Rss - In2life.grΜεγέθυνσηΣμύκρινση
|
 

Ζωή Παπαδοπούλου: "Είναι λίγο βάσανο να κάνεις αυτό που αγαπάς"

Δημοσίευση | 30 Μαρτίου 2009 - Παλαιότερο των 360 ημερών

της Φιλουμένας Ζλατάνου

Όταν η Χαρούλα Αλεξίου μιλάει με τα πιο θερμά λόγια για μία νέα τραγουδίστρια αμέσως σε ιντριγκάρει να ακούσεις και να μάθεις. Σημαίνει ότι για να σε πιστεύει τόσο μια καλλιτέχνης τέτοιου βεληνεκούς έχεις το κάτι που σε ξεχωρίζει. Φτάνει όμως μόνο αυτό; Για την Ζωή Παπαδοπούλου δεν φτάνει και η δουλειά που έπεται είναι τετραπλάσια, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Με γνώμονα την αγάπη της για το τραγούδι και τη μουσική φτιάχνει το δικό της δρόμο, ανακαλύπτει μουσικές και τραγούδια που την αγγίζουν και ξέρει πότε το μάρκετινγκ είναι καλό και πότε ανούσιο. Ένα κορίτσι συγκροτημένο, με ωριμότητα και πάθος για αυτό που κάνει, μας μίλησε στο In2life.gr για τον δίσκο που έβγαλε, τις εμφανίσεις που ετοιμάζει, την Χαρούλα και τις πίστες και τελικά τι σημαίνει τατουάζ για’κείνη.

-Γιατί ονόμασες τον δεύτερό σου δίσκο Τατουάζ, τι συμβολίζει;
- Στην αρχή θέλαμε να το ονομάσουμε «Σαν παιδί» που είναι και το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Τελικά, δεν ξέρω τι έγινε μέσα μου, και όλα ανατράπηκαν τελευταία στιγμή. Το θεωρώ το πιο δυνατό στιχουργικά τραγούδι του δίσκου, όχι μόνο επειδή το έχει γράψει η Χαρούλα αλλά και επειδή πιστεύω ότι οι στίχοι του εκφράζουν πάρα πολύ κόσμο. Έτσι ξύπνησα μια μέρα και είπα, όχι «Σαν παιδί» αλλά «Τατουάζ». Επίσης, το τατουάζ είναι κάτι ανεξίτηλο, μένει πάνω σου για πάντα. Αν είναι να μείνει κάποιο από τα τραγούδια του δίσκου αυτού στην ψυχή χαραγμένο αυτών που θα τον ακούσουν, για μένα θα είναι ευτυχία.

-Είσαι υπέρ των ανεξίτηλων πραγμάτων; Των έντονων συναισθημάτων;
- Πάρα πολύ, γι’ αυτό και επέλεξα να ασχοληθώ με τη μουσική. Αυτό είναι καλό από τη μία, γιατί ενεργώ βάσει των συναισθημάτων μου, είτε στη δουλειά –που δεν θεωρώ ότι είναι δουλειά το να τραγουδάω-, είτε γενικά. Είναι λίγο βάσανο να κάνεις αυτό που αγαπάς. Αυτό κι αν θέλει συναίσθημα. Κι αυτό είναι κάτι που θα σε τρώει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

-Διαβάζοντας για την πορεία σου, νιώθω ότι σαν να ήταν γραφτό, οι συνεργασίες διαδέχονταν η μία την άλλη, από τον Μητροπάνο στην Χαρούλα, μετά στον Κότσιρα και συνεχίζει. Πιστεύεις στις συμπτώσεις, στην τύχη, στο κάρμα;
- Πάρα πολύς κόσμος το βλέπει έτσι. Εγώ υπάρχω στα μουσικά πράγματα εδώ και 12 χρόνια. Ξεκίνησα από τη Θεσσαλονίκη που είναι η πόλη μου και την τελευταία χρονιά που τραγουδούσα εκεί, μου έκανε πρόταση ο Δημήτρης Μητροπάνος και έτσι κατέβηκα στην Αθήνα. Πιστεύω στο γραφτό, ή μάλλον ξεκίνησα να πιστεύω, όχι τόσο όταν μου έγινε η πρόταση από το Μητροπάνο όσο όταν γνώρισα τη Χαρούλα, διότι η Χαρούλα μου άλλαξε τελείως τη ζωή. Από κει και πέρα, παρότι είχα την τύχη να ζήσω σπουδαίες εμπειρίες και να κάνω συνεργασίες τρομερά αξιόλογες, νομίζω ότι κάνω τετραπλάσιο αγώνα για να παραμείνω στα πράγματα. Είναι πολύ δύσκολο για ένα νέο άνθρωπο που στα πρώτα του βήματα τον πιστεύει η μουσική ιστορία της Ελλάδος, να αποδείξει ότι έχει λόγο που υπάρχει. Αγαπάω πάρα πολύ αυτό που κάνω.

-Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, είχα πετύχει σε μια εκπομπή την Χάρις Αλεξίου να έχει δίπλα της ένα νέο κορίτσι και να μιλάει γι’ αυτήν με τα καλύτερα λόγια. Για έναν νέο καλλιτέχνη πώς επιδρά αυτό στον ψυχισμό του και πόσο εύκολο είναι να καβαλήσει το καλάμι;
- Νομίζω ότι είναι πολύ εύκολο. Έχει να κάνει όμως και με τον τρόπο που μεγαλώνεις, με το πόσο αφορμή ζητάς κι εσύ να καβαλήσεις το καλάμι. Δεν ξέρω, δε συνειδητοποίησα ποτέ όλα αυτά που μου συνέβαιναν στον βαθμό που συνέβαιναν. Υπήρχε μάλλον ένα δίκτυ προστασίας που με έκανε να βλέπω τα πράγματα ακριβώς όπως είναι. Η συνεργασία με τον Μητροπάνο, την Αλεξίου, την Αρβανιτάκη με έκαναν να θέλω να γίνομαι όλο και καλύτερη και να προσπαθώ να μάθω όσα περισσότερα μπορώ. Δεν υπάρχει λόγος να καβαλήσεις το καλάμι στην Ελλάδα που τα πράγματα είναι τόσο συγκεκριμένα και τόσο μικρή η αγορά και τόσο θολά τα νερά, που αν καβαλήσεις το καλάμι η μουσική δεν πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά.

-Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση; Οι επιλογές σου. Κάποιος άλλος που θα είχε ίσως συνεργαστεί με τη Χαρούλα Αλεξίου, δεν θα έβγαινε σε πίστα δίπλα στο Ρέμο και το Χατζηγιάννη. Πώς ήταν η εμπειρία αυτή;
- Η απόφαση ήταν συνειδητή και έγινε την περίοδο που κυκλοφόρησε ο δίσκος. Το είχα συζητήσει με την Χαρούλα και ουσιαστικά ήταν εκείνη που με παρότρυνε. Είναι περίεργο πράγμα η πίστα. Είναι μια τεράστια σκηνή, ειδικά το Αθηνών Αρένα που δούλεψα εγώ. Είναι πολύ άχαρο να βγαίνεις στην αρχή του προγράμματος, να βγαίνουν νέα παιδιά στην αρχή του προγράμματος, και βεβαίως ο κόσμος δεν υπήρχε περίπτωση να τους δώσει σημασία ό, τι κι αν θέλουν να τους πουν, όση προσπάθεια και να κάνανε. Αυτό που ενδιέφερε τον κόσμο όταν θα έβγαινες στη σκηνή ήταν να δουν τα παπούτσι, τι ρούχο φοράς, το έξω δηλαδή. Ήταν άχαρο αλλά με βοήθησε και πάρα πολύ σε σχέση με τη συστολή που έχω ούτως ή άλλως, να εξοικειωθώ σε ένα τέτοιο μεγάλο χώρο, που είναι ψυχρός και πρέπει να έχεις κάνει αναγκαστικά ένα όνομα για να επιβιώσεις, για να μπορέσεις να υπάρξεις πάνω στην σκηνή. Μου έδωσε δύναμη, με έκανε να μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Ήταν ωραία εμπειρία, γιατί και ο Αντώνης και ο Μιχάλης είναι πάρα πολύ καλά παιδιά και πέρασα ωραία. Θεωρώ ότι σε τέτοιους χώρους θα ήταν καλό να συνεργαζόμαστε όλοι, να μη βγαίνει το νέο παιδί να λέει ένα τραγούδι και να φεύγει. Δεν υπάρχει λόγος κιόλας.

-Τι θέλει η Ζωή Παπαδοπούλου από το καλλιτεχνικό στερέωμα;
- Τι θέλει το καλλιτεχνικό στερέωμα από τη Ζωή Παπαδοπούλου; (γέλια) Δεν θέλω να πάψω να αναζητώ αυτό που ψάχνω, την αλήθεια μου, να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και να είμαι απόλυτα αληθινή, να αναζητώ συνεχώς στίχους, μουσικές που να έχουν κάτι να πουν κι όχι απλά να υπάρχουν, κι αν έχω την τύχη να το ζω αυτό για πολύ είναι μεγάλη ευτυχία.

-Τι είναι πιο δύσκολο, να ξεκινάς δουλεύοντας δίπλα στη Χαρούλα Αλεξίου ή να παίζεις με τη μπάντα σου σε ένα «one woman show»;
- Το δεύτερο. Είναι πιο δύσκολο, αλλά είναι και τεράστια η ικανοποίηση που παίρνεις , γιατί όταν βρίσκεσαι πίσω από ένα μεγάλο όνομα σαφώς παίρνεις πάρα πολλά, αλλά δεν έχει το ρίσκο του μπροστά. Είσαι από πίσω και είναι όλα ασφαλή. Όταν είσαι μπροστά, εκτίθεσαι σαφώς πιο πολύ και είναι πιο δύσκολο, ειδικά στην Ελλάδα, να εδραιωθείς, να αποκτήσεις ένα δικό σου κοινό, ακόμα κι είσαι κάποια χρόνια στο χώρο. Δυστυχώς, στην Ελλάδα πρέπει να περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να πουν ότι είσαι καταξιωμένη. Είναι μεγαλύτερες οι αγωνίες, ζητάς περισσότερα από τον εαυτό σου και τη μπάντα σου αλλά αυτό που βιώνεις είναι σαφώς πολύ σημαντικό και ξεχωριστό.

-Έχεις αναφέρει αρκετές φορές μέσα στην κουβέντα τη φράση «στην Ελλάδα, για τα δεδομένα της Ελλάδας». Πώς τη βλέπεις την Ελλάδα;
- Σαφώς δεν υποτιμώ την Ελλάδα και την ιστορία της και αυτά που έχει προσφέρει στον πολιτισμό, αλλά δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καθόλου ευοίωνα. Τα νέα παιδιά που μπαίνουν στο χώρο της μουσικής δεν έχουν τις επιλογές να δημιουργήσουν και να εκφραστούν ακριβώς με τον τρόπο που φαντάζονται και νιώθουν. Θαρρείς και υπάρχει ένα σύστημα, που δεν έχει πρόσωπο, που δε θέλει να βοηθήσει τον κόσμο να προχωρήσει, οι τέχνες, η μουσική, ο χορός, όλα. Κάτι συμβαίνει. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την Ελλάδα αλλά πρέπει κάποια πράγματα να αλλάξουν. Υπεύθυνοι είμαστε και εμείς οι ίδιοι. Δε μπαίνουμε στη διαδικασία να γίνουμε μια ομάδα, για να φτιάξουμε κάτι, ακόμα και αν δε γίνει κάτι. Να γίνουμε μια παρέα, να μην υπάρχει το εγωιστικό, «να βγω μπροστά». Να βγεις, να το κάνεις αυτό, αλλά για να γίνει χρειάζεται να δημιουργηθεί μια βάση, ένας πυρήνας. Υπάρχει η ομάδα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, του Σωκράτη Μάλαμα, του Αλκίνοου Ιωαννίδη, όλοι αυτοί έχουν γίνει παρέα. Εμείς έχουμε χαθεί και χανόμαστε όλο και περισσότερο. Ελπίζω κάποια στιγμή να το βρούμε.

-Πόσες θυσίες έχει χρειαστεί να κάνεις;
- Κάνω συνέχεια, αλλά δε νιώθω ότι είναι θυσίες. Έτσι αισθάνομαι και έτσι πράττω. Τα τελευταία δύο χρόνια που τραγουδάω μόνη μου σε μικρές μουσικές σκηνές και κυκλοφόρησα και πρόσφατα το νέο μου δίσκο, με δική μου εταιρία και όλη η παραγωγή είναι δική μου επιμέλεια, είμαι στη χειρότερη οικονομική κατάσταση που έχω υπάρξει ποτέ. Κάτι που θα συνεχίζεται γιατί οι μικροί χώροι δυστυχώς σου προσφέρουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία είναι ωραία αλλά δε μπορούν να αποδώσουν στο μέγιστο. Έχω περάσει πολλές δυσκολίες και το τελευταίο διάστημα ακόμα περισσότερο. Ώρες ώρες σκέφτομαι τι κάνω εγώ εδώ και παλεύω, αφού δε βλέπω ιδιαίτερο φως. Υπάρχει όμως αυτή η διαστροφή στη μουσική που άμα αρχίσει κάποιος να ασχολείται δεν… Με αυτό πορεύεται. Όλα αυτά σε βοηθούν να ωριμάσεις περισσότερο.

-Τι ρόλο πιστεύεις ότι παίζει το μάρκετινγκ για ένα καλλιτέχνη;
- Πάρα πολύ μεγάλο ρόλο, στην εποχή μας ειδικά. Βεβαίως αν δεν υπάρχει ουσία θα φανεί μετά από καιρό. Επειδή έχει δύναμη ένα καλό μάρκετινγκ, μπορεί να βλέπεις και να ακούς ανθρώπους καθημερινά, που δεν έχουν να πουν κάτι, λόγω της προώθησης. Όταν δεν έχω εγώ κάτι να πω προτιμώ να κάτσω σπίτι μου. Όταν έχω κάτι να πω και η ψυχή μου και η καρδιά μου με κάνουν να θέλω να το μοιραστώ με τον κόσμο, θα βγω έξω να το πω και θα βρω και τους σωστούς ανθρώπους να με βοηθήσουν να το επικοινωνήσω στον κόσμο.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
- Ξεκινάω τις παρουσιάσεις του δίσκου με πρώτη την εμφάνιση στο «Καφωδείο» στη Θεσσαλονίκη, στις 31 Μαρτίου. Θα συνεχίσω στην Κύπρο και μετά θα συνεχίσω τα live με τη μπάντα μου σε μικρούς χώρους και στον Ιανό. Για το καλοκαίρι συζητάω μια συνεργασία.

Δημοσίευση | 30 Μαρτίου 2009

SPONSORED LINKS