράν τις Ιταλικού στυλ πίτσες που φρεσκο-ψήνονται εκείνη τη στιγμή στην κουζίνα, ενώ το μενού διαθέτει ακόμα σαλάτες, wraps, ποικιλίες και γλυκά. Είναι ανοιχτό όλες τις μέρες και, τόσο λόγω μεγέθους, όσο και λόγω φιλοσοφίας, γίνεται στέκι πολύ εύκολα - για πολύ κόσμο, ντόπιο της περιοχής αλλά και μη, καθώς, όπως λένε οι ιδιοκτήτες, "οι καλοί παντού χωράνε"...

Όσο εξαπλώνονται αυτού του είδους τα στέκια, και βέβαια όσο τα ανακαλύπτω εγώ, τόσο θα μοιράζομαι τις πληροφορίες μου μαζί σας. και όποιος έχει τα δικά του tips, να ξέρει ότι είναι ευπρόσδεκτα!...