Βρίσκομαι, που λέτε, πάλι στην Αθήνα για "περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων". Αν και άρτι αφιχθείς από Βόρεια Ελλάδα, αναχωρώ σύντομα (ξανά) για τας Ευρώπας - Ιταλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο, και πάει λέγοντας. Την Κυριακή που μας έρχεται, όμως, θα συναντηθούμε όλοι στο Ξενοδοχείο Athens Hilton και θα περάσουμε τέλεια!

Πέρασε ήδη σχεδόν ένας χρόνος από το πρώτο μεγάλο Cheese & Wine Τasting που οργανώσαμε πέρυσι. Πέρυσι είχαμε διασκεδάσει απίστευτα, και έκτοτε το θυμόμαστε όλοι και μας ζητήσατε επανειλημμένως να το επαναλάβουμε. Κι εμείς σας έχουμε χαλάσει ποτέ χατίρι;...

Έτσι, την Κυριακή 3 Απριλίου, από τη 1 το μεσημέρι, θα ξαναβρεθούμε στο εστιατόριο Milos του Hilton, όπου θα μας περιμένει άλλη μία εκπληκτική οινο-γευστική εμπειρία.

Μετά το περσινό μας cheese & wine tasting, αποφασίσαμε ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τον πλούτο της Ελλάδας σε τυριά κάθε στυλ και είδους. Γι αυτό και φέτος η εκδήλωσή μας έχει αποκλειστικά Ελληνικό χαρακτήρα. Έχουμε επιλέξει για εσάς 15 εξαιρετικά Ελληνικά τυριά (τα περισσότερα σπάνια και πολύ ενδιαφέροντα) από όλη την Ελλάδα, τα οποία θα ταιριάξουμε - όπως προτιμάει ο καθένας - όχι με μία ή δύο, αλλά με 90 επιλεγμένες Λευκές, Ροζέ, Κόκκινες, Γλυκές και Αφρώδεις ετικέτες από διάφορες γωνιές του Ελληνικού αμπελώνα.

Σας περιμένω λοιπόν την Κυριακή το μεσημέρι, για να απολαύσουμε τη μαγεία του συνδυασμού τυριού και κρασιού σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και για να γνωρίσουμε κάποιους από τους ανθρώπους που παράγουν τα τυριά και τα κρασιά της εκδήλωσης. Μόνο βιαστείτε, αν δεν έχετε ήδη εγγραφεί, γιατί η ζήτηση είναι αυξημένη και οι θέσεις είναι περιορισμένες, όπως πάντα (πέρυσι πολλοί φίλοι δεν είχαν προλάβει να κλείσουν τη θέση τους εγκαίρως).

Για περαιτέρω λεπτομέρειες και εγγραφές κάντε κλικ σε αυτό εδώ το link. Τα υπόλοιπα την Κυριακή από κοντά!...

Στο πρόσφατο ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα περάσαμε και από τα Γρεβενά, πόλη που είναι γνωστή στο πανελλήνιο για τα μανιτάρια της. Εκεί είχα τη χαρά να γνωρίσω την (εικονιζόμενη παρακάτω) Κυρία Δήμητρα Βέργου, Προϊσταμένη Φυσικής Αγωγής της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γρεβενών και - κυρίως, εν προκειμένω - αυθεντία στα άγρια μανιτάρια. Η Κα Βέργου, μαζί με τον καθηγητή Γιώργο Κωνσταντινίδη, αποτελούν ιδρυτικά μέλη του ρεύματος των μανιταρόφιλων στα Γρεβενά, που ξεκίνησε από χόμπυ και απλές ανταλλαγές συνταγών, και σήμερα έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις.

Με την Κυρία Βέργου κάναμε μία μεγάλη κουβέντα γύρω από τα άγρια μανιτάρια, κατά την οποία μου εξήγησε πώς ξεκίνησαν όλα, πόσο ωραία περνούν οι (οργανωμένοι πλέον) μανιταρόφιλοι στις εξορμήσεις, στα σεμινάρια, αλλά και στις τακτικές γιορτές τους, αλλά και πόσο σημαντικό (και υγιεινό) είναι να βάλουν άντρες και γυναίκες τα άγρια μανιτάρια στην κουζίνα και τη διατροφή τους. Προσωπικά τρελλαίνομαι για μανιτάρια, και είναι αλήθεια ότι τα άγρια έχουν τεράστια διαφορά στη γεύση από αυτά του εμπορίου (μερικά από τα πιο νόστιμα πιάτα που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου περιείχαν άγρια μανιτάρια, και τη γεύση τους την θυμάμαι ακόμα!). Ωστόσο δεν είναι εύκολο (ούτε φρόνιμο) να προσπαθήσει κανείς να μαζέψει μανιτάρια από το δάσος αν δεν ξέρει, ή αν δεν συνοδεύεται από κάποιον έμπειρο γνώστη. Γι αυτό και σε μία από τις επόμενες εξορμήσεις των μανιταρόφιλων στα Γρεβενά, σκοπεύω να είμαι εκεί!



Με την κουβέντα αυτή, όμως, έμαθα κι άλλα, πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως για παράδειγμα ότι κάθε ποικιλία εκφράζει συγκεκριμένα γευστικά χαρακτηριστικά ανάλογα με το που φύεται (σαν να λέμε το "terroir" της, σε οινικούς όρους), και επίσης ότι τα μανιτάρια (άγρια ή μη) δεν πρέπει να τα πλένουμε γιατί απορροφούν νερό που μετά θα "βγάλουν" στην μαγειρική, πιθανώς αλλοιώνοντας την τελική γεύση του πιάτου μας - είναι πολύ καθαρά από μόνα τους, σε αντίθεση με την εικόνα που ενδεχομένως έχουν - και αν είναι λερωμένα με χώμα τα σκουπίζουμε προσεκτικά με ένα ελάχιστα υγρό κομμάτι χαρτί κουζίνας. Επιπλέον, τα αποξηραμένα μανιτάρια (που μπορούμε να αγοράσουμε σε ντελικατέσεν ή καλά σούπερ μάρκετ συσκευασμένα ή και χύμα) προτείνονται ανεπιφύλακτα γιατί με την αποξήρανση έχουν διατηρήσει όλα τα αρώματά τους στην εντέλεια. Για τον ίδιο λόγο (διατήρηση της αρωματιοκότητας) τα κατεψυγμένα μανιτάρια τα μαγειρεύουμε κατευθείαν από την κατάψυξη, χωρίς να τα αποψύξουμε πρώτα. Και τέλος, συντηρούμε τα μανιτάρια σε γυάλινο (ιδανικά) δοχείο και όχι σε πλαστικό και μάλιστα αεροστεγώς κλειστό, γιατί αν δεν αναπνέουν θα αλλοιωθούν πιο γρήγορα.

Αυτά και άλλα πολλά, καθώς και λαχταριστές συνταγές με μανιτάρια (εμένα τα "Μανιτάρια Σκορδαλιά Κουρκούτι" μου έχουν εξάψει την περιέργεια), θα βρούμε στο βιβλίο της Δήμητρας Βέργου "Μανιτάρια: Από το Δάσος στην Κουζίνα", που διατίθεται στον Ιανό και στα περισσότερα μεγάλα βιβλιοπωλεία και, όπως μαθαίνω με χαρά, γίνεται ανάρπαστο! Πολλές συνταγές και tips επίσης βρίσκουμε και στο blog της συγγραφέως, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://manitarosyntages.blogspot.com.



Όπως βλέπετε παραπάνω, βέβαια, το... μανιταροφιλικό σκέλος του ταξιδιού δεν ολοκληρώθηκε με αυτή την όμορφη συνάντηση. Το ίδιο βράδυ, στα Γρεβενά, μας περίμενε ένα λουκούλειο γεύμα βασισμένο αποκλειστικά στα άγρια μανιτάρια - από το ορεκτικό μέχρι το επιδόρπιο! Στην τοπική ταβέρνα Αυλαίς, η οποία ειδικεύεται στα ευφάνταστα πιάτα με άγρια μανιτάρια κάθε είδους, βραστά, μαγειρευτά, ψητά, τηγανητά (μμμμ...), μέχρι και μανιτάρια σνίτσελ πέρασαν από το τραπέζι μας, σε ένα γεύμα που ολοκληρώθηκε με μανιτάρι γλυκό του κουταλιού! Οι όμορφες γήινες αυτές γεύσεις συνοδεύτηκαν από παλαιωμένη Νάουσα Μπουτάρη Grand Reserve, που έδωσε μία (ακόμα πιο) όμορφη διάσταση στο γεύμα μας!...

Πολύ το χάρηκα που βρήκα (άλλο) ένα μέρος στα Βόρεια όπου μπορεί κανείς να απολαύσει ένα ποτήρι κρασί και κάτι-τις δίπλα για τσίμπημα!...

Ομολογώ ότι είχα λάβει την ανακοίνωση από καιρό, καθώς και την πρόσκληση για τα εγκαίνια της Vineria, αλλά κάτι είχε τύχει και δεν είχα καταφέρει να πάω μέχρι προχτές. Να όμως που όταν ένα από τα περασμένα βράδια το μόνο που θέλαμε ήταν να βγούμε για ένα (λέμε τώρα...) ποτήρι κρασί - το οποίο όμως δεν θα το πίναμε "ξεροσφύρι" - στην πορεία μου ηρθε η έμπνευση, κι έτσι ο δρόμος μας έβγαλε στο Μαρούσι.

Η Vineria συστεγάζεται με το Ιταλικό εστιατόριο Dal Professore - για την ακρίβεια, είναι αδερφάκια (αν όχι "μαμά και παιδί", για να ακριβολογούμε). Πρόκειται για ένα μικρό και ζεστό χώρο, με δική του αυτόνομη είσοδο, όπου τον πρώτο λόγο έχει το κρασί - είτε σε ποτήρι, είτε σε μπουκάλι, και σε αρκετά μεγάλη γκάμα που περιλαμβάνει καλές Ελληνικές και Ιταλικές ετικέτες.

Εμείς, μετά από ένα ποτήρι Prosecco για να μας ανοίξει την όρεξη (έχω και θράσος...) προχωρήσαμε σε μπουκάλι, και συγκεκριμένα σε μία πραγματικά πολύ όμορφη Barbera d' Asti. Και παρότι γενικά δεν είμαι φαν των κρασιών της συγκεκριμένης ζώνης, δέχτηκα την πρόταση του συμπαθέστατου υπεύθυνου πίσω από το μπαρ (καθότι το Chianti Classico που διάλεξα αρχικά είχε τελειώσει) και δεν το μετάνιωσα καθόλου.

Το κρασί μας συνοδεύτηκε από μία αέρινη Focaccia με χοντρό αλάτι και δενδρολίβανο, μία ποικιλία καλοδιαλεγμένων Ιταλικών αλλαντικών, μία (δυστυχώς λιγότερο ευφάνταστη) ποικιλία Ελληνικών τυριών, και μία πολύ νόστιμη πίτσα Μαργαρίτα στον ξυλόφουρνο (ψευτο-τσιμπήσαμε πάλι, δυο άτομα...).

Φύγαμε με πολύ καλές εντυπώσεις και θα ξαναπάμε. Καλό και φιλικό σέρβις, όμορφο, ζεστό περιβάλλον, καλές τιμές. Το γεγονός ότι επιτρέπεται το κάπνισμα με χάλασε λιγάκι, ευτυχώς ήταν περιορισμένο όμως, και ο εξαερισμός ήταν προφανώς αρκετά καλός.

Η Vineria του Dal Professore λειτουργεί από τις 5.30 το απόγευμα ως τη 1.30 το βράδυ τις καθημερινές και το Σάββατο (για "after work" καταστάσεις), και από τη 1.30 το μεσημέρι ως τη 1.30 το βράδυ την Κυριακή. Η διεύθυνση είναι Διονύσου 47 & Χατζηαντωνίου 22 στο Μαρούσι, ενώ το τηλέφωνο επικοινωνίας είναι 210-6149000.

Με τον Αθήναιο (κατά κόσμον Βίβιαν Ευθυμιοπούλου) έχουμε συμ-φάγει αρκετές φορές και σε σπίτι και εκτός, οπότε έχουμε πλέον μάθει τα οινο-γαστρονομικά γούστα ο καθένας του άλλου. Για το δε πbox είχα ακούσει πολλά (και καλά) από ανθρώπους που εμπιστεύομαι, και ήθελα να το δοκιμάσω. Μιας λοιπόν και, αρχικά, η ιδέα μου ήταν να έχω τη χαρά της παρέας του Αθήναιου εκείνο το βράδυ, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να του προτείνω να κάνουμε μία κοινή παρουσίαση του εστιατορίου - εφ' όσον στο τέλος θα πιστεύαμε ότι άξιζε και ανεξάρτητα από τo αν θα συμφωνούσαμε. Και ιδού το αποτέλεσμα:

- Αθήναιος: Κάθε επίσκεψης στο καινούργιο εστιατόριο ενός μεγάλου σεφ, προηγείται μια ανυπομονησία που τη συγκρίνω μόνο με αυτή που νιώθω όταν περιμένω να εκδοθεί το καινούργιο βιβλίο ενός αγαπημένου μου συγγραφέα ή να δω την έκθεση ενός καλλιτέχνη που θεωρώ σημαντικό. Κι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό για σεφ σαν τον Χριστόφορο Πέσκια οι μαγειρικές δημιουργίες του οποίου έχουν χαρακτηριστεί conceptual, έναν όρο που τον χρησιμοποιούμε αναφερόμενοι στη σύγχρονη τέχνη. Αν και ανηκω σ’αυτούς που πιστεύουν ότι η μαγειρική δεν είναι τέχνη αλλά τεχνική αναγνωρίζω στα μενού του Χριστόφορου Πέσκια το concept. Ένα κονσεπτ που υλοποιείται πατώντας σταθερά τόσο στην έμπνευση όσο και στην τεχνική επάρκεια η οποία στην κουζίνα του Πέσκια είναι από μόνη της ένα statement.

Πρέπει να ήμασταν από τους τελευταίους που δεν είχαμε πάει στο Π-box και έτσι όταν ο Θόδωρος μου το πρότεινε, γέμισα απ’αυτό το αίσθημα ανυπομονησίας που περιέγραψα πιο πάνω. Πώς θα ήταν ο Πέσκιας μετά το θρυλικό “48” το οποίο σφράγισε με την παρουσία του μια ολόκληρη εποχή στα γαστρονομικά δρώμενα της Αθήνας;

Η εποχή, μας ευνόησε να βρούμε σχετικά εύκολα τραπέζι γιατί το χειμώνα οι διαθέσιμες θέσεις είναι ελάχιστες αφού το εστιατόριο λειτουργεί κι αυτό ως open kitchen. Δεν με χάλασε γιατί μου αρέσει να συγκεντρώνομαι στο πιάτο μου και ο δωρικός αλλά ελαφρώς υποφωτισμένος εξωτερικός χώρος ήταν ό,τι έπρεπε. Δύσκολο να επιλέξεις πιάτο σ’ενα τέτοιο εστιατόριο γιατί από τη μια υπάρχουν οι γεύσεις που θες να δοκιμάσεις και από την άλλη τα πιάτα που κρίνουν ένα εστιατόριο. Μέρος του “ιδιώματος” του Πέσκια, στο οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω, είναι ακριβώς αυτό: όποιο πιάτο και να δοκιμάσεις έχεις μια πλήρη εικόνα όλων όσων συμβαίνουν στην κουζίνα. Πόσο καιρό είχα να φάω βραστό κολοκυθάκι al dente. Συνόδευε το κυρίως πιάτο μου, μια χοιρινή μπριζόλα με σάλτσα ροδιού. Με το που δάγκωσα το κολοκυθάκι χαμογέλασα: ναι, ακόμα και να μην μου το είχε πει κανείς από την πρώτη μπουκιά από το ταπεινό βραστό κολοκυθάκι, θα καταλάβαινα πως βρισκόμουν σ’εστιατόριο υψηλής κουζίνας και ότι τα λαχανικά είχαν βράσει υπό την αυστηρή επίβλεψη του σεφ. Όχι πως ό,τι είχαμε δοκιμάσει νωρίτερα δεν ήταν εξαιρετικό. Ένα πεϊνιρλί με foie-gras από την κουζίνα του Πέσκια θα ήταν καλό και πράγματι ήταν εξαιρετικό. To ίδιο και το χαμόν με ζελέ PedroXimenez και ζελέ πράσινου μήλου. Τα γλυκά τα δοκιμάσαμε όλα (Oh well...) και ξεχώρισα τη μαρέγκα με κρέμα καρύδας και φράουλες.

Ο Χριστόφορος Πέσκιας δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο κρασί. Για τη λίστα θα γράψει, βέβαια ο Θοδωρής, χάρις στον οποίο φέτος το καλοκαίρι δεν σταμάτησα στιγμή να πίνω κόκκινο κρασί.

Το Π-box είναι ένα πραγματικά καλό εστιατόριο. Φινετσάτο στις λεπτομέρειες και καθόλου πομπώδες, ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα. Αποπνέει αυτό το είδος της χωνεμένης κομψότητας που τη διαθέτει κάποιος “από παλιά”.  Στα υπέρ του το ήρεμο, φιλικό και κυρίως διακριτικό σέρβις.

Θα επιστρέψω για να ξαναζήσω αυτή τη φορά την εμπειρία στον πάγκο, στην ανοιχτή κουζίνα, απολαμβάνοντας το γρατσανιστό κολοκυθάκι και το κρουστό foie-gras και χαζεύοντας τους μάγους-σεφ να ανακατεύουν τις κατσαρόλες τους. Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία που όλοι όσοι αγαπούν το φαγητό οφείλουν να την παρέχουν στον εαυτό τους, πότε-πότε.



- TeLeGourmet: Η πρώτη εντύπωση μπαίνοντας στο πbox ήταν θετική: όμορφη ατμόσφαιρα, καλός κόσμος, επιλογή για να κάτσει κανείς στη μπάρα του open kitchen (μου έκανε κάτι από Joel Robuchon αυτό, και μ' άρεσε...), αλλά και κάτι πολύ βασικό: ο ίδιος ο Σεφ παρών, όχι για PR με τους πελάτες, αλλά μέσα στην κουζίνα να μαγειρεύει μαζί με την ομάδα του.

Το κλίμα στο πbox γενικά είναι πολύ άνετο. Καθόλου βαρύ, πρόκειται για ένα ωραίο Κηφισιώτικο στέκι για lunch, το οποίο το βράδυ εξελίσσεται πολύ φυσικά σε... στέκι για dinner. Το σέρβις είναι πολύ φιλικό, με highlight (τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση) τον Σομελιέ Afshin Molavi, ο οποίος όμως δεν περιορίζεται αυστηρά στον ρόλο του, αλλά χαίρεται να περιγράφει πλήρως κάθε πιάτο, να συμβουλεύει (προφανώς) στο θέμα της επιλογής του κρασιού, και τελικά να επιμελείται όλης της παραγγελίας.

Η λογική του καταλόγου μου άρεσε επίσης - γιατί σου δίνει την εντύπωση ότι έχεις βγει "για να τσιμπήσεις". Υπάρχουν όντως πολλές επιλογές σε ορεκτικά, μικρά πιάτα και σαλάτες, καθώς και μεγάλη ποικιλία σε σπάνια Ελληνικά και ξένα τυριά και αλλαντικά, τα οποία μπορούν να συνοδεύσουν όμορφα ένα καλό κρασί.

Νομίζω η παραγγελία μας ήταν άκρως αντιπροσωπευτική: η πατατοσαλάτα με μπέικον και λάδι τρούφας, την οποία μου είχαν εκθειάσει φίλοι εκ των προτέρων, ήταν όντως νόστιμη και δροσερή, το jamon ταίριαζε πρωτότυπα με το ζελέ από PX, αλλά δεν μπορώ να μη σταθώ στο πεϊνιρλί με foie-gras και σύγκλινο, το οποίο ήταν (συγχωρήστε μου την απόπειρα λογοπαιγνίου)... συγκλινιστικό! Είναι βέβαια ένα πλούσιο και γεμάτο πιάτο - δεν το λες καλοκαιρινό - ωστόσο και η βραδιά ήταν δροσερή, και το ερυθρό από το Priorat το οποίο μας έκανε παρέα καθόλη τη διάρκεια του γεύματος (και η Βίβιαν και εγώ είμαστε φαν των ερυθρών all year around) δεν "μάσησε" ούτε λεπτό. Σημειωτέον ότι οι βάσεις για τα πεϊνιρλί έρχονται μισοψημένες από το εστιατόριο του πρώτου διδάξαντα στην Μικρασιατική αυτή σπεσιαλιτέ (και πλέον γείτονά μου) Τεχλικίδη, στη Δροσιά. Τέλος, δεν ξέρω πως συγκρατήθηκα - δεν είμαι τέτοιος τύπος, αλλά είπα να το αφήσω για την επόμενη φορά - και δεν παρήγγειλα το "Βρώμικο των βορείων προαστίων", ένα ορεκτικό με βάση το χωριάτικο λουκάνικο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον από το όνομα και μόνο. Το κύριο πιάτο μου (Μπριζόλα με pesto από θυμάρι και σουσάμι - Σερβίρεται με baby πατάτες στο φούρνο) ήταν άψογο και σε ψήσιμο και σε γεύση. Τα γλυκά επίσης έφεραν τον τέλειο επίλογο στο γεύμα μας. Πρέπει όμως να σταθώ σε ένα από αυτά που παραγγείλαμε εκτός καταλόγου και το θυμάμαι πολύ έντονα. Πρόκειται για ένα Ελληνικό cheesecake με ανθότυρο, γλυκό του κουταλιού κεράσι, μαστίχα, και (αντί βάσης από crumble) τριμμένο παξιμάδι κριθαρένιο από πάνω. Το τελευταίο αυτό στοιχείο, σε συνδυασμό με το ανθότυρο έδωσαν μία τόσο όμορφη Ελληνικότητα σε αυτό το γλυκό που νομίζω ότι τη γεύομαι ακόμα!...

Και πάμε στα κρασιά. Επικροτώ με ενθουσιασμό την επιλογή του Σομελιέ να δώσει έμφαση στα κρασιά του Ισπανικού αμπελώνα. Πέρα του ότι έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και είναι (δυστυχώς) άγνωστα και υποτιμημένα στο ευρύ Ελληνικό κοινό, ταιριάζουν απόλυτα με το στυλ αλλά και με τις γεύσεις της κουζίνας του πbox. Βέβαια η λίστα δεν Ισπανο-κρατείται 100%, αλλά περιλαμβάνει και ετικέτες από τον Ελληνικό, τον Γαλλικό και τον Ιταλικό αμπελώνα. Όλες τους σωστά διαλεγμένες - σε αρκετές περιπτώσεις δυσεύρετες για το ευρύ κοινό στην Ελληνική αγορά - και σε καλές τιμές. Εμείς, όπως προανέφερα, προτιμήσαμε Priorat, επιλέγοντας ένα GinèGinè 2007 της Bodega Buil & Ginè, το οποίο τελευταία φορά είχα πιει στο ίδιο το οινοποιείο, στο Gratallops του Priorat (σε κάποιους πρέπει να θυμίζει κάτι, ή κάνω λάθος;). Τα επιδόρπια συνοδεύτηκαν από ένα απολαυστικά καραμελωμένο ΡΧ, για να μην βγαίνουμε εκτός κλίματος, αλλά και από μία πρωτότυπη δοκιμή παλαιωμένων ρουμιών...

Βεβαίως και θα ξαναπάω στο πbox - και όχι μόνο επειδή έχω αφήσει το... βρώμικο σε εκκρεμότητα. Το βρήκα σωστό σε όλα, έφαγα πολύ καλά, εξυπηρετήθηκα άψογα και θεωρώ ότι, από πλευράς τιμής, είναι καλό value γι αυτό που προσφέρει, με τον τρόπο που το προσφέρει. Μπράβο στον Χριστόφορο Πέσκια και την ομάδα του, για μία πολύ καλή δουλειά που έχει σίγουρα μέλλον.

Παρεμπιπτόντως, το πbox βρίσκεται στο κέντρο της Κηφισιάς (Λεβίδου 11 / 210-8088818).

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα το προνόμιο να παρακολουθήσω την διεξαγωγή του διεθνούς διαγωνισμού World Class 2010. Πρόκειται για τον διαγωνισμό που αναδεικνύει τον κορυφαίο μπάρμαν του κόσμου, και ο οποίος διοργανώνεται από την Diageo. Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν περισσότεροι από 9000 μπάρμεν από όλο τον πλανήτη - οι 24 φιναλίστ ήρθαν στην Αθήνα για να διαγωνιστούν στις πιο εξειδικευμένες δοκιμασίες, από τις οποίες ανακηρύχθηκε και ο νικητής. Κι αν αναρωτιέστε πώς και γιατί ο διαγωνισμός έγινε φέτος στην Αθήνα, αυτό έχει κάτι από... Eurovision. Βλέπετε στον περσινό διαγωνισμό (που είχε γίνει στο Λονδίνο) κορυφαίος μπάρμαν του κόσμου είχε ανακηρυχθεί ο Έλληνας Τέλης Παπαδόπουλος, ο οποίος ήταν και ο φετινός οικοδεσπότης.

Πρέπει να σας πω ότι ο διαγωνισμός ήταν άψογα οργανωμένος και είχε απίστευτο ενδιαφέρον. Οι δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο που τον κάλυψαν ήταν αυστηρά επιλεγμένοι, και ως ένας από αυτούς είχα τη δυνατότητα και να παρακολουθήσω κάποιες από τις δραστηριότητες στις οποίες βαθμολογούνταν οι διαγωνιζόμενοι, και να έχω πρόσβαση στους κριτές, οι οποίοι ήταν μερικοί από τους ζωντανούς θρύλους του bartending και του mixology στον κόσμο, και βέβαια να απολαύσω απίστευτα κοκτέιλς στα λαμπερά πάρτυ που διοργάνωναν καθημερινά τα premium brands της Diageo. Οι άνθρωποι που γνώρισα ήταν φοβερά αξιόλογες προσωπικότητες, και ανάμεσά τους ξεχωρίζω τον Professor Alberto Soria, μία παγκόσμια αυθεντία στην οινο-γαστρονομία που μου παραχώρησε μία μίνι-συνέντευξη στην οποία προσεγγίσαμε τον συνδυασμό κοκτέιλς με φαγητό από την... κοινωνιολογική του πλευρά. Α, και το γεγονός ότι μία από τις μέρες φάγαμε τον πιο απίστευτο μαύρο μπακαλιάρο (black cod)  για μεσημεριανό από τα διάσημα χεράκια του (εικονιζόμενου στην κουζίνα του) Nobuyuki "Nobu" Matsuhisa, καθώς ένα σκέλος του διαγωνισμού έλαβε χώρα στο φερώνυμο εστιατόριό του στον Αστέρα της Βουλιαγμένης όπου έτυχε να βρίσκεται και ο ίδιος, ε αυτό το καταχωρώ ως ένα από τα αναπάντεχα bonus της αποστολής αυτής!



Σε αυτή τη φάση το μόνο που μπορώ να σας αποκαλύψω είναι η ταυτότητα του νικητή: ο κορυφαίος μπάρμαν για το 2010 λοιπόν είναι ο Erik Lorincz, από το Connaught Bar του Λονδίνου (στην βασική φωτογραφία, ενθρονισμένος και περιτριγυρισμένος από την κριτική επιτροπή). Για όλες τις υπόλοιπες, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, λεπτομέρειες αυτής μου της εμπειρίας θα χρειαστεί να περιμένετε λίγο ακόμα, καθώς θα έχετε την ευκαιρία να τις διαβάσετε (συνοδευόμενες από πλούσιο φωτογραφικό υλικό) στο Αυγουστιάτικο τεύχος του Οινοχόου...

Χτες βράδυ, λοιπόν, μαζευτήκαμε στο Bizart και απολαύσαμε ένα όμορφο δείπνο με ανάλαφρες, ανοιξιάτικες γεύσεις, τις οποίες συνοδεύσαμε με τα κρασιά του Κτήματος Χατζηγεωργίου, από τη Λήμνο. Ναι, όλοι εμείς οι (οινο)φίλοι από το Σεμινάριο Απόλαυσης του Κρασιού πήγαμε κόντρα στη Μπαρτσελόνα, τον Μουρίνιο, την κρίση, το ΔΝΤ και όλα αυτά τα ωραία που βρίσκονται στην επικαιρότητα στις μέρες μας, και απλά βρήκαμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε και να διασκεδάσουμε τρώγοντας και πίνοντας παρέα.

Η αλήθεια είναι ότι ήθελα πραγματικά να γνωρίσουμε τα κρασιά του Κτήματος λίγο καλύτερα. Γιατί μπορεί η Λημνία Γη, το μυρωδάτο ξηρό λευκό από Μοσχάτο του Κτήματος Χατζηγεωργίου, να είναι γνωστό σε όλους (και υπόδειγμα value for money, παρεμπιπτόντως), ωστόσο και οι υπόλοιπες ετικέτες της γκάμας του Κτήματος αξίζουν την προσοχή μας. Όπως το Λαγοπάτι, το νέο λευκό ξηρό κρασί που αναδεικνύει το αρωματικό μεγαλείο του Μοσχάτου ακόμα περισσότερο αξιοποιώντας την τεχνική της κρυοεκχύλισης. Ή όπως η Καβειρώ, το ανεπαίσθητα ημίξηρο ροζέ του Κτήματος που προκύπτει από το πολύ ενδιαφέρον χαρμάνι από Μοσχάτο και τη γηγενή ποικιλία Καλαμπάκι (Λημνιό). Το τελευταίο δε, μπορεί κανείς να το απολαύσει σε όλο του το μεγαλείο στην μονοποικιλιακή ετικέτα Πυρόεσσα, ένα ενδιαφέρον, σύνθετο, αρκετά δυνατό και υψηλόβαθμο ερυθρό κρασί. Όπως φαντάζεστε το δείπνο έκλεισε με τα γλυκά κρασιά του Κτήματος Χατζηγεωργίου, το Μοσχάτο Λήμνου Grand Cru, καθώς και την ετικέτα Ηφαίστου Γνώση, που συνόδευσαν τα τυριά και τα επιδόρπια (όταν μάλιστα βγήκαν και οι ζεστοί λουκουμάδες έγινε "κόλαση"!).

Ο Πέτρος Χατζηγεωργίου είναι καλός μου φίλος και ήταν χαρά μου που ήταν μαζί μας χτες το βράδυ. Είναι άνθρωπος που αγαπάει την ζωή και τις χαρές της με πάθος, και αυτό φαίνεται (και) στα κρασιά του. Πέρα από πολύ καλός οινοποιός είναι και εξαιρετικός οικοδεσπότης, γι αυτό και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον επισκεφτεί το όμορφο νησί της Λήμνου να επισκεφτεί οπωσδήποτε το Κτήμα Χατζηγεωργίου στο Καρπάσι.

Για να μάθετε όμως άμεσα περισσότερες πληροφορίες για το Κτήμα και τα κρασιά του, και για να βρείτε τα απαραίτητα στοιχεία επικοινωνίας με τους ανθρώπους του, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του, που βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.chatzigeorgioulimnos.gr.

Η προηγούμενη Κυριακή ήταν μέρα για μπάρμπεκιου. Κι αν είχε δυνατό αέρα από το πρωί, αυτό βολεύει πάντα τον ψήστη, γιατί βοηθάει τη φωτιά να "τραβάει" καλύτερα. Έτσι, στην πυρακτωμένη σχάρα έπεσαν κάτι μνημειώδη στήθη πάπιας και στη θράκα χώθηκαν μικρές πατατούλες με τη φλούδα. Για όλα αυτά, όμως, θα σας (ξανα)μιλήσω κάποια άλλη στιγμή, γιατί ήταν τόσο λαχταριστά που ούτε φωτογραφίες βγήκαν, ούτε καμία καταγραφή έγινε, απλά πέσαμε με τα μούτρα χωρίς πολλές κουβέντες!...

Εγώ όμως δράττομαι της ευκαιρίας για να σας μιλήσω για το κρασί του γεύματος, που ήταν η εικονιζόμενη ετικέτα Παλαιά Κλήματα 2000, από το Κτήμα Παπαϊωάννου στη Νεμέα. Είναι γεγονός ότι η πάπια, παρότι πουλερικό, θεωρείται κόκκινο κρέας και ως εκ τούτου συνοδεύεται από κόκκινο κρασί. Από την άλλη, βέβαια, το κρασί αυτό καλό είναι να είναι σχετικά ευγενικό από τη φύση του (είπαμε πάπια είναι, όχι αγριογούρουνο), ή αλλιώς παλαιωμένο - ή και τα δύο. Συχνά η πρώτη επιλογή σε μία τέτοια περίπτωση είναι ένα Pinot Noir. Εγώ όμως θυμήθηκα ότι είχα στα βάθη ενός από τους συντηρητές μου μία "φουρνιά" από Παλαιά Κλήματα του 2000 που είχα πάρει προ ετών κατευθείαν από το οινοποιείο, και στράφηκα προς τα εκεί. Και η επιλογή μου με δικαίωσε!

Ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσα. Πολύ ζωντανό αρωματικά σε μύτη και στόμα, εξαιρετικά ισορροπημένο από κάθε άποψη, με τανίνες που ήταν μεν όμορφα στρογγυλεμένες, έδιναν όμως το δυναμικό τους παρόν και δεν σήκωναν κουβέντα, και με πανέμορφη διάρκεια. Ήταν δηλαδή όπως ακριβώς πρέπει να είναι μία σωστά παλαιωμένη καλή Νεμέα. Τέλεια! Και μου έδειξε ότι είχε πολλά και καλά χρόνια παλαίωσης μπροστά της - άσχετα αν δε νομίζω ότι θα έχω την υπομονή να της τα χαρίσω...

Εγώ όμως δεν θέλω να κάνω διαφήμιση στο συγκεκριμένο κρασί. Έτσι κι αλλιώς δε νομίζω ότι υπάρχουν στην αγορά τόσο παλιές χρονιές της συγκεκριμένης ετικέτας (εγώ βέβαια έχω και παλαιότερες, της δεκαετίας του 90 στη συλλογή μου, και πιθανώς να συζητούσα σοβαρές προτάσεις...). Θέλω όμως να το χρησιμοποιήσω ως αφορμή, για να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα περί Νεμέας και παλαίωσης.

Φοβάμαι ότι πολύς κόσμος πιστεύει ότι το κρασί της Νεμέας, επειδή είναι τόσο φιλικό, οικείο, ευχάριστο και εύκολα συνδυάσιμο, είναι ένα απλό κρασί που πρέπει να καταναλώνεται γρήγορα γιατί δεν έχει σοβαρή δυναμική παλαίωσης. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Μία καλή Νεμέα όχι μόνο μπορεί να παλαιώσει για πολλά χρόνια, αλλά εξελίσσεται καταπληκτικά κατά τη διάρκεια της όμορφης αυτής πορείας, ξεδιπλώνοντας με τα χρόνια ακόμα πιο γοητευτικές πτυχές της όμορφης προσωπικότητάς της. Στην κατηγορία αυτή συμπεριλαμβάνω, εκτός από τα Παλαιά Κλήματα και το Μικροκλίμα από το Κτήμα Παπαϊωάννου, το Κτήμα Γαίας από το ομώνυμο οινοποιείο, το Μονοπάτι του Χρήστου Αϊβαλή, τις ετικέτες Νεμέα Reserve και Grand Reserve από τη Σεμέλη και τον Επιλεγμένο του Κτήματος Παρπαρούση. Αν καταφέρετε να βρείτε παλιές (και σωστά συντηρημένες) εσοδείες των κρασιών αυτών, να είστε σίγουροι ότι θα σας αποδείξουν τον ισχυρισμό μου αυτόν περίτρανα. Εγώ το κάνω με κάθε ευκαιρία, και κάθε δοκιμή είναι πραγματικά καλύτερη από την προηγούμενη!...

Ένα λευκό κρασί από μία από τις πιο αγαπημένες Ελληνικές ποικιλίες, το Μοσχοφίλερο, ανακάλυψε (ξανά) η Julia Harding MW, το δεξί χέρι της διάσημης Jancis Robinson MW, όπως ανακοινώνει με ενθουσιασμό στην δημοφιλή ιστοσελίδα της τελευταίας (www.jancisrobinson.com).

Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πολλές Ελληνικές ετικέτες στα ράφια της αγοράς της Αγγλίας, και προς τιμήν της η Julia κάνει αναφορά στον Steve Daniel, ο οποίος, ως υπεύθυνος προμηθειών της μεγάλης αλυσίδας Oddbins είχε αναλάβει τη δική του, προσωπική σταυροφορία προκειμένου να φέρει το Ελληνικό κρασί στην mainstream Αγγλική αγορά στα μέσα της δεκαετίας του 90. Κι αν η προσπάθειά του αυτή έληξε άδοξα όταν άλλαξε η πολιτική (και το ιδιοκτησιακό καθεστώς, αν θυμάμαι καλά) της εταιρείας Oddbins, σήμερα ο Steve εξακολουθεί να αποδεικνύει την πίστη του στο Ελληνικό κρασί, μέσα από το τωρινό του "μετερίζι", την εταιρεία εισαγωγών Novum Wines με έδρα το Λονδίνο. Η Novum τροφοδοτεί την Αγγλική αγορά με ποιοτικό Ελληνικό κρασί και το εκπροσωπεί δυναμικά σε εκθέσεις και εκδηλώσεις. Το μικρό αλλά πολύ επιλεγμένο Ελληνικό portfolio της Novum περιλαμβάνει σήμερα τα κρασιά των Κτημάτων Γαία, ΑΛΦΑ και Βιβλία Χώρα.

Πίσω στο Μοσχοφίλερο, με το οποίο η Julia Harding MW δηλώνει ενθουσιασμένη. Μάλιστα παρουσιάζει τα (ιδιαίτερα κολακευτικά) σχόλιά της για τις ετικέτες Μαντινεία 2009 και Blanc de Gris 2008 από το Κτήμα Τσέλεπου, Μαντινεία 2009 και Αστάλα 2008 από το Κτήμα Σπυρόπουλου, καθώς και Νότιος 2009 (χαρμάνι από Μοσχοφίλερο και Ροδίτη) από το Κτήμα Γαία (εκ των οποίων μόνο το τελευταίο διατίθεται, μέσω της Novum Wines, στην Αγγλική αγορά).

Είμαι μεγάλος φαν του Μοσχοφίλερου και χαίρομαι που έχει ανταπόκριση στο εξωτερικό. Ελπίζω ότι αυτή στο μέλλον θα αυξηθεί κατακόρυφα, εκτός των άλλων και χάρη στο στρατηγικό σχέδιο που έχει εκπονηθεί για την τόνωση της εικόνας του Ελληνικού κρασιού στο εξωτερικό. Το Μοσχοφίλερο είναι μία ποικιλία που αξίζει την προσοχή του οινόφιλου κοινού, και η οποία μπορεί με τη σειρά της να ενδυναμώσει τη θέση του Ελληνικού κρασιού γενικότερα στις αγορές του εξωτερικού.

Τώρα που ο καιρός ανοίγει, ένα καλό δροσερό Μοσχοφίλερο από τη Μαντινεία (αλλά όχι αποκλειστικά) τραβιέται όσο λίγα άλλα λευκά κρασιά, και συνδυάζεται τέλεια σχεδόν μέ κάθε αυθεντική Ελληνική γεύση - ειδικά αυτές που η Ελληνική κουζίνα διανθίζει με μπόλικα και διάφορα φρέσκα μυρωδικά.

Στην παραπάνω επιλογή της Julia Harding MW εγώ θα πρόσθετα την εξαιρετική Μαντινεία Νασιάκου, και τις ετικέτες Μοσχοφίλερο των οινοποιείων Σκούρα και Ζαχαριά. Μια και η Julia ανέφερε και ένα διποικιλιακό οίνο με βάση το Μοσχοφίλερο, εγώ θα πρόσθετα και την ετικέτα Ορεινός Ήλιος Λευκός από το Κτήμα Σεμέλη, το οποίο βασίζεται επίσης στο επιτυχημένο χαρμάνι Μοσχοφίλερου και Ροδίτη. Τέλος, επειδή εγώ έχω και μία αδυναμία στα ροζέ κρασιά από Μοσχοφίλερο (μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πρόκειται για ροδαλή ποικιλία σταφυλιού), θα σας συνιστούσα επίσης τις ετικέτες Gentilini Rosè από το ομώνυμο οινοποιείο της Κεφαλονιάς και Μελιαστός από το Κτήμα Σπυρόπουλου, οι οποίες κάνουν αποδεδειγμένα εξαιρετική παρέα σε εξωτικά πιάτα της Κινέζικης, Ινδικής ή Πολυνησιακής κουζίνας, αλλά και σε μακαρονάδες και risotti με θαλασσινά και ελαφριές κόκκινες σάλτσες.

Το να υπάρχει, πάντως, ένα δροσερό Μοσχοφίλερο "stand-by" στο σπίτι για κάθε περίσταση είναι για μένα πάγια τακτική. Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα!...

Την πρώτη φορά που έγινε, την προηγούμενη εβδομάδα, ήμουν στη Βαρκελώνη κι έτσι δεν κατάφερα να πάω. Μετά από λαϊκή απαίτηση, όμως, διοργανώθηκε επανάληψη χτες, κι έτσι επωφελήθηκα κι εγώ. Αναφέρομαι στη βραδιά που οργανώθηκε στο εστιατόριο Whispers of Wine, και η οποία περιλάμβανε ειδικό μενού για να συνoδεύσει την γκάμα των κρασιών του οινοποιείου Gentilini στην Κεφαλονιά.

Τα κρασιά του Gentilini είναι εκ φύσεως πολύ φιλικά (αυτό που λέμε "food-friendly"), κι έτσι το matching εξελίχθηκε όμορφα και στρωτά. Φάγαμε, λοιπόν, και ήπιαμε τα εξής:

* Καρεδάκι κοτόπουλου με καραβίδα, τυλιγμένο σε φύλλο iceberg με φρέσκα μυρωδικά και σάλτσα au vin blanc από γλυκό κρασί Samos grand cru
Συνοδεύτηκε από Gentilini Aspro 2009 (Τσαούσσι, Μοσχάτο Κεφαλληνίας και Sauvignon blanc)

* Ανάμεικτη σαλάτα με καπνιστή copa, μήλο ακτινίδιο κατσικίσιο τυρί και σάλτσα από balsamico με πετιμέζι και άγρια μούρα
Συνοδεύτηκε από Gentilini Rose 2009 (Μοσχοφίλερο)

* Fusili με φρέσκια ντομάτα, ψίχα γαρίδας και μυρωδικά
Συνοδεύτηκε από Gentilini Robola 2009 (Ρομπόλα Κεφαλληνίας ΟΠΑΠ)

* Στήθος πάπιας μαριναρισμένο σε brandy σωτέ, πάνω σε mini μιλφέιγ από πατάτες και καρότα
Συνοδεύτηκε από Gentilini Syrah 2007 (Syrah & Μαυροδάφνη)

* Μιλφέιγ από bitter μούς σοκολάτας και Φλωρεντίνες από ξηρούς καρπούς και espresso
Συνοδεύτηκε από Gentilini Syrah S 2005 (Syrah)

Το σέρβις από την ομάδα του Whispers of Wine ήταν όπως πάντα γρήγορο, φιλικό και επαγγελματικό, αν και ο φίλος μου ο Πέτρος ο Μαρκαντωνάτος (αριστερά στη φωτογραφία, μαζί με την Μαρίνα Τσαμπά και τον Πάνο Παππα του Whispers of Wine), ως εκπρόσωπος του Gentilini, βάλθηκε να τους φάει τη δουλειά! Αστειεύομαι, αλλά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω το γεγονός ότι ως σωστός συν-οικοδεσπότης της βραδιάς δεν έκατσε λεπτό στην καρέκλα του - αντιθέτως, γυρνούσε από τραπέζι σε τραπέζι για να εξηγήσει σε όλους τους παρευρισκόμενους τα πάντα γύρω από τα κρασιά του οινοποιείου του, αλλά και για να ακούσει τις δικές τους εντυπώσεις από τους γευστικούς συνδυασμούς της βραδιάς.

Το Whispers of Wine διοργανώνει τακτικά βραδιές που φιλοξενούν τα κρασιά καλών παραγωγών από όλη την Ελλάδα, και χαίρομαι γιατί βλέπω θερμή ανταπόκριση από τον κόσμο σε αυτές του τις πρωτοβουλίες. Το εστιατόριο βρίσκεται στο Μαρούσι (Αγίου Κωνσταντίνου 48 / 210-6179051), ενώ θα το βρείτε και στο Internet, στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.whispers.gr.

Η Βαρκελώνη - όπως όλη η Ισπανία γενικότερα - είναι μία πόλη που αγαπάει το τυρί και το κρασί, και προσφέρει άπειρες ευκαιρίες για γευστικά ταξίδια στον κόσμο τους σε όποιον επισκέπτη της έχει όρεξη να αφεθεί σε αυτά. Αφού το σκέφτομαι, λίγες ώρες πριν αναχωρήσω, και μου τρέχουν τα σάλια...

Μου θυμίζει όμως ταυτόχρονα να μην παραλείψω να σας αναφέρω την μεγάλη εκδήλωση Wine & Cheese που η ομάδα του House of Wine διοργανώνουμε την άλλη Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για το πρώτο μεγάλο tasting τυριού και κρασιού που οργανώνεται επί Ελληνικού εδάφους, και αναμένεται να έχει τεράστιο ενδιαφέρον.

Έχω επιλέξει για εσάς μία μεγάλη ποικιλία από σπάνια αλλά και καθημερινά χειροποίητα τυριά από την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία. Δίπλα τους, μία αντίστοιχα ευρεία γκάμα από κρασιά κάθε είδους, χρώματος και στυλ από την Ελλάδα και τον κόσμο. Εννοείται ότι θα είμαι κι εγώ εκεί να σας κάνω τις δικές μου προτάσεις, αν και πρόθεσή μας είναι να κάνετε εσείς όλους τους συνδυασμούς που σας ταιριάζουν και να μας πείτε τις δικές σας εντυπώσεις.

Η νόστιμη αυτή εκδήλωση θα λάβει χώρα στην privé αίθουσα του εστιατορίου Milos, στο ξενοδοχείο Athens Hilton. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν μόνο όσοι κάνουν κράτηση μέσα από την ιστοσελίδα του House of Wine. Η είσοδος κοστίζει €42 και έχουν απομείνει πλέον ελάχιστες θέσεις, κυρίως από ακυρώσεις προ-κρατήσεων.

Για πληροφορίες και εγγραφές, επισκεφτείτε την σχετική σελίδα (www.houseofwine.gr/how/event-cheesewine) άμεσα. Μην το χάσετε!...