Rss - In2life.grΜεγέθυνσηΣμύκρινση
|
 

Γιάννης Ιωαννίδης: Ο ερευνητής των... ερευνών

Σελίδα 3 / 3

Δημοσίευση | 22 Νοεμβρίου 2013 - Παλαιότερο των 360 ημερών

Για τη δικτύωση το δέχομαι, αλλά αν μιλάμε για δικτύωση στον χώρο της έρευνας η πιο πιθανή λύση είναι να μαζέψεις τους ειδικούς πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα που μπορεί να είναι 5, 10, 20, 50, 100, το πολύ 200 άνθρωποι. Δηλαδή δεν χρειάζεται να έχεις 20 χιλιάδες γιατρούς, 20 χιλιάδες συνοδά μέλη και 10 χιλιάδες διαφημιστές για να το κάνεις. Μπορεί να γίνει μέσα σε ένα μικρό συνέδριο, που θα έχει από 50 μέχρι 200 ανθρώπους οι οποίοι θα είναι επιστήμονες σοβαροί του χώρου, θα συζητήσουν σε μία αίθουσα και θα συμμετέχουν όλοι. Είναι μια πολύ διαφορετική κατάσταση από όλα αυτά τα τεράστια συνέδρια όπου όλοι κυκλοφορούν περίπου σαν τουρίστες μέσα σε χιλιάδες αίθουσες με χιλιάδες ανακοινώσεις και χιλιάδες διαφημιστικές παγόδες. Αυτό πιστεύω οδηγεί σε μια μορφή άλωσης της επιστημονικής διάστασης των γιατρών. Τους κάνει κατά κάποιον τρόπο συμμετάσχοντες σε μια κατάσταση τσίρκου (γέλια), δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς. Δεν βλέπω τι επιστημονικότητα υπάρχει σε ένα τέτοιο συνέδριο. Αφήνω στην άκρη άλλες παρενέργειες όπως το τι στοιχίζει από πλευράς επιβάρυνσης του πλανήτη και πόσο χειροτερεύει την κλιματική αλλαγή το να μεταφέρεις πενήντα χιλιάδες ανθρώπους σε κάποιο σημείο της γης.

Σε πρόσφατη έρευνά σας, μαζί με τον Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Harvard Χουσεΐν Νάσι, δείξατε ότι η άσκηση ανταγωνίζεται «στα ίσα» ορισμένα καρδιολογικά φάρμακα, ενώ υπερτερεί έναντι ορισμένων. Πώς προέκυψαν τα δεδομένα;

Ήταν μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε ό,τι δεδομένα υπήρχαν από τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες τιμές, που να κοιτάνε το πόσο αποτελεσματική είναι η άσκηση ή το πόσο αποτελεσματικά είναι φάρμακα για διάφορες καταστάσεις. Επίσης κοιτάξαμε αν υπήρχαν μελέτες που να είχαν συγκρίνει άμεσα φάρμακα έναντι άσκησης, κοιτάξαμε διαφορετικές κατηγορίες νοσημάτων, προσπαθήσαμε να καλύψουμε όσο πιο ευρύ φάσμα μπορούσαμε και κατασκευάσαμε δίκτυα συγκρίσεων. Είναι μια νέα τεχνική όπου μπορείς να πάρεις μελέτες που έχουν γίνει με διαφορετικά φάρμακα και διαφορετικές παρεμβάσεις, πάνω στην ίδια νόσο ή στην ίδια κατάσταση και να συνθέσεις ποσοτικά τα δεδομένα τους μέσα σε όλο το δίκτυο των συγκρίσεων που έχει γίνει. Με αυτόν τον τρόπο μπορείς να πάρεις μια εκτίμηση του ποια είναι η αποτελεσματικότητα της καθεμίας από αυτές τις παρεμβάσεις συγκριτικά με τις άλλες.

Βρήκαμε λοιπόν ότι για ασθενείς που έχον εγκεφαλικό ή καρδιακή ανεπάρκεια ή στεφανιαία νόσο ή βρίσκονται σε προδιαβητική κατάσταση, τα δεδομένα από την αποτελεσματικότητα της άσκησης ήταν εξίσου καλά και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και καλύτερα από τα αποτελέσματα που μπορούσαν να είχαν φαρμακευτικές παρεμβάσεις. Αυτό είχε βέβαια, κάποια ετερογένεια, λίγο πολύ όμως η εικόνα ήταν ότι με την άσκηση μπορεί κάποιος νε πετύχει εξίσου καλά αποτελέσματα αν όχι και καλύτερα απ’ ό,τι με φαρμακοθεραπεία. Σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να σταματήσει τα φάρμακα που παίρνει αν είναι αποτελεσματικά.

Ξεκινήσατε ως καθηγητής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Τι σας έκανε να φύγετε στην Αμερική;

Η ζωή μου είναι λίγο περίεργη όσον αφορά την γεωγραφική της κατάτμηση. (γέλια) Αρχικά σπούδασα στην Ελλάδα, μετά έφυγα για μια 10ετία στην Αμερική, μετά ξαναγύρισα στην Ελλάδα, τώρα έχω ξαναπάει στην Αμερική. Τα τελευταία τρία χρόνια θα έλεγα ότι είναι μια διαρκής αναζήτηση στην οποία αυτό που έχει σημασία για μένα είναι αν ένα περιβάλλον μπορεί να σε βοηθήσει ή τουλάχιστον να σε αφήσει να κυνηγήσεις την αριστεία. Τα τελευταία χρόνια φοβάμαι ότι η Ελλάδα γίνεται όλο και πιο δύσκολη, όχι στο να βοηθήσει αλλά ακόμα και να αφήσει κάποιον να προσφέρει ό,τι μπορεί περισσότερο. Θεώρησα ότι ακόμα και για την ομάδα που έφτιαξα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων θα μπορούσα να την βοηθήσω περισσότερο με το να βρίσκομαι στο Stanford. Δυστυχώς, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή κάπου πάσχει από έλλειψη οράματος. Κάπου πάσχει από τη δυνατότητα να αναζητήσει το καλύτερο και το άριστο. Και αυτό είναι ένα νόσημα που είναι εξαιρετικά φθοροποιό. Είναι πιο φθοροποιό από το να σου λείπουν τα χρήματα. Μπορεί να σου λείπουν τα χρήματα, αλλά να έχεις τη διάθεση να είσαι άριστος να κυνηγάς το καλύτερο, να κυνηγάς το διαφορετικό να έχεις την αφοσίωση σε κάποια τελειότητα την οποία διεκδικείς ασυμπτωτικά, χωρίς ποτέ να την φτάνεις. Βλέπω ότι αυτό έχει φύγει από το δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον γι’ αυτό.

Υπάρχει ένας συνεχής εκνευρισμός, ένας διαγκωνισμός για το ποιος θα βγει στην επιφάνεια, για το ποιος θα φάει τα περισσότερα, για το αν έφαγε κάποιος ή δεν έφαγε. Αλλά η αριστεία έχει πάψει να υπάρχει μέσα στο δημόσιο διάλογο και αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Υπάρχουν εξαιρετικοί συνάδελφοι στην Ελλάδα που προσπαθούν να επιτύχουν το καλύτερο στον χώρο της επιστήμης και σε άλλους χώρους και πάντα ελπίζω ότι θα υπάρξει κάτι καλύτερο. Ποτέ δεν έχω εγκαταλείψει αυτήν την ελπίδα. Πιστεύω στο ότι οι Έλληνες έχουν εξαιρετικές δυνατότητες και εξαιρετικά μυαλά και μπορεί να είναι πολύ εργατικοί και πολύ αποδοτικοί, απλώς, ίσως οι συνθήκες αυτή τη στιγμή δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για να μιλήσεις για αριστεία. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται πολλοί για τις πραγματικές ικανότητες που έχουν οι έλληνες επιστήμονες και τι μπορούν να πετύχουν. Υπάρχουν 1000 άλλα ζητήματα κάποια ίσως δικαιολογημένα, πολλά απλώς δημιουργώντας μια τεράστια μουρμούρα και απαισιοδοξία και μιζέρια.



Δημοσίευση | 22 Νοεμβρίου 2013

SPONSORED LINKS