Δημοσίευση | 16 Μαρτίου 2010
της Κατερίνας Σφοντούρη Μια μεγάλη ηθοποιός, η Άννα Παναγιωτοπούλου, ανεβαίνει στο σανίδι του θεάτρου «Χορν» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, ερμηνεύοντας τη μάνα ενός φαντάρου, στο έργο «Το μπουφάν της Χάρλεϋ...ή πάλι καλά» του πολυγραφότατου Βασίλη Κατσικονούρη.
«Άρπαζε το μπουφάν της Χάρλεϋ κι ορμούσε έξω στο δρόμο...» Κλείνει φέτος δέκα χρόνια θεατρικής δημιουργίας ο Β. Κατσικονούρης, έχοντας στη βιβλιοθήκη του σημαντικά έργα. Με το «Γάλα» να έχει κερδίσει τις καρδιές πολλών θεατών αλλά και με το «Καλιφόρνια Ντρίμιν» που αμέσως είχε ξεχωρίσει αποσπώντας και βραβείο. Φέτος, επανέρχεται με ένα πρωτότυπα γραμμένο έργο, το βάρος του οποίου άξια επωμίζεται η Άννα Παναγιωτοπούλου.
Σε ένα εντελώς γνώριμο περιβάλλον για τους Αθηναίους (και μη), το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη έξω από τη Βουλή στο Σύνταγμα, τοποθετείται η δράση του έργου. Ο χρόνος; Όχι κάποια επέτειος, αλλά μια συνηθισμένη, βροχερή μέρα. Μια γυναίκα μόνη βαστώντας την ομπρέλα της, φτάνει έξω από το κουβούκλιο του φρουρού στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Εκεί, στέκει ακούνητος, αμίλητος υπερήφανος ο φρουρός, ένα ψηλό κι όμορφο παλικάρι, που δεν είναι άλλος από τον γιο της.
Ένας υποτυπώδης «διάλογος» ξεκινά μεταξύ των δύο, με τη μάνα να θέτει τόσο τις ερωτήσεις και πολλές φορές να δίνει και τις απαντήσεις που ίσως να ήθελε να δώσει ο γιος της, εάν βέβαια του επιτρεπόταν να μιλήσει.
Μια μάνα σχεδόν τυπική Ελληνίδα, που φτάνει στο μνημείο αγκαλιά με ένα τάπερ φαγητό για τον γιόκα της, το καμάρι της. Είναι η ευκαίρια της να του μιλήσει. Τόσα χρόνια στο ίδιο σπίτι κι όμως, καμία ουσιαστική επικοινωνία, μόνο πεταχτές κουβέντες και ύστερα γρήγορα το μπουφάν, καβάλα στη Χάρλεϋ και... δρόμο. Τώρα ο γιος της είναι εκεί, ακίνητος, εγκλωβισμένος στο πόστο του, ακροατής ενός είδους κηρύγματος από τη μάνα του.
Χωρίς να θέλει να τον συμβουλέψει, αυτή τη φορά η μάνα έχει έρθει για να πει την ιστορία της, ένα ζωντανό φλας μπακ. Για τα καπνοχώραφα της Μακεδονίας, απ' όπου ξεκίνησε κάπου στις αρχές του ’60, για το γάμο της με τον πολλά υποσχόμενο και αρκετά μεγαλύτερό της δημόσιο υπάλληλο με τον σταθερό μισθό, για τους χορούς που πάντα της άρεσαν. Για τον Τζέιμς Ντιν, για τη νεολαία στην πόλη και τη διαδρομή της έως την Αθήνα. Κι όλα αυτά όχι σα μάνα, αλλά σαν μια κοπέλα, σα μια φίλη.
Την δίψα της μάνας να ξεφύγει από το τρομακτικό παρόν της παρακολουθούμε ουσιαστικά επί σκηνής. Ένα παρόν που την πληγώνει, που δεν είναι τόσο χαρούμενο όσο νομίζουμε αρχικά. Ένας ήχος μηχανής που έρχεται και γρήγορα φεύγει, ικανός να της «τρυπά» τα αυτιά και να την κάνει να τρέμει. Μια μυρωδιά, αυτή από το μπουφάν της Χάρλεϋ που είναι πια ό,τι της έχει απομείνει...
Η Άννα Παναγιωτοπούλου στα καλύτερά της Χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή μελό, η Άννα Παναγιωτοπούλου αποδεικνύει, για ακόμη μια φορά, ότι βρίσκεται ανάμεσα στους εκλεκτούς, φτασμένους, εν ζωή ηθοποιούς της χώρας μας. Υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του
Πέτρου Ζούλια, μέσα σε μόλις 40 λεπτά (τόσο διαρκεί η παράσταση!) μας κάνει να γελάσουμε, να ταυτιστούμε πολλές φορές με τη συμπεριφορά της, να κλάψουμε, να θυμηθούμε παρόμοιες ιστορίες.
Τόσο φυσική και τόσο ανεπιτήδευτη, μοιάζει να έχει κάνει δικό της το κείμενο του Β. Κατσικονούρη.
Μια φιγούρα κωμική πολλές φορές, σαν την κλασική Ελληνίδα μάνα που βλέπει τη ζωή της μέσα από τα μάτια των παιδιών της. Που ωστόσο μέσα σε λίγα λεπτά γίνεται τραγική και πέφτει πλέον στη πιο μειονεκτική θέση, έχοντας για συντροφιά την κουβέντα με τον βουβό γιο της.
Φεύγοντας Πολύ κοντά σε ό,τι βιώνουμε στην καθημερινή ζωή μας, το έργο του Β. Κατσικονούρη συγκινεί, προβληματίζει και είναι ικανό να αλλάξει ακόμη και παγιωμένες νοοτροπίες.
Το νέο, ελληνικό έργο ευτυχώς υπάρχει, είναι παρόν και άξιο να παίζεται στις δικές μας και –γιατί όχι- στις σκηνές του εξωτερικού.