Rss - In2life.grΜεγέθυνσηΣμύκρινση
|
 

Οχρίδα: Ομορφιά χωρίς σύνορα

Δημοσίευση | 25 Σεπτεμβρίου 2008 - Παλαιότερο των 360 ημερών

της Ηρώς Κουνάδη

Στα μηνιαία meeting για τα θέματα του in2life, οι προτάσεις ταξιδιωτικών προορισμών «περνάνε» πάντα ασυζητητί. Διαβάζεις στα γρήγορα τη λίστα σου και πας παρακάτω. Κανείς δε θα σε ρωτήσει «γιατί θέλεις να γράψεις για τη Γρανάδα;» ή «και ποιος περιμένεις να ενδιαφερθεί για τη Νότια Βοημία;». Αυτή τη φορά, είχα βάσιμες υποψίες ότι δε θα ήταν τόσο εύκολο. «Είναι μια λίμνη…» ξεκίνησα, διστακτικά είναι η αλήθεια. Τελείωσα με τις γεωγραφικές συντεταγμένες, για να πάρω την αναμενόμενη απάντηση «και γιατί να γράψουμε γι’ αυτήν;». Έπρεπε να είχα φέρει φωτογραφίες.

Τυχαία ανακάλυψη ενός περιπετειώδους road trip στα Βαλκάνια, η Οχρίδα είναι το φυσικό σύνορο των δύο πιο βεβαρημένων από τις προκαταλήψεις μας γειτόνων: της Αλβανίας και της ΠΓΔΜ. Το ότι είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη σε ηλικία, η βαθύτερη και μία εκ των ομορφότερων λιμνών της Νότιας Ευρώπης, προστατευόμενη από την UNESCO ως σημαντικότατος υδροβιότοπος, έχει μικρή έως αμελητέα σημασία μπροστά στο γεγονός ότι μόνο μια απειροελάχιστη μειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού αντιλαμβάνεται τις δυο χώρες ως υπαρκτούς ταξιδιωτικούς προορισμούς, και όχι ως πολιτικά προβλήματα ή μειονότητες. Αν είναι αλήθεια ότι μια μικρή παρέα μπορεί να αποτελέσει καθρέφτη του κοινωνικού συνόλου, οι φόβοι μου είχαν μόλις επιβεβαιωθεί. Γιατί να γράφαμε γι’ αυτήν; Βαθιά ανάσα.

Γιατί τα μέρη εκείνα που κανείς δεν τα συγκαταλέγει στη λίστα με τα “to do” ταξίδια του είναι συνήθως τα πλέον ενδιαφέροντα. Γιατί είναι ανεξερεύνητα, γιατί σου δίνουν τη χαρά της ανακάλυψης που ενισχύεται πάντα από το στοιχείο της έκπληξης. Γιατί δεν έχουν «αξιοποιηθεί», βλέπε τσιμεντοποιηθεί. Γιατί μπορείς να τα απολαύσεις απερίσπαστος από αγκωνιές τουριστών που τρέχουν να προλάβουν το πούλμαν τους, και να τα φωτογραφήσεις χωρίς το κάδρο από σακίδια, πλανόδιους μικροπωλητές και ομπρελίνα ταξιδιωτικών πρακτορείων που πλαισιώνει τις υπόλοιπες φωτογραφίες σου. Γιατί η φυσική ομορφιά δεν έχει σύνορα, δε μεταβάλλεται ανάλογα με το πού βρίσκεται. Γιατί η Οχρίδα είναι πανέμορφη μέσα στην απεραντοσύνη της, γιατί στις όχθες της φωλιάζουν τρεις πόλεις χάρμα οφθαλμών, γιατί είναι δίπλα μας και δεν την ξέρουμε. Γιατί, στο κάτω κάτω, έχει και ξενοδοχεία. Αυτό το επιχείρημα πρέπει να ήταν και το πλέον αφοπλιστικό.

Τους μη εξοικειωμένους με τις μεγάλες λίμνες ταξιδιώτες το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει είναι η απουσία… απέναντι όχθης. Τα 359 τετραγωνικά της χιλιόμετρα επιτρέπουν στο βλέμμα να ακουμπήσει είτε στο απέραντο γαλάζιο του ορίζοντα, είτε στην κορυφογραμμή της οροσειράς που χωρίζει τις δύο χώρες, ανάλογα με το σημείο από το οποίο την αντικρίζει –ποτέ στην απέναντι πόλη ή στο τέλος της. Τα καταγάλανα, σχεδόν ακίνητα νερά της καθρεφτίζουν τις… διαθέσεις του ουρανού –που ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο είναι εντυπωσιακές– τόσο εκφραστικά που σε προκαλούν να περάσεις μια ολόκληρη μέρα, από το χάραμα μέχρι το σούρουπο, χαζεύοντας τις εναλλαγές τους.

Ακόμη και αν αντισταθείτε στον πειρασμό να το κάνετε, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χάσετε το ηλιοβασίλεμα: οι μοβ-ροζέ αποχρώσεις των νερών λίγο αφότου ο ήλιος κάνει τη μεγαλοπρεπή του υπόκλιση πίσω από τα βουνά κάνουν το τοπίο να μοιάζει εξωπραγματικό, βγαλμένο απευθείας από εικονογράφηση παιδικού παραμυθιού με δράκους και νεράιδες, όπως εκείνες που σύμφωνα με τους θρύλους της περιοχής κατοικούσαν τις όχθες της. Μία από αυτές, η Ezerka, που αναποδογύριζε τις βάρκες των ψαράδων για να σώζει τα ψάρια, απήγαγε κάποια στιγμή την πεντάμορφη Biljana, εγγονή ενός από τους ψαράδες, τα δάκρυα της οποίας δημιούργησαν τις κρυστάλλινες πηγές που πήραν το όνομά της. Οι πηγές, όπως και η καλύτερη θέα του ηλιοβασιλέματος, βρίσκονται στην πλευρά της ΠΓΔΜ.

Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται μια μικρή, ραγδαία αναπτυσσόμενη τουριστικά πόλη όλο χρώμα και ζωή. Το Pogradec, στην αλβανική όχθη της Οχρίδας, μπορεί να είναι άναρχα δομημένο και να επισκιάζεται από την ομορφιά των γειτόνων του, των πόλεων της ανατολικής όχθης, διαθέτει, όμως, μια ολόδικη του ατμόσφαιρα, που οφείλει εν μέρει στη γαλήνη της λίμνης που ακουμπά τον κεντρικό του δρόμο και εν μέρει στα ζωηρά χρώματα που ντύνουν τα παλιά σοβιετικά μπλοκ, ακολουθώντας τη μόδα που εγκαινίασε πρόσφατα ο –ζωγράφος στο επάγγελμα– δήμαρχος των Τιράνων.

Οι παραλίμνιες βόλτες στον κατά το ήμισυ τσιμεντένιο δρόμο πλάι στην όχθη, η κεντρική πλακόστρωτη πλατεία, η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των κτιρίων του, με τα κόκκινα κεραμίδια να δίνουν έναν τόνο θαλπωρής ακόμη και στις πλέον άχαρες πολυκατοικίες, η ατμόσφαιρα που θυμίζει ελληνική επαρχία του ’70, με τις παρέες παιδιών να παίζουν ποδόσφαιρο στους κεντρικούς δρόμους, η εντυπωσιακή αρχιτεκτονική της ορθόδοξης εκκλησίας στην είσοδο της πόλης, οι εξαιρετικά φιλόξενοι κάτοικοι και τα εντυπωσιακά ανακαινισμένα ή νεόκτιστα ξενοδοχεία με τα μπαλκόνια που αγναντεύουν –το μαντέψατε– την Οχρίδα, δίνουν στο Pogradec το ανέλπιστο, ιδιαίτερο ταξιδιωτικό του ενδιαφέρον.

Πέραν του “up and coming” χαρακτήρα της, που βάζουμε στοίχημα ότι σε λιγότερο από μια δεκαετία θα την έχει μεταμορφώσει στη «νέα Κροατία» των glossy ευρωπαϊκών ταξιδιωτικών εντύπων, η περιοχή παρουσιάζει και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον: τα ερείπια του Κάστρου του 4ου αιώνα, στο λόφο που υψώνεται πάνω από το Pogradec, η Γέφυρα Golik, κτισμένη το 18ο αιώνα στο σημείο απ’ όπου περνούσε η ρωμαϊκή Εγνατία Οδός, οι σπηλιές με τις πανάρχαιες τοιχογραφίες στο Qafa e Thanes, κοντά στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και οι αρχαίοι οικισμοί των Ιλλυρίων στο χωριό Λιν το αποτυπώνουν εντυπωσιακά.

Το τελευταίο αυτό χωριό, λίγα χιλιόμετρα βόρεια του Pogradec, αξίζει μια επίσκεψη για τα γραφικά, λιθόκτιστα δρομάκια του, τα ξύλινα σπίτια, τη βασιλική του 5ου αιώνα και τα ερείπια της βυζαντινής εκκλησίας, που περιλαμβάνονται στη λίστα των μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Δημοσίευση | 25 Σεπτεμβρίου 2008

SPONSORED LINKS