Πρέπει το ελληνικό κράτος να αλλάξει, και ο Έλληνας πολίτης να το αγαπήσει. Μπα; Εγώ λέω ότι δεν "πρέπει" τίποτα.
"Ο φόβος δεν φυλάει τα έρμα. Τον κώλο σου φυλάει" έλεγε σύνθημα στα Εξάρχεια. Αυτό αφιερωμένο σε όσους τρέφουν "ελπίδα" για τη νέα κυβέρνηση.
Οι Αγανακτισμένοι έφεραν την πολιτική στην καθημερινότητα και ο επαγγελματικός αθλητισμός δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Λέτε να φταίει ο ανάδρομος;
Από τη μια οι φόνοι, οι απολύσεις και ο φόβος, και από την άλλη ο λαμπρός Μάιος με τα λουλούδια του, το αεράκι και τις λιακάδες. Περίεργη διελκυστίνδα, ε;
Αν η κυβέρνηση μπορεί (όπως φάνηκε) να πετύχει καλύτερους όρους στο μνημόνιο μήπως οι διαμαρτυρίες του κόσμου έχουν νόημα;
Ενώ ο κόσμος και η ελληνική οικονομία είναι στο χείλος της καταστροφής, σκάμε χαμόγελο και ψάχνουμε τα σημαντικά.
Η χρονιά ξεκινά τον Σεπτέμβριο και οι Κυριακές είναι στενάχωρες. Όπως όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Πόσο κοστίζει η αθωότητα;
Ξηλώστε το στρώμα, πάρτε όσα λεφτά θα παίρνατε με το δώρο και φύγετε διακοπές μπας και... αποβλακωθείτε. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι...
Με τι όρους θα ζήσουμε την κρίση; Μπορούμε να την διαμορφώσουμε ή όχι; Το τηλεοπτικό κοινό μπροστά στην αλήθεια της ζωής του.
Με παγωμένο χαμόγελο, καθισμένοι στην πολυθρόνα μας περιμένουμε την Ανάσταση να έρθει, όπως την οραματίστηκε η σοσιαλιστική μας Κυβέρνηση.