Δημοσίευση |
3 Αυγούστου 2010
του Λουκά Τσουκνίδα Αύγουστος, ο μήνας των αδειών. Τότε που η Αθήνα αδειάζει και σύμφωνα με έναν αστήριχτο, αυθαίρετο και εξοργιστικό ισχυρισμό είναι πιο όμορφη από ποτέ. Λυπάμαι, ως σινεφίλ γνωρίζω πολύ καλά ότι μια πόλη χωρίς ανθρώπους σημαίνει ότι βρισκόμαστε είτε λίγο μετά την Αποκάλυψη είτε μετά το ξέσπασμα ενός εκφυλιστικού ιού που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι και αυτό δεν είναι καθόλου ωραίο. Κι όποιος έχει περάσει Δεκαπενταύγουστο απ' την πλατεία στο Μοναστηράκι ξέρει καλά πώς μοιάζει η δεύτερη εκδοχή.
Παρ' όλ' αυτά, κάποιοι μένουν πάντα πίσω να φυλούν την πόλη κι η ψυχαγωγία είναι το μόνο που τους κρατά απ' το να γίνουν κι εκείνοι ζόμπι. Οι θερινοί κινηματογράφοι βοηθούν αρκετά την κατάσταση, παρά τις τσουχτερές τιμές, ιδιαίτερα όταν παίζουν επανεκδόσεις παλιών ταινιών, αγαπημένων ή και άγνωστων στο ευρύ κοινό. Ορίστε, λοιπόν, δέκα παλιότερες ταινίες που θα δούμε στις μεγάλες οθόνες τον ερχόμενο Αύγουστο παρέα με χοτ-ντογκ και κρύα μπίρα.
The Spirit of the Beehive (1973) του Βίκτορ Ερίθε (κυκλοφορεί στις 29/07)
Η πρώτη ταινία του Ισπανού Βίκτορ Ερίθε είναι μια περίεργη οικογενειακή ιστορία που διαβάζεται πια ως μία αλληγορία για το, παρακμάζων τότε, δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο. Στο επίκεντρο είναι η 6χρονη Άνα που αντιδρά απρόβλεπτα όταν βλέπει την ταινία “Φράνκενσταϊν” στο πλανόδιο σινεμά που περνά απ' το χωριό της. Η έννοια του τέρατος που σκοτώνει άθελά του, άρα είναι ένα έκτρωμα και πρέπει να εξολοθρευτεί, αναμιγνύεται με το πολιτικό περιβάλλον, τα ερωτήματα της μικρής, την παραίτηση των γονιών της και τη μοχθηρία της αδερφής της.
Bonnie and Clyde (1967), του Άρθουρ Πεν (κυκλοφορεί στις 29/07)
Η ταινία του Άρθουρ Πεν φτιάχτηκε για να περάσει στα ψιλά ως ένα καπρίτσιο του υπερκινητικού, τότε, Γουόρεν Μπίτι. Όμως κατάφερε να μείνει στις αίθουσες, να κόψει εισιτήρια και να κάνει κάποιους κριτικούς να υποψιαστούν αυτό που θα ερχόταν: Μια νέα μορφή βίαιου σινεμά, όπου χρειάζεται περισσότερες απο μία σφαίρες για να σκοτώσεις κάποιον και η υπερβολή αναδεικνύει τη σκληρότητα της διαδικασίας. Μιλώ φυσικά για την περίφημη σκηνή του τέλους των δύο διαβόητων ληστών και δολοφόνων.
Play It Again, Sam (1972), του Χέρμπερτ Ρος (κυκλοφορεί στις 05/08)
Είναι η κινηματογραφική μεταφορά ενός θεατρικού που έγραψε και ερμήνευσε ο Γούντι Άλεν στο Μπρόντγουεϊ. Ένας χωρισμένος που θέλει αλλά δε μπορεί πια να μπει στο παιχνίδι του φλερτ λαμβάνει συμβουλές από φίλους του, αλλά κι απ' το φάντασμα του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Τυπική "Γουντιαλενιά" παλαιάς κοπής για όσους θέλουν να γελάσουν ανακαλύπτοντας πιο σκιερές γωνιές της φιλμογραφίας του.
Contempt (1963), του Ζαν-Λικ Γκοντάρ (κυκλοφορεί στις 05/08)
Με την ταινία του αυτή, ο Γκοντάρ προσπάθησε να φέρει στο προσκήνιο τη σύγκρουση καλλιτεχνικής και εμπορικής προσέγγισης στο σινεμά, μέσω ενός φιλμ που η παραγωγή του διέπεται από αυτήν ακριβώς τη σύγκρουση και, εν τέλει, πλήττεται κιόλας. Πρωτοποριακό; Μάταιο; Αυτοκαταστροφικό; Πάντως το προσπάθησε και το αποτέλεσμα δε μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρον.