Rss - In2life.grΜεγέθυνσηΣμύκρινση
|
 

Υιοθεσία: Λόγω αγάπης…

Δημοσίευση | 27 Απριλίου 2012 - Παλαιότερο των 360 ημερών

της Έλενας Μπούλια

Η διαδικασία από την οποία περνά κάποιος μέχρι να γίνει επίσημα γονιός ενός υιοθετημένου παιδιού είναι τόσο έντονη, συχνά επίπονη αλλά και με στιγμές ευτυχίας, που κάνει την απόφαση μιας ολοκληρωμένης οικογένειας πολύ πιο συνειδητή από αυτήν που παίρνουν κάποια ζευγάρια όταν ξαφνικά προκύψει μια εγκυμοσύνη.

Για τις διαδικασίες που απαιτούνται προκειμένου να ολοκληρωθεί μία υιοθεσία, αλλά και μετά από αυτήν, καθώς και για τις συναισθηματικές και ψυχικές επιπτώσεις που επιφέρει μία τέτοια κατάσταση τόσο στους θετούς γονείς όσο και στο παιδί μας μίλησαν η Βάσω, που υιοθέτησε πριν 9 χρόνια, και η κοινωνική λειτουργός κ. Σταυρούλα Παναγοπούλου.

«Μαμά, τώρα που δε με γέννησες μ’αγαπάς;», ρώτησε πριν λίγο καιρό η 9χρονη Αγγελική την Βάσω. «Αλεξάνδρα, εσύ, που δεν σε γέννησα, δε μ’αγαπάς;», της απαντά. Κάπως έτσι δίνει σαφείς απαντήσεις σε κάθε αμφιβολία που μπορεί να έχει η Αγγελική, η οποία γνωρίζει ότι μεγαλώνει σε μία οικογένεια θετών γονιών και ότι μπορεί, μόλις συμπληρώσει τα 18 της χρόνια, να πάει με την μαμά και τον μπαμπά και να γνωρίσει «την κυρία που την γέννησε».

Η Βάσω περιγράφει αναλυτικά την διαδικασία υιοθεσίας της Αγγελικής. «Αποφάσισα να υιοθετήσω μετά από 10 χρόνια γάμου, ήμουν γύρω στα 40, όταν με τον άνδρα μου, επιστρέφοντας από ένα ταξίδι συζητούσαμε πόσο καλά περνάμε, πόσο ευτυχισμένοι ήμαστε, πώς δεν μας λείπει τίποτα στην ζωή μας… Δεν θα μπορούσαμε να μεγαλώσουμε και ένα παιδί; Μέχρι τότε δεν είχα καταφέρει να μείνω έγκυος –αλλά ούτε και με απασχολούσε ιδιαίτερα. Δεν είχαν ‘ξυπνήσει μητρικά φίλτρα’ μέσα μου και δεν είχα σκοπό να μπω στην διαδικασία των εξωσωματικών.

Κάπως έτσι βρεθήκαμε στον Άγιο Στυλιανό. (Ήθελα εξ αρχής παιδί από ίδρυμα και όχι από ιδιωτική υιοθεσία, γιατί θα μου ήταν πιο εύκολο να διαχειριστώ αργότερα με το παιδί μία τέτοια ιστορία.) Καταθέσαμε την αίτηση με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και η ανταπόκριση ήταν αρκετά γρήγορη. Ένα πρωί, έξι μήνες μετά, μας κάλεσαν να περάσουμε συνέντευξη, η οποία διήρκησε δύο-δυόμιση ώρες, και ήταν κοινή αλλά και στον καθένα ξεχωριστά. Μας ρώτησαν τα πάντα, εμένα π.χ. αν έχω περιουσιακά στοιχεία που δεν γνωρίζει ο σύζυγος κ.λ.π. Λίγες ημέρες μετά ήρθε στο σπίτι μας μία κοινωνική λειτουργός, η οποία κάθισε τέσσερις ώρες για να παρακολουθήσει πώς κινούμαστε στον χώρο και τι άνθρωποι είμαστε. Φεύγοντας μας άφησε ένα πολυσέλιδο ερωτηματολόγιο για να απαντήσει ο κάθε ένας χωριστά.

Όλη αυτή η παρουσία μας, από το πρώτο ραντεβού στο βρεφοκομείο, μέχρι τις απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο, βαθμολογήθηκε από κοινωνικούς λειτουργούς. Έμαθα εκ των υστέρων ότι, στον Άγιο Στυλιανό τουλάχιστον, τα παιδιά δίνονται ανάλογα με την βαθμολογία. Όσο πιο χαμηλά βαθμολογηθείς, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να υιοθετήσεις το πρώτο παιδάκι που θα «απελευθερωθεί». Γι’αυτό και γενικά δεν υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις εδώ –εγώ ήμουν πολύ τυχερή. Εξυπηρετήθηκα σε ενάμιση χρόνο, περίπου. Ούτε καν το πίστευα ότι θα γίνονταν όλα τόσο γρήγορα.

Είδαμε πρώτη φορά την κόρη μου όταν ήταν οκτώ μηνών –χάσαμε τον μπούσουλα. Στην αρχική αίτηση που είχα κάνει είχα ζητήσει ένα παιδάκι ούτε πολύ μικρό ούτε πολύ μεγάλο –έτσι κι αλλιώς τα παιδιά στα ιδρύματα είναι μέχρι πεντέμισι ετών, μετά τα στέλνουν στα Παιδικά Χωριά SOS για να πάνε και σχολείο. Κατά τα άλλα δεν είχα βάλει άλλα όρια –ούτε στην καταγωγή, ούτε στην φυλή. Στα θέματα υγείας είχα ζητήσει, αν υπάρχουν, να είναι αντιμετωπίσιμα. Τώρα, βέβαια, το βλέπω διαφορετικά. Δεν θα με πείραζε να έχει θέματα υγείας. Είναι κρίμα τα παιδάκια αυτά να μένουν στα ιδρύματα αβοήθητα.

Τελικά μου έφεραν ένα υγιέστατο κοριτσάκι, για το οποίο μου εξήγησαν τα πάντα, για το background της, αν έχει προβλήματα, ποιοι είναι οι γονείς κ.λ.π. Δεν την πήρα, όμως, αμέσως σπίτι. Ακολούθησε ένα διάστημα 15 ημερών κατά το οποίο επισκεπτόμουν εγώ το ίδρυμα για να προσαρμοστούμε με το μωρό –οι νοσοκόμες σε παρακολουθούν αυτό το διάστημα διακριτικά –για το πώς θα πιάσεις το μωρό, αν σε θέλει ή αν ουρλιάζει μόλις σε βλέπει κ.λ.π. Με εμάς, φαντάσου, την πρώτη φορά που την πήρε ο άνδρας μου αγκαλιά, την πήρε ο ύπνος. Μετά από αυτές τις μέρες πήραμε την Αγγελική στο σπίτι. Η υιοθεσία, βέβαια, δεν είχε γίνει ακόμα. Την πήραμε Δεκέμβριο, το δικαστήριο έγινε τον Μάρτιο και η τελική απόφαση βγήκε τον Αύγουστο. Κάποια στιγμή, μετά την υιοθεσία, ήρθε και μία κοινωνική λειτουργός στο σπίτι. Είδε τη μικρή για 5-10 λεπτά, θαύμασε το πόσο είχε αλλάξει, και έφυγε. Δεν μας ξαναεπισκέφθηκε ποτέ κανείς από το ίδρυμα».

Ρωτάω την Βάσω αν σκέφτηκε κάποια στιγμή να υιοθετήσει και ένα δεύτερο παιδί. «Τον πρώτο καιρό δεν το σκεφτόμουν –είχα την Αγγελική, δε με ένοιαζε τίποτα. Άλλωστε, και να ήθελα, από το ίδρυμα δεν θα μπορούσα να υιοθετήσω άλλο παιδί, εκτός αν ήταν βιολογικό αδερφάκι της. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αν ήξερα τότε ότι υπήρχε κάποιο βιολογικό αδερφάκι μπορεί και να το έπαιρνα, γιατί η μικρή τώρα ζητάει αδελφάκι.

Δημοσίευση | 27 Απριλίου 2012

SPONSORED LINKS