Ήθελα από καιρό να ασχοληθώ με το θέμα "λάδι τρούφας", και τελικά το έκανα γιατί τελευταία μου δίνονται πολλές αφορμές. Πρόκειται για ένα υλικό "ντελικατέσεν" που πολλοί έχουμε στην κουζίνα μας (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) και χρησιμοποιούμε αρκετά συχνά. Στην περίπτωση ημών των ερασιτεχνών μαγείρων τα πράγματα είναι σχετικά απλά, αν και θέλουν κι εκεί λίγο προσοχή. Στην περίπτωση των επαγγελματιών Chef, ωστόσο, το θέμα είναι λίγο πιο περίπλοκο...

(Χάρη σε μία καλή φίλη της σελίδας, το σχετικό βίντεο ακολουθεί στο τέλος): Βρισκόμαστε στην πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν του Αμερικάνικου Master Chef, και η διαγωνιζόμενη βάζει τις τελευταίες πινελιές στο πιάτο που ετοιμάζει, ενώπιον των κριτών - των διάσημων Chef Graham Elliot και Gordon Ramsay, και του ιδιοκτήτη των μεγαλύτερων και γνωστότερων Ιταλικών εστιατορίων στις ΗΠΑ, Joe Bastianich. Η επίδοξη Master Chef, η Tracy, έχει ετοιμάσει μια κροκέτα από ριζότο, πάνω από την οποία σερβίρει ένα τηγανητό αυγό, και ολοκληρώνει το πιάτο περιχύνοντας το με λάδι άσπρης τρούφας από πάνω. Με το που το βλέπει αυτό, ο Gordon Ramsay απογοητεύεται και λέει στην διαγωνιζόμενη: "Το λάδι τρούφας είναι το πιο βρωμερό και γελοίο υλικό που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας Σεφ. Δεν πιστεύω αυτό που μόλις έκανες. Μόλις "έκαψες" την ποδιά σου [του Master Chef]!"...

Η τρούφα, όπως γνωρίζουμε οι περισσότεροι, είναι το ακριβότερο μανιτάρι και μία από τις ακριβότερες μαγειρικές πρώτες ύλες στον κόσμο. Η υψηλή της τιμή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν καλλιεργείται (συστηματικά) αλλά φυτρώνει άγρια σε συγκεκριμένα σημεία του πλανήτη, γι αυτό και η συγκομιδή της γίνεται εν είδει "κυνηγίου" με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά ή γουρούνια. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το εξαιρετικό μάρκετινγκ των Γάλλων γύρω από το προϊόν αυτό, ίσως μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε γιατί η τιμή της λευκής τρούφας (που θεωρείται η ανώτερη) μπορεί να φτάσει τις κάμποσες χιλιάδες ευρώ το κιλό.

Όπως είναι φυσικό, όταν υπάρχει ένα τόσο ακριβό αγαθό, το οποίο όμως παράλληλα είναι και πολύ δημοφιλές, όλοι στρέφονται προς την αμέσως επόμενη, φτηνότερη, εναλλακτική. Και εδώ ξεκινάει η ιστορία του Λαδιού Τρούφας. Το οποίο είναι ένα μαγειρικό προϊόν που μπορεί να μας εξασφαλίσει παρεμφερή αποτελέσματα (σε επίπεδο μυρωδιάς), το οποίο όμως πωλείται προς μερικά ευρώ (από 8 μέχρι 20 θα έλεγα) το μπουκαλάκι. Διατίθεται σε σούπερ-μάρκετ, ντελικατέσεν, ηλεκτρονικά καταστήματα, κλπ. Βέβαια, όπως συμβαίνει με τα πάντα σ' αυτή τη ζωή, και σε αυτή την περίπτωση, "ό,τι πληρώσεις παίρνεις". Γιατί αν μεν δώσεις κάτι παραπάνω θα πάρεις αγνό παρθένο ελαιόλαδο αρωματισμένο με κομμάτια τρούφας - αν πας στη φτηνή λύση, θα πάρεις κάτι που μπορεί να είναι ένα απλό σπορέλαιο, αρωματισμένο από έναν ειδικό θειοαιθέρα (το διάβασα, μη φανταστείτε ότι το ήξερα...) που έχει έντονη οσμή, πολύ κοντινή σε αυτή της πραγματικής τρούφας.

Εμένα το θέμα μου δεν είναι αυτό. Ο καθένας κάνει το δικό του κουμάντο, διαθέτει τα χρήματα που θέλει και παίρνει αυτό που τον βολεύει ή τον ικανοποιεί. Εγώ έχω μόνιμα ένα αρκετά καλό λάδι τρούφας στην κουζίνα μου, το οποίο χρησιμοποιώ σε πολύ μικρές ποσότητες, είτε για να αναδείξω τα αρώματα πιάτων με άγρια μανιτάρια (και κυρίως ριζότο), είτε για να κάνω μια ελαφρά επάλειψη στο μοσχαρίσιο κρέας στη σχάρα με το που θα απομακρθνθεί από τη φωτιά, για να του βγάλει μια ανεπαίσθητη αλλά πολύ ευχάριστη γήινη αρωματικότητα. Επίσης, θα "ψηνόμουν" να το χρησιμοποιήσω για να τηγανήσω πατάτες, τις οποίες μετά θα πασπαλίσω με παλαιωμένη παρμεζάνα (παλιά κλασική συνταγή) και φρεσκοτριμμένο πιπέρι - δεν το έχω κάνει όμως ακόμα.

Ανησυχώ και στενοχωριέμαι, όμως, γιατί βλέπω το λάδι τρούφας να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο σε Αθηναϊκά εστιατόρια, κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Και δεν μου αρέσει γιατί, τις περισσότερες φορές, η έντονη οσμή της τρούφας "καπελώνει" τα πάντα, κι αυτό μου λέει ότι ο μάγειρας είτε δεν ξέρει να το χρησιμοποιεί, είτε κάτι προσπαθεί να κρύψει. Επιπλέον, εκνευρίζομαι γιατί έχω την εντύπωση ότι κάποιοι προσπαθούν να πείσουν τον πελάτη - και δυστυχώς συχνά το καταφέρνουν - ότι λάδι τρούφας και τρούφα είναι ουσιαστικά ένα και το αυτό (πολλές φορές αναφέρεται και στον κατάλογο κάπως αόριστα), οπότε μπορεί να χρεωθεί και με το ανάλογο premium.

Που θέλω να καταλήξω; Εμείς οι ερασιτέχνες μάγειρες μπορούμε να κάνουμε στην κουζίνα μας όλα τα πειράματα του κόσμου, και είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για τις - νόστιμες ή άνοστες - συνέπειες. Εγώ προσωπικά συνιστώ (ιδανικά) τη χρήση φρέσκιας τρούφας στην κουζίνα, γιατί δεν συγκρίνεται με κανένα υποκατάστατό της. Επειδή αυτό δεν είναι πολύ συχνά εφικτό για οικονομικούς ή άλλους λόγους, τότε συμβουλεύω να προσανατολιστείτε σε καλής ποιότητας υποπροϊόντα (λάδι, βούτυρο, κρέμα, ρηνίσματα σε νερό, κλπ), και όχι αυτόματα στα πιο φτηνά. Σε ένα εστιατόριο, ωστόσο, θεωρώ την αλόγιστη χρήση λαδιού τρούφας μεγάλο ατόπημα του σεφ και της κουζίνας, πόσο μάλλον αν η αναφορά στον κατάλογο είναι εσκεμμένα αόριστη - ή και ανύπαρκτη - και η χρέωση υπερβολική.

Α, και κάτι τελευταίο: οι καλύτερες τρούφες έχουν συγκεκριμένη εποχή (δεν είναι διαθέσιμες πάντα) και προέλευση. Στην κορυφή αυτών είναι η Βόρεια Ιταλία (Alba) για την λευκή τρούφα και η Νοτιο-Δυτική Γαλλία (με επίκεντρο το Périgord, κάτω από το Bordeaux) για τη μαύρη τρούφα. Υποδεέστερη όλων θεωρείται η Κινέζικη τρούφα, η οποία είναι και η φτηνότερη στην αγορά, αλλά (αναμενόμενα) είναι σχεδόν εντελώς άοσμη και άγευστη.

Α, και επειδή ξέρω ότι πολλοί αναρρωτιέστε, υπάρχει και στην Ελλάδα τρούφα (μαύρη), είναι αρκετά καλής ποιότητας και διατίθεται σε αρκετά λογική (συγκριτικά) τιμή. Κάποια άλλη στιγμή, όμως, θα σας μιλήσω για την εμπειρία μου από κάποιους Έλληνες παραγωγούς τρούφας, η οποία, δυστυχώς, δεν είναι η καλύτερη...

Έχω συνειδητοποιήσει - κι αν κάποιος διαφωνεί, ευχαρίστως να το συζητήσουμε - ότι τελικά ξέρουμε πολύ λιγότερα πράγματα για το ελαιόλαδο, απ' ότι για το κρασί. Μπορεί το λάδι να μη λείπει από καμία κουζίνα, κανένα σπιτικό, κανένα καλάθι νοικοκυράς, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό όμως το έχουμε πάρει ως κάτι δεδομένο και καθημερινό, και δεν το ψάχνουμε όσο θα μπορούσαμε. Συμπεριλαμβάνω, βεβαίως, και τον εαυτό μου σε αυτή την παρατήρηση. Γι αυτό και βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την πρωτοβουλία της ένωσης "Ελληνίδες του Κρασιού" να διοργανώσουν μια εκδήλωση για να μας μάθουν κάποια από τα μυστικά που κρύβει το ελαιόλαδο.

Η εκδήλωση "Το Ελαιόλαδο και τα μυστικά του", που έλαβε χώρα το βράδυ της Δευτέρας στην Αίγλη του Ζαππείου, περιελάμβανε παρουσιάσεις με πλήθος πληροφοριών για τις ποικιλίες, τη νομοθεσία, τις κατηγορίες του ελαιολάδου, καθώς και γευσιγνωσία 5 διαφορετικών λαδιών. Όπως ανέφερα, ήταν μία πρωτοβουλία των Ελληνίδων του Κρασιού, μία ομάδα εκ των οποίων παρακολουθεί συστηματικά σεμινάρια ελαιογνωσίας, με χορηγό την εταιρεία παραγωγής και τυποποίησης ελαιολάδου ΓΑΙΑ. Ομιλήτριες της βραδιάς ήταν οι Κυρίες Έφη Χριστοπούλου και Μαρία Λαζαράκη, χημικοί και διακεκριμένες γευσιγνώστριες ελαιολάδου.

Η γευσιγνωσία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, καθώς μας έβαλε στη διαδικασία να ανιχνεύσουμε τη διαφορά ανάμεσα σε φρέσκα Εξαιρετικά Παρθένα Ελαιόλαδα και σε αλλοιωμένα (ταγγισμένα) ελαιόλαδα, να αναγνωρίσουμε τον φρουτώδη χαρακτήρα, τα πικρά και τα πικάντικα στοιχεία του λαδιού, καθώς και τα στοιχεία που διαφοροποιούν το παλιό από το φρέσκο λάδι. Όσο για τις παρουσιάσεις, αυτές είχαν πραγματικά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και απίστευτο πλήθος γνώσεων και συμβουλών. Διαλέγω κάποια στοιχεία που εγώ έκρινα πιο σημαντικά (και πιο χρηστικά) για να μοιραστώ μαζί σας:

- Ξεκινώντας από την υψηλότερη βαθμίδα, οι κατηγορίες του ελαιολάδου είναι α) Εξαιρετικό Παρθένο, β) Παρθένο, γ) Ελαιόλαδο, δ) Πυρηνέλαιο. Διαφοροποιούνται με βάση τον τρόπο παρασκευής, την οξύτητα, την απουσία ελαττωμάτων, την επεξεργασία για εξουδετέρωση προβλημάτων

- Η Οξύτητα του Εξαιρετικού Παρθένου ελαιολάδου πρέπει να είναι ίση ή μικρότερη του 0.8%. Ωστόσο, η οξύτητα από μόνη της δεν εγγυάται την ποιότητα του λαδιού. Επίσης στο λάδι (σε αντίθεση με το κρασί) η οξύτητα μετριέται στο εργαστήριο - δεν είναι δυνατόν να ανιχνευτεί σε οργανοληπτική εξέταση από πάνελ γευσιγνωστών

- Το χρώμα δεν θεωρείται παράγοντας ποιότητας στο ελαιόλαδο, γι αυτό και δεν αξιολογείται οργανοληπτικά. Ο γευσιγνώστης λαδιού αναλύει μόνο με βάση την όσφρηση και τη γεύση

- Η θερμότητα, το οξυγόνο και το φως είναι εχθροί του ελαιολάδου. Όπως και του κρασιού. Γι αυτό το ελαιόλαδο πρέπει ιδανικά να φυλάσσεται σε συνθήκες κάβας, δηλαδή σε ελεγχόμενη θερμοκρασία και υγρασία, και με χαμηλό ή καθόλου φωτισμό

- Σε αντίθεση με το κρασί, το λάδι δεν παλαιώνει, όσο καλό κι αν είναι. Το ανώτατο όριο ζωής του ελαιολάδου είναι 12 μήνες - και από τους 8 και μετά θεωρείται ότι αρχίζει να παίρνει "την κατιούσα"

- Το χύμα λάδι είναι αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα, αλλά είναι και αυτό που είναι πιο πιθανό να έχει νοθευτεί. Έτσι, όχι απλά δεν προτείνεται, αλλά απαγορεύεται δια νόμου. Το ελαιόλαδο που πωλείται πρέπει να προέρχεται από επώνυμο παραγωγό και σε ειδική συσκευασία. Ξεχάστε λοιπόν τον γνώριμο ντενεκέ των 17 λίτρων που στέλνει ο ξάδερφος/κουμπάρος/θείος από το χωριό! Η μεγαλύτερη επιτρεπόμενη συσκευασία τυποποίησης ελαιολάδου είναι αυτή των 5 λίτρων, η οποία επιπλέον πρέπει να φέρει διακριτικά ιχνηλασιμότητας και πώμα ασφαλείας

- Γενικά, και λόγω όλων των ευαισθησιών του ελαιολάδου, προτιμάμε να το αγοράζουμε (και να το συντηρούμε) σε μικρές συσκευασίες, και ιδανικά σε σκουρόχρωμο γυάλινο μπουκάλι. Όπως και στο κρασί, η ύπαρξη οξυγόνου στη συσκευασία προκαλεί αναπόφευκτα οξείδωση (τάγγισμα)

- Το πικρό και το πικάντικο στοιχείο στη γεύση του ελαιολάδου (αυτό που καμιά φορά μας καίει το λαιμό...) όχι μόνο δεν είναι ενδείξεις κακής ποιότητας, αλλά είναι επιθυμητά στοιχεία σε ένα φρέσκο, καλοδομημένο ελαιόλαδο με όμορφη αρωματική και γευστική πολυπλοκότητα. Μάλιστα, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Pennsylvania, η πίκρα και το κάψιμο στο καλό ελαιόλαδο μαρτυρούν την ύπαρξη ολεοκανθάλης στο λάδι, μίας ισχυρής φυσικής αντι-φλεγμονώδους ουσίας, που είναι φαρμακευτικά αντίστοιχη με το θαυματουργό ibuprofen (όσοι παίρνετε advil ή nurofen όταν έχετε πονοκέφαλο, καταλαβαίνετε τι εννοώ). Αυτή είναι άλλη μια (από τις αμέτρητες) ευεργετική για την υγεία πλευρά του ελαιολάδου

Παρεμπιπτόντως, έμαθα ότι ο καλύτερος τρόπος να αξιολογήσει κανείς τα αρώματα του ελαιολάδου (πέρα από την καθιερωμένη... παπάρα με φρέσκο ζυμωτό ψωμί) είναι αυτός της ζεστής πατάτας: βράζουμε ή ψήνουμε στο φούρνο μια πατάτα και, όσο ακόμα είναι ζεστή, την περιχύνουμε με ελαιόλαδο και μυρίζουμε. Αν το λάδι μας είναι καλής ποιότητας, θα μας χαρίσει φρέσκα αρώματα χορταριού, φύλλων, άγουρης ελιάς, αλλά και όλη την πικάντικη και γήινη αρωματική του παλέτα. Αν όμως το λάδι είναι κακής ποιότητας, η πατάτα θα το προδώσει, αναδύοντας βαριές, κουρασμένες και δυσάρεστες οσμές.

Στην πρώτη περίπτωση, εννοείται ότι την πατάτα δεν θα την πετάξουμε μετά. Με λίγο χοντρό αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι, φρέσκα κρεμμυδάκια, φρεσκοκομμένο μαϊντανό και ψιλοκομμένα chives, φτιάχνουμε μία πεντανόστιμη πατατοσαλάτα!

Κλείνοντας, πρέπει να σας πω ότι όσο κι αν αγαπάμε το καλό ελαιόλαδο, η εμπειρία του να το δείς να παρασκευάζεται στο ελαιοτριβείο είναι μοναδική. Το χειμώνα που μας πέρασε βρέθηκα στην Κορώνη και, αφού επισκέφτηκα τους όμορφους ορεινούς της ελαιώνες, ξεναγήθηκα σε ένα από τα ελαιοτριβεία της περιοχής και είδα την ελιά να μεταμορφώνεται σε λάδι μπροστά μου. Έβαλα το δάχτυλό μου κάτω από το βρυσάκι που βλέπετε στη φωτογραφία, ένιωσα το ελαιόλαδο να βγαίνει ζεστό και στη συνέχεια το δοκίμασα επιτόπου!...

Τη θυμάμαι ακόμα όλη αυτή την τελετουργία, και θα την ξαναθυμηθώ σύντομα, γιατί είναι μία εμπειρία που θέλω να ξαναζήσω - και το μάζεμα έχει ήδη ξεκινήσει, τόσο στην Κορώνη, όσο και στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας. Φεύγοντας, τότε, είχα πάρει μαζί μου μπόλικο από το λάδι του φίλου και ξεναγού μου στην περιοχή Τάκη Πετράκου, ιδιοκτήτη της Corone Olive Oil Company, που είναι μία από τις πιο αξιόλογες εταιρείες στην Κορώνη, αλλά και από τις πιο δραστήριες εντός και εκτός συνόρων. Ο Τάκης με περιμένει ξανά σύντομα και εννοείται ότι θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση, γιατί έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο λάδι του. Άν κάποιος θέλει να ακολουθήσει και να ζήσει από κοντά τη γέννηση του νέου λαδιού του χρόνου, δέχομαι δηλώσεις ενδιαφέροντος. Σε πρώτη φάση, πάντως, οι φίλοι του πραγματικού Εξαιρετικού Παρθένου Ελαιολάδου της Κορώνης δεν πρέπει να παραλείψουν να επισκεφτούν την ιστοσελίδα της εταιρείας, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.corone-oliveoil.com/index_gr.htm.

Σας ενημερώνω μία εβδομάδα πριν, για να έχετε χρόνο είτε να προετοιμαστείτε ψυχολογικά, είτε να ακολουθήσετε δίαιτα χαμηλών λιπαρών. Γιατί την άλλη Δευτέρα, θα δοκιμάσουμε 70 και πλέον από τα καλύτερα Ευρωπαϊκά τυριά της Ελληνικής αγοράς! Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε...

Ναι, αναφέρομαι στην ετήσια δοκιμή του Provence. Το αγαπημένο delicatessen των Νοτίων Προαστίων, που τόσα χρόνια έχει κατακτήσει επάξια τη θέση του στην καρδιά των καλοφαγάδων (και ιδίως των τυράδων) της Αθήνας, είναι και φέτος πιστό στο ετήσιο ραντεβού του. Και μας υπόσχεται, για άλλη μια χρονιά, οικείες αλλά και σπάνιες γεύσεις από την Γαλλία και την Ισπανία.

Για να ακριβολογούμε, στην εκδήλωση μας περιμένουν για να τα δοκιμάσουμε εξαιρετικά τυριά, όπως Camembert Lait Cru AOP, Pont L’ Evêque AOP , Livarot AOP, Comté AOP, Morbier AOP, Banon Traditionnelle , Tomme de Savoie AOP, Emmental Grand Cru, Reblochon Fermier AOP, Beaufort AOP, Gruyère de Savoie, Puligny St Pierre, Epoisses “fermier” AOP, Montrachet, Chaource AOP, Brie de Meaux AOP, Crottin de Chavignol AOP, Bleu du Bocage, Saint Maure de Touraine AOP, Valençay AOP, Fourme d’ Ambert, Bûche de Chèvre, Bleu de Séverac, Roquefort AOP, Ossau Iraty AOP, Tête de Moine, Raclette, Vacherin / Mont d’ Or AOP, Grise des Volcans, Munster Fermier AOP, Brin d’ Amour, Mimolette AOP ωρίμανσης, Rocamadour AOP, Tomme Crayeuse, Cantal AOP, Selles sur cher, Manchego DOP, Garrotxa, Cabrales, Iberico κ.α. Εκτός των τυριών, όμως, θα διατίθενται προς δοκιμή κι άλλα εκλεκτά προϊόντα που εισάγει το Provence, όπως foie gras mi cuit και φίνα Ισπανικά αλλαντικά (Jamon Serrano & Iberico).

Η ετήσια δοκιμή του Provence θα γίνει τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου και ώρα 18.30. Η διεύθυνση του καταστήματος είναι Λ. Ποσειδώνος 81 & Δούσμανη, Εμπορικό Κέντρο Colloseum, Γλυφάδα. Η είσοδος είναι ελεύθερη και η απόλαυση εγγυημένη. Για οποιαδήποτε πληροφορία, ο ιδιοκτήτης του Provence, ο Γιώργος Κυριακόπουλος, είναι πάντα στην άλλη άκρη του 210-8981435. Τα λέμε εκεί!...

Από τότε που γύρισα στην Ελλάδα κατάλαβα πόσο αγαπάμε εμείς οι Έλληνες το sushi. Και, παρότι η όλη έννοια του ωμού - κατά κύριο λόγο - ψαριού ή θαλασσινού σε συνδυασμό με ρύζι ή/και λαχανικά είναι αρκετά ξένα για τις δικές μας διατροφικές συνήθειες και παραδόσεις, η καθαρότητα της γεύσης του και τα ωφέλη του στην υγεία μας έκαναν να εντάξουμε το sushi στον γαστρονομικό μας κόσμο. Τα τελευταία χρόνια, δε, εμφανίζονται συνεχώς καινούρια και καλά εστιατόρια που σερβίρουν sushi και υπηρετούν τη γενικότερη εμπειρία και τελετουργία του.

Βέβαια, το να φτιάξει κανείς sushi στο σπίτι δεν είναι ό,τι απλούστερο. Για την ακρίβεια, τόσο λόγω των ιδιαίτερων υλικών, όσο και της πολύ εξειδικευμένης τεχνοτροπίας που απαιτούνται, θα το χαρακτήριζα από δύσκολο ως αδύνατο. Έτσι, η διοργάνωση sushi parties - είτε σε κοινωνικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο - δεν είναι τόσο διαδεδομένη, όσο στο εξωτερικό.

Μέχρι σήμερα, βέβαια. Γιατί έχω πρόταση προς κάθε ενδιαφερόμενο, και ακούει στο όνομα Nori. Πρόκειται για μια νέα εταιρεία catering με εξειδίκευση στο sushi, το οποίο έρχεται στον - οικιακό ή επαγγελματικό - χώρο του πελάτη. Και όταν λέμε έρχεται, εννοούμε είτε έτοιμο, είτε σε μορφή πρώτης ύλης, για να παρασκευαστεί μπροστά μας, στη δική μας κουζίνα, και να μαθαίνουμε έτσι και κάποια πράγματα παράλληλα! Και βέβαια, πάντα με γνώμονα τις προτιμήσεις, τις επιθυμίες, αλλά και τον προϋπολογισμό του πελάτη.

Το μενού έχει απ' όλα. Για αρχή, όλα τα κλασικά πιάτα που βρίσκει κανείς σε ένα καλό εστιατόριο sushi, αλλά όχι μόνο. Αυτό που εγώ θεωρώ εξαιρετικά ευρηματικό είναι το fusion sushi στο οποίο η Nori πρωτοτυπεί, χρησιμοποιώντας αυθεντικές Μεσογειακές πρώτες ύλες όπως η μελιτζάνα, το κολοκύθι, η ελιά, η ταραμοσαλάτα και το χούμους, καθώς και μυρωδικά της υπαίθρου μας, όπως το δενδρολίβανο και ο άνιθος. Και την (μεγάλη) γκάμα συμπληρώνουν πιάτα ζεστής κουζίνας όπως διάφορα θαλασσινά ή λαχανικά tempura, noodles, black cod, κλπ.

Αρκετοί από εσάς μπορεί να έχετε ήδη δοκιμάσει τις γευστικές δημιουργίες της Nori σε κάποια από τις πολλές κοσμικές εκδηλώσεις των Βορείων Προαστίων στις οποίες έχει κλέψει την παράσταση τελευταία. Εγώ έχω τη χαρά να έχω δοκιμάσει πολλάκις κάθε πιάτο ξεχωριστά, καθώς οι δύο συν-ιδρύτριες της εταιρείας, οι Μούσες της, όπως αποκαλούνται στην παρέα, είναι αγαπημένες μου φίλες (η μία μάλιστα είχε θητεύσει και ως κουμπάρα μου μέχρι πρόσφατα...). Και μπορώ να σας διαβεβαιώσω προσωπικά όχι μόνο για την υψηλότατη ποιότητα των πρώτων υλών και των διαδικασιών παρασκευής, αλλά και για την εμμονή στην τελειότητα της γεύσης, κάτι για το οποίο δουλέψαμε πολύ σκληρά, μέσα από αλλεπάλληλες δοκιμές και συγκρίσεις (απάνθρωπη δουλειά, το ξέρω, κάποιος όμως πρέπει να την κάνει...).

Τώρα που - εκ των πραγμάτων - θα μαζευόμαστε ακόμα περισσότερο σε σπίτια και οι παρέες θα δέσουν περισσότερο από ποτέ, η Nori θα ντύσει τις όμορφες, παρεΐστικες στιγμές μας με τις πεντανόστιμες γεύσεις και τα πρωτότυπα χρώματα του sushi.

Αν είστε fan του sushi και θέλετε να το απολαύσετε (ή και να το προσφέρετε) στο χώρο σας, μια δοκιμή θα σας πείσει. Περισσότερες πληροφορίες, λαχταριστές φωτογραφίες, αλλά και στοιχεία επικοινωνίας με την Nori, θα βρείτε στην ιστοσελίδα της, στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.nori.gr.

Καλά, όσοι γνωστοί και φίλοι έμαθαν ότι θα κατέβαινα στα Νότια για δεύτερη φορά σε μία εβδομάδα, μόνο που δεν λιποθύμησαν! Έχουμε πει όμως, αν έχω καλό λόγο, δεν το σκέφτομαι καν. Και χτες είχα - και πολύ καλό μάλιστα: τα εγκαίνια του Mina's Greece, του νέου Ελληνικού παντοπωλείου/delicatessen που άνοιξε η καλή μου φίλη, η Μίνα Κακανιά.

Το Mina's Greece βρίσκεται στη Μαρίνα του Φλοίσβου, στο Παλαιό Φάληρο. Το περιβάλλον είναι πολύ όμορφο, με φόντο τη θάλασσα και τα σκάφη. Όλη η Μαρίνα είναι ένας χώρος που ενδείκνυται για βόλτα, shopping και διασκέδαση, με ωραία μαγαζιά, μπαρ, καφέ και εστιατόρια. Εκεί λοιπόν βρίσκεται - επίσημα από χτες - το Mina's Greece, που προσφέρει λιχουδιές και πειρασμούς για όλους τους φίλους των ψαγμένων γεύσεων από διάφορες - αναμενόμενες και μη - γωνιές της Ελλάδας.

Στο Mina's Greece βρίσκουμε πολύ ενδιαφέροντα προϊόντα: "τυριά και αλλαντικά από όλη την επικράτεια, μέλια από την Τζιά, λάδια από Κρήτη, Πελοπόννησο, Μυτιλήνη, κουλουράκια Σίφνου, βιολογικά ζυμαρικά και σάλτσες, κρητικά ντακουλάκια, παξιμάδια Κυθήρων, μαρμελάδες χωρίς ζάχαρη και μόνο με αγαύη, αλλά και όλων των ειδών γλυκά του κουταλιού, βιολογικά και παραδοσιακά, όλα τα προϊόντα blueberries από την Δράμα αλλά και φρέσκα φρούτα μια και είναι η εποχή τους, χυμούς και μπύρες βιολογικές, βιολογικά ντολμαδάκια της Μαριάννας από την Χαλκιδική και όλες της τις πίτες, αμυγδαλωτά από την Τήνο, αυγοτάραχο Τρικαλινού, χέλι Χαλκιδικής, αλίπαστα από την Λέρο, και πολλά πολλά άλλα". Επιπλέον, το κατάστημα προσφέρει μία επιλεγμένη γκάμα ξηρών και γλυκών κρασιών του Ελληνικού αμπελώνα, αλλά και κάποια μη τρόφιμα, όπως μυρωδάτα φυσικά σαπούνια, κ.α.



Πρέπει να σας πω ότι η Μίνα, ως δεινή μαγείρισσα, αλλά και από τη θητεία της στο ΒΗΜΑ Gourmet και σε τηλεοπτικές παραγωγές όπως το Top Chef, ξέρει να ψάχνει και να επιλέγει εξαιρετικές γεύσεις από τις άπειρες και απίστευτες πρώτες ύλες που η ύπαιθρος, αλλά και η παράδοση του τόπου μας μας προσφέρουν απλόχερα. Με τις γνώσεις και την εμπειρία της θα εμπλουτίζει συνεχώς τη γκάμα των προϊόντων του Mina's Greece, ενώ στα μελλοντικά της πλάνα περιλαμβάνεται και η δημιουργία κάβας/κελλαριού στο υπόγειο του μαγαζιού.

Πρέπει να επισημάνω επίσης ότι οι τιμές των προϊόντων είναι πολύ λογικές, με στόχο η αυθεντική Ελληνική γαστρονομία να είναι μία όμορφη αλλά προσιτή πολυτέλεια στην καθημερινότητά μας. Τέλος, πολλοί θα καταλάβουν ότι το λογότυπο, καθώς και όλη η χαρακτηριστική οπτική ταυτότητα του καταστήματος προήλθαν από την διάσημη γραφιστική πένα του αδερφού της Μίνας, του Κωνσταντίνου Κακανιά.

Το Mina's Greece έχει και σελίδα στο Facebook, στη διεύθυνση facebook.com/minasgreece. Συμβουλευτείτε την, και μην παραλείψετε να βρείτε μια αφορμή για μια επίσκεψη στην όμορφη Μαρίνα του Φλοίσβου και το Mina's Greece, το συντομότερο!

Στο πρόσφατο ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα περάσαμε και από τα Γρεβενά, πόλη που είναι γνωστή στο πανελλήνιο για τα μανιτάρια της. Εκεί είχα τη χαρά να γνωρίσω την (εικονιζόμενη παρακάτω) Κυρία Δήμητρα Βέργου, Προϊσταμένη Φυσικής Αγωγής της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γρεβενών και - κυρίως, εν προκειμένω - αυθεντία στα άγρια μανιτάρια. Η Κα Βέργου, μαζί με τον καθηγητή Γιώργο Κωνσταντινίδη, αποτελούν ιδρυτικά μέλη του ρεύματος των μανιταρόφιλων στα Γρεβενά, που ξεκίνησε από χόμπυ και απλές ανταλλαγές συνταγών, και σήμερα έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις.

Με την Κυρία Βέργου κάναμε μία μεγάλη κουβέντα γύρω από τα άγρια μανιτάρια, κατά την οποία μου εξήγησε πώς ξεκίνησαν όλα, πόσο ωραία περνούν οι (οργανωμένοι πλέον) μανιταρόφιλοι στις εξορμήσεις, στα σεμινάρια, αλλά και στις τακτικές γιορτές τους, αλλά και πόσο σημαντικό (και υγιεινό) είναι να βάλουν άντρες και γυναίκες τα άγρια μανιτάρια στην κουζίνα και τη διατροφή τους. Προσωπικά τρελλαίνομαι για μανιτάρια, και είναι αλήθεια ότι τα άγρια έχουν τεράστια διαφορά στη γεύση από αυτά του εμπορίου (μερικά από τα πιο νόστιμα πιάτα που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου περιείχαν άγρια μανιτάρια, και τη γεύση τους την θυμάμαι ακόμα!). Ωστόσο δεν είναι εύκολο (ούτε φρόνιμο) να προσπαθήσει κανείς να μαζέψει μανιτάρια από το δάσος αν δεν ξέρει, ή αν δεν συνοδεύεται από κάποιον έμπειρο γνώστη. Γι αυτό και σε μία από τις επόμενες εξορμήσεις των μανιταρόφιλων στα Γρεβενά, σκοπεύω να είμαι εκεί!



Με την κουβέντα αυτή, όμως, έμαθα κι άλλα, πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως για παράδειγμα ότι κάθε ποικιλία εκφράζει συγκεκριμένα γευστικά χαρακτηριστικά ανάλογα με το που φύεται (σαν να λέμε το "terroir" της, σε οινικούς όρους), και επίσης ότι τα μανιτάρια (άγρια ή μη) δεν πρέπει να τα πλένουμε γιατί απορροφούν νερό που μετά θα "βγάλουν" στην μαγειρική, πιθανώς αλλοιώνοντας την τελική γεύση του πιάτου μας - είναι πολύ καθαρά από μόνα τους, σε αντίθεση με την εικόνα που ενδεχομένως έχουν - και αν είναι λερωμένα με χώμα τα σκουπίζουμε προσεκτικά με ένα ελάχιστα υγρό κομμάτι χαρτί κουζίνας. Επιπλέον, τα αποξηραμένα μανιτάρια (που μπορούμε να αγοράσουμε σε ντελικατέσεν ή καλά σούπερ μάρκετ συσκευασμένα ή και χύμα) προτείνονται ανεπιφύλακτα γιατί με την αποξήρανση έχουν διατηρήσει όλα τα αρώματά τους στην εντέλεια. Για τον ίδιο λόγο (διατήρηση της αρωματιοκότητας) τα κατεψυγμένα μανιτάρια τα μαγειρεύουμε κατευθείαν από την κατάψυξη, χωρίς να τα αποψύξουμε πρώτα. Και τέλος, συντηρούμε τα μανιτάρια σε γυάλινο (ιδανικά) δοχείο και όχι σε πλαστικό και μάλιστα αεροστεγώς κλειστό, γιατί αν δεν αναπνέουν θα αλλοιωθούν πιο γρήγορα.

Αυτά και άλλα πολλά, καθώς και λαχταριστές συνταγές με μανιτάρια (εμένα τα "Μανιτάρια Σκορδαλιά Κουρκούτι" μου έχουν εξάψει την περιέργεια), θα βρούμε στο βιβλίο της Δήμητρας Βέργου "Μανιτάρια: Από το Δάσος στην Κουζίνα", που διατίθεται στον Ιανό και στα περισσότερα μεγάλα βιβλιοπωλεία και, όπως μαθαίνω με χαρά, γίνεται ανάρπαστο! Πολλές συνταγές και tips επίσης βρίσκουμε και στο blog της συγγραφέως, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://manitarosyntages.blogspot.com.



Όπως βλέπετε παραπάνω, βέβαια, το... μανιταροφιλικό σκέλος του ταξιδιού δεν ολοκληρώθηκε με αυτή την όμορφη συνάντηση. Το ίδιο βράδυ, στα Γρεβενά, μας περίμενε ένα λουκούλειο γεύμα βασισμένο αποκλειστικά στα άγρια μανιτάρια - από το ορεκτικό μέχρι το επιδόρπιο! Στην τοπική ταβέρνα Αυλαίς, η οποία ειδικεύεται στα ευφάνταστα πιάτα με άγρια μανιτάρια κάθε είδους, βραστά, μαγειρευτά, ψητά, τηγανητά (μμμμ...), μέχρι και μανιτάρια σνίτσελ πέρασαν από το τραπέζι μας, σε ένα γεύμα που ολοκληρώθηκε με μανιτάρι γλυκό του κουταλιού! Οι όμορφες γήινες αυτές γεύσεις συνοδεύτηκαν από παλαιωμένη Νάουσα Μπουτάρη Grand Reserve, που έδωσε μία (ακόμα πιο) όμορφη διάσταση στο γεύμα μας!...

Ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό οργώνω τας Ευρώπας εις αναζήτησιν νέων οινο-γαστρονομικών εμπειριών και συγκινήσεων. Και δεν έχω τελειώσει ακόμα - έπεται συνέχεια, πριν μας αποχαιρετήσει το 2010 (και αμέσως μετά, εννοείται). Ωστόσο, όποιος πιστεύει ότι το ταξίδι της γεύσης απαιτεί πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα, πλανάται πλάνην οικτράν. Κι εγώ δεν είμαι ένας απ' αυτούς. Εγώ δηλώνω ευθαρσώς ότι ο οινογαστρονομικός πλούτος της Ελληνικής γης, αλλά και της Ελληνικής παράδοσης, δεν έχει ταίρι στον κόσμο. Και επειδή δεν μου αρέσει να λέω μόνο, φροντίζω και να κάνω. Κι έτσι, την... κάνω!...

Μάλιστα, την κάνω αύριο πρωί-πρωί για την Βόρεια Ελλάδα, και δεν κρατιέμαι. Μαζί με τον φίλο Γιάννη Καρβέλα, γνωστό και σεσημασμένο ομοϊδεάτη και συν-γαστροπόρο (κύριε Μπαμπινιώτη μου, αν η λέξη αυτή γίνει ποτέ λήμμα στο λεξικό σας μη με ξεχάσετε...), έχουμε χαράξει την πορεία της δικής μας προσέγγισης στους Δρόμους του Κρασιού (ή καλύτερα της γεύσης) της Βόρειας Ελλάδας και ετοιμαζόμαστε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!

Τι περιλαμβάνει το πρόγραμμα των επόμενων ημερών; Από που να αρχίσω... Άγρια μανιτάρια, φασιανούς, αγριογούρουνα, άγνωστα τοπικά ζυμαρικά και άλλες σπεσιαλιτέ, μέχρι και Ελληνική τρούφα! Και βέβαια - εννοείται - πολύ κρασί, καθώς έχουμε προγραμματίσει και επισκέψεις σε αγαπημένα οινοποιεία στη διαδρομή.

Θα έχουμε πολλά και ενδιαφέροντα θέματα, όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, εδώ στο TeLeGourmet, προσεχώς. Αν μάλιστα η τεχνολογία μου το επιτρέψει και πιάσω Internet με "σήμα καμπάνα" στο laptop, κάποια από αυτά θα τα δείτε και (σχεδόν) real time. Όπως και να 'ναι, πάντως, μείνετε συντονισμένοι!...

Αν έλεγα ότι το τελευταίο μου ταξίδι στο Λονδίνο ήταν εξ' ολοκλήρου αφιερωμένο στο κρασί, θα ήταν ψέμμα ή τουλάχιστον ανακρίβεια. Κι αυτό γιατί αφιέρωσα πολύ χρόνο και στην άλλη μου αδυναμία, το τυρί, δίνοντας έτσι μία (ακόμα πιο) γευστική νότα στο ταξίδι!

Κατ' αρχήν έκανα κάτι που ήθελα εδώ και πολύ καιρό: ολοκλήρωσα την εκπαίδευσή μου στο πάντρεμα τυριού με κρασί, με ένα ειδικό σεμινάριο που παρακολούθησα το περασμένο Σάββατο. Τι σκοπεύω να την κάνω αυτή την ειδίκευση; Θα το μάθετε (κάποιοι από εσάς και δια ζώσης) σύντομα!...

Επιπλέον, την Κυριακή επισκέφτηκα την Fromagerie, ένα delicatessen ειδικευμένο στο τυρί, που βρίσκεται στο κέντρο του Λονδίνου, και στο οποίο μπορεί κανείς και να αγοράσει, αλλά και να φάει (τυρί, εννοείται)! Μπαίνοντας αισθάνθηκα πραγματικά σαν παιδάκι που μπαίνει σε ζαχαροπλαστείο. Η Fromagerie διαθέτει έναν ειδικό θάλαμο συντήρησης τυριών, που θυμίζει τα walk-in humidor rooms που βλέπουμε στα μεγάλα καταστήματα πούρων. Εκεί λοιπόν θαύμασα τον εαυτό μου που κατάφερε να μην πάθει αμόκ και να αρχίσει να καταβροχθίζει όλα τα απίστευτα τυριά που βρέθηκαν μπροστά του!

Ομολογώ βέβαια ότι δεν έδειξα την ίδια εγκράτεια όταν κάθισα στη σάλα της Fromagerie και απόλαυσα ένα τέλειο μεσημεριανό που απαρτιζόταν ΜΟΝΟ από τυριά - εντάξει, και κάποια αλλαντικά, και ροζέ κρασί, και διάφορα ψωμιά. Σαν να λέμε ένα σερβιριστό πικ-νικ!... Βέβαια ο κατάλογος είχε και σούπες, σουφλέ, quiches, κλπ, ειλικρινά όμως ούτε που ασχολήθηκα... Εντυπωσιάστηκα πραγματικά, πάντως, από όλο αυτόν τον (νέο) κόσμο που είχε κατακλύσει τα τραπέζια της Fromagerie για να απολαύσει ένα όμορφο γεύμα στο πρωτότυπο μοτίβο του "cheese and wine"!

Ζητώ χίλια συγνώμη από τους ομοϊδεάτες τυράδες για τις... προκλητικές φωτογραφίες που ακολουθούν, τους διαβεβαιώνω ωστόσο ότι πραγματικά αδικούν την... τυρο-τρέλλα αυτού του ταξιδιού! Πληροφοριακά, πάντως, τα τυριά στα πλατώ της φωτογραφίας του γεύματός μου είναι από την Ελβετία, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Αγγλία και - βεβαίως - τη Γαλλία!



Μ' αυτά και μ' αυτά, η Fromagerie μπήκε επάξια στη λίστα με τα μέρη που θα επισκέπτομαι υποχρεωτικά σε ΚΑΘΕ ταξίδι μου στο Λονδινο. Για όποιον ενδιαφέρεται, διαθέτει δύο καταστήματα: ένα στο Highbury Park, στο Βόρειο Λονδίνο, και ένα στο Marylebone, στο κέντρο (αυτό επισκέφτηκα εγώ). Ξεκινήστε άμεσα την γνωριμία μαζί της με μία επίσκεψη στην ιστοσελίδα της, που βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.lafromagerie.co.uk.

Λοιπόν, οι "τυράδες" ανάμεσά μας (και είμαστε πολλοί, ζωή να' χουμε) πρέπει να βάλουμε το εξής στο πρόγραμμά μας και να μη το χάσουμε επ' ουδενί: Τη Δευτέρα 15 Νοεμβρίου, το delicatessen Provence στη Γλυφάδα διοργανώνει γευστική δοκιμή τυριών, στην οποία θα έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε ολόκληρη την απίστευτη γκάμα των εκλεκτών Γαλλικών τυριών του!

Γιατί δεν μιλάμε για ένα ή δύο, αλλά 40 και πλέον από πιο σπάνια και απολαυστικά Γαλλικά τυριά που έρχονται στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα τα: Camembert Lait Cru AOP, Pont L’ Evêque AOP , Livarot AOP, Comté AOP, Morbier AOP, Banon Traditionnelle , Saint Nicolas de la Dalmiere, Tomme de Savoie AOP, Emmental Grand Cru, Reblochon Fermier AOP, Beaufort AOP, Gruyère de Savoie, Chablis, Epoisses “fermier” AOP, Bleu des Causses, Chaource AOP, Brie de Meaux AOP, Crottin de Chavignol AOP, Bleu du Bocage, Saint Maure de Touraine AOP, Valençay AOP, Chèvre de Poitou, Bûche de Chèvre, Coulommiers, Bleu de Severac, Roquefort AOP, Ossau Iraty AOP, Tête de Moine, Raclette, Vacherin / Mont d’ Or AOP, Grise des Volcans, Munster Fermier AOP, Brin d’ Amour, Mimolette AOP ωρίμανσης, Rocamadour AOP, Tomme Crayeuse, Salers AOP, Selles sur cher AOP, κ.α.

Οι ώρες της δοκιμής είναι 17:00 – 18:30 για επαγγελματίες και δημοσιογράφους, και στη συνέχεια 18:30 – 20:00 για όλους τους φίλους του τυριού.

Υπενθυμίζω ότι η διεύθυνση του Provence είναι Ποσειδώνος 81 (Εμπορικό κέντρο Colloseum), Γλυφάδα και το τηλέφωνο επικοινωνίας με το κατάστημα είναι το 210-8981435.

Α, και επειδή και η Ελλάδα επίσης διαθέτει απίστευτο πλούτο γνωστών και άγνωστων τυριών, σας επιφυλάσσω και μία έκπληξη - μία εκδήλωση αφιερωμένη αποκλειστικά στα καλύτερα Ελληνικά τυριά (και όχι μόνο...), για την οποία θα σας ενημερώσω σύντομα...

Χτες, 17 Μαρτίου, οι ανά τον κόσμο Ιρλανδοί γιόρτασαν την ημέρα του Αγίου Πατρικίου (St. Patrick's Day). Πρέπει να σας πω ότι με χαρά συμμετείχα κι εγώ στους εορτασμούς (μετά από πολλά χρόνια, τελευταία φορά ήταν στο Λονδίνο το 2000 νομίζω), σε ένα από τα λίγα αλλά καλά Irish Pubs της Αθήνας, με τη Guiness να ρέει ποτάμι, την Ιρλανδέζικη φολκ μουσική να παίζει στη διαπασών, και το κέφι στα κόκκινα!

Γι αυτό και το θεωρώ λίγο ιεροσυλία να σας μιλήσω σήμερα για μία Ισπανική μπίρα - αλλά θα το κάνω!... Γιατί αξίζει (να προσπαθήσω) να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία που ακούει στο όνομα Estrella Damm Inedit.

H Inedit είναι μία πρωτότυπη μπίρα, που θυμίζει σε πολύ μικρό βαθμό τις κλασικές μπίρες που βρίσκουμε σε μπαρ, ταβέρνες, ακόμα και στα περίπτερα. Πρόκειται για μία μπίρα που είναι φτιαγμένη για να συνοδεύει φαγητό, και συγκεκριμένα λεπτές και πολύπλοκες γεύσεις. Και βέβαια αυτό δεν είναι περίεργο, αφού η έμπνευση (και η υλοποίηση) της Inedit ανήκει στην ηγετική ομάδα του κορυφαίου εστιατορίου του κόσμου, του El Bulli στη Βαρκελώνη, υπό την καθοδήγηση του παγκοσμίως διάσημου chef Ferran Adrià.

Το μυστικό της Inedit (ή μάλλον ένα από τα μυστικά της) είναι ότι είναι αρωματισμένη με κόλιανδρο, φλούδα πορτοκαλιού και γλυκόριζα. Είναι από τις πραγματικά σπάνιες περιπτώσεις μπίρας (τουλάχιστον στη δική μου - όχι ιδιαίτερα εκτενή ομολογουμένως - εμπειρία) όπου έχουμε αρωματική πολυπλοκότητα στη μύτη, εξέλιξη αρωμάτων και γεύσεων στο στόμα και - πάνω απ' όλα - εντυπωσιακή επίγευση. Δεν είναι παράλογο να πούμε ότι μπορεί κανείς να την μεταχειριστεί (γευστικά) σχεδόν όπως ένα κρασί, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι εμπνευστές της συνιστούν να πίνεται σε ποτήρι λευκού κρασιού, ακριβώς για την καλύτερη έκφραση του αρωματικού της χαρακτήρα.

Η Inedit είναι μία μπίρα που συνοδεύει όμορφα μεγάλη ποικιλία πιάτων από εξωτικές κουζίνες, αλλά και γενικά πιάτα τα οποία χαρακτηρίζονται από πλούτο και πολυπλοκότητα αρωμάτων και γεύσεων. Από όσο ξέρω δεν εισάγεται (ακόμα τουλάχιστον) στην Ελλάδα, γι αυτό και δεν παραλείπω να την απολαμβάνω κάθε φορά που βρίσκομαι στην Ισπανία (όποτε μπορώ, φέρνω πίσω και κανένα μπουκαλάκι). Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε πόσο μπορεί να κοστίζει μία τόσο μοδάτη, σχεδόν celebrity μπίρα, θα σας πω ότι η τιμή σερβιρίσματος της Inedit σε μπαρ στη Βαρκελώνη είναι κάτι παραπάνω από 4 ευρώ.

Στο video που ακολουθεί, ο Ferran Adrià και οι συνεργάτες του εξηγούν το σκεπτικό πίσω από την δημιουργία της Inedit.